Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Παρίσι, Παρασκευή 13 Νοέμβρη 2015 : Η γενίκευση του τρόμου και το αίμα αθώων αποτελεί μέρος της διαπραγμάτευσης του ISIS με τη Δύση

 
Όσο πιο αποτρόπαιο, όσο πιο ανήκουστο, όσο πιό ακατανόητο φαντάζει ένα έγκλημα σαν αυτό της μαζικής εκτέλεσης αθώων ανθρώπων στο Παρίσι, τόσο περισσότερο αναδεικνύεται ο βαθμός της σκόπιμης άγνοιας της πραγματικότητας στην οποία εξαναγκάζονται να ζούν τα εκατομμύρια των "αγαθών" κατοίκων της ασφαλούς πλευράς του πλανήτη.












Ο δημοσιογράφος Άρης Χατζηστεφάνου στο άρθρο του "Γαμώτο, ξέχασα το διαβατήριο", διαμαρτυρόμενος για τις υποκριτικές τελετουργίες οδύνης στη μνήμη των θυμάτων που οργανώνουν τα κρατικά επιτελεία ανά τον κόσμο, παρατηρεί εύστοχα πως : 

« Για άλλη μια φορά η Ευρώπη “τιμά” τους νεκρούς αλλά όχι τους ζωντανούς. Γιατί για όσο διάστημα αρνούμαστε να δούμε τα πραγματικά αίτια της τρομοκρατίας και πως αυτή σχετίζεται με τους επεκτατικούς πολέμους της Δύσης, θα αυξάνεται ο αριθμός των θυμάτων τρομοκρατικών επιθέσεων.

Θρηνήσαμε ήδη πολλά θύματα επειδή αντικαταστήσαμε το ευρωπαϊκό πνεύμα της αναζήτησης της αλήθειας με τον πολιτισμό των ρεσό. Είναι απάνθρωπο να μην σου προκαλεί σοκ και βαθιά θλίψη ο άδικος χαμός αμάχων – είτε συμβαίνει σε μια συναυλία στο Παρίσι ή σε έναν αφγανικό γάμο, που χτυπιέται από αμερικανικά drones. Είναι όμως πολύ πιο απάνθρωπο να μην θέλεις να μάθεις τι πραγματικά συνέβη. Είναι και αυτό μια μορφή φονταμενταλισμού ».

Ο Chris Floyd στο άρθρο του "Η Εποχή της Απόγνωσης: θερίζοντας τη θύελλα της δυτικής υποστήριξης στην εξτρεμιστική βία" (το πρωτότυπο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ), γίνεται πιό συγκεκριμένος, γράφοντας :


« Εμείς, η Δύση, ανατρέψαμε τον Σαντάμ με τη βία. Εμείς, ανατρέψαμε τον Καντάφι με τη βία. Προσπαθούμε να ανατρέψουμε τον Άσαντ με τη βία. Σκληρά καθεστώτα όλα – αλλά πολύ λιγότερο δρακόντεια από τη Σαουδική Αραβία που είναι σύμμαχός μας, και άλλες τυραννίες σε όλο τον κόσμο. Ποιο ήταν το αποτέλεσμα αυτών των παρεμβάσεων; Μια κόλαση στη γη, μια κόλαση που μεγαλώνει όλο και περισσότερο και γίνεται πιο επιθετική από χρόνο σε χρόνο.


Χωρίς το αμερικανικό έγκλημα του επιθετικού πολέμου κατά του Ιράκ – ο οποίος, από τις μετρήσεις που προβάλλονται από τις ίδιες τις δυτικές κυβερνήσεις, άφησε πίσω του περισσότερους από ένα εκατομμύριο αθώους νεκρούς – δεν θα υπήρχε ISIS, ούτε «Αλ Κάιντα στο Ιράκ.» Χωρίς την χρηματοδότηση της Σαουδικής Αραβίας και της Δύσης και τον εξοπλισμό ενός κράματος εξτρεμιστικών σουνιτικών ομάδων σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, που χρησιμοποιούνται ως υποκατάστατα για να χτυπηθεί το Ιράν και οι σύμμαχοί του, δεν θα υπήρχε ISIS. Ας πάμε ακόμα πιο πίσω. Χωρίς την άμεση, εκτεταμένη και σκόπιμη δημιουργία από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους Σαουδάραβες συμμάχους της, μιας παγκόσμιας κίνησης ένοπλων σουνιτών εξτρεμιστών κατά τη διάρκεια των διοικήσεων του Κάρτερ και του Ρέιγκαν, δεν θα υπήρχε κανένας «πόλεμος κατά της τρομοκρατίας», ούτε θα υπήρχαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις στο Παρίσι.


Και πάλι, ας είμαστε όσο το δυνατόν σαφέστεροι: ο καταχθόνιος κόσμος στον οποίο ζούμε σήμερα είναι το αποτέλεσμα της σκόπιμης πολιτικής και των δράσεων που αναλαμβάνονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες και τους συμμάχους τους κατά την διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών. Ήταν η Ουάσιγκτον που οδήγησε ή / και στήριξε την ισοπέδωση της κοσμικής πολιτικής αντίστασης σε όλη τη Μέση Ανατολή, προκειμένου να εκδιώξει μη συνεργάσιμους ηγέτες, όπως τον Νάσερ και να στηρίξει διεφθαρμένους και στυγνούς δικτάτορες, που θα προωθούσαν την ατζέντα των ΗΠΑ που ήταν η πολιτική κυριαρχίας και η εκμετάλλευση των πόρων ».

Το διαχρονικό έγκλημα της Δύσης κατά των λαών της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής, αθροίζεται και δεν συμψηφίζεται με το έγκλημα κατά των αθώων κατοίκων του Παρισιού όπως περιγράφει η Ελένη Μαυρούλη στο άρθρο της "Ξημέρωσε Σκοτάδι στην Πόλη του Φωτός"δημοσιευμένο στο toperiodiko.gr στις 14.11.2015: 

« Η φρίκη από το Μάλι, τη Λιβύη, τη Συρία, το Ιράκ, «μετακόμισε» στην καρδιά της Ευρώπης. Στην καρδιά του Παρισιού. Ο πόνος, η οργή, ο θάνατος, η καταστροφή που έσπειραν οι ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις, οι κτηνωδίες στο βωμό του κέρδους, παίρνουν σάρκα και οστά μέσα ακριβώς στο σπίτι μας. Παίρνουν μορφή και ανδρώνονται πάνω στο γόνιμο έδαφος της περιθωριοποίησης, της ταξικής εκμετάλλευσης, των διακρίσεων, της απαξίωσης, της απανθρωποίησης, του θεμελιώδους αυτού χαρακτηριστικού του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος.

Όχι. Δεν μπορεί να υπάρξει κανένας συμψηφισμός, ούτε δικαιολογία. Προφανώς. Οι ψυχές που χάνονται στο Αιγαίο, τα παιδικά κορμιά που ξεβράζει η θάλασσα, οι λαοί που ψάχνουν απεγνωσμένα να επιβιώσουν στις πατρίδες που οι βόμβες και τα σχέδια διέλυσαν  μετατρέποντάς τες σε σωρούς ερειπίων και βαναυσότητας, οι νεκροί στο εστιατόριο, στο Stade de France, στο bistrot, στην αίθουσα Bataclan στο Παρίσι, είναι όλοι το ίδιο. Είναι άνθρωποι – θυσίες στο βωμό πολιτικών συμφερόντων και κέρδους. Ακόμη και αν τα μεγάλα ΜΜΕ, δεν αφιέρωσαν ποτέ συνεχόμενη ροή προγράμματος και έκτακτα δελτία για τη διάλυση ολόκληρων χωρών, όπως γίνεται τα τελευταία χρόνια στη Συρία, η πραγματικότητα δεν αλλάζει.


Δέκα ακριβώς χρόνια μετά την εξέγερση στα γαλλικά γκέτο, δέκα χρόνια μετά την πιο καταφανή διαπίστωση ότι το «γαλλικό μοντέλο» ενσωμάτωσης μεταναστών κυρίως από τις πρώην αποικίες απέτυχε παταγωδώς καταλήγοντας σε μια κοινωνία πολλών ταχυτήτων, με χιλιάδες ανθρώπους στερημένους αξιοπρέπειας, ελπίδας, ύπαρξης, το Παρίσι «τρέμει» και πάλι. Αυτή τη φορά από την απεχθή οσμή του θανάτου, από ένα προδιαγεγραμμένο έγκλημα. Είναι το ίδιο έγκλημα που μακελεύει την Μέση Ανατολή, που ξεριζώνει χιλιάδες από τα σπίτια τους, που έσπειρε με πτώματα το Αιγαίο, που οπλίζει το χέρι των αυτοχείρων στην Ελλάδα. Λέγεται καπιταλισμός, λέγεται ιμπεριαλισμός. Και ο θρήνος χωρίς πάλη για την ανατροπή τους και την οριστική τους ήττα είναι ύβρις απέναντι σε όλο αυτό το αθώο αίμα, στη Γαλλία, στο Ιράκ, στη Συρία, στο Αιγαίο ».

Στο ίδιο site, ο Ηρακλής Οικονόμου στο άρθρο του " Όταν η Ευρωπαϊκή Ένωση χρηματοδοτούσε τον ISIS στη Συρία " αποκαλύπτει από τις 30.08.2014  πως :

« Μια σχετικά άγνωστη πτυχή της ιστορίας του ISIS – της ισλαμιστικής οργάνωσης που σπέρνει τον τρόμο σε Ιράκ και Συρία – είναι η υποστήριξη που έλαβε από την ΕΕ. Για την ακρίβεια: η ΕΕ χρηματοδότησε τον ISIS. Πώς; Μέσω της άρσης του εμπάργκο στις εισαγωγές πετρελαίου από τη Συρία.


Τον Απρίλιο του 2013, οι υπουργοί εξωτερικών της ΕΕ απέσυραν όλες τις κυρώσεις που μπλόκαραν την εισαγωγή συριακού πετρελαίου. Έτσι μπόρεσαν οι ομάδες που βρίσκονταν στο βορειο-ανατολικό τμήμα της Συρίας – ανάμεσά τους και ο ISIS – να ενισχυθούν οικονομικά από τις πετρελαιοπηγές που έλεγχαν. Και δεν μιλάμε για κάποιο «λάθος», μια «αβλεψία» των Ευρωπαίων κλπ. Μιλάμε για μια απόφαση που ελήφθη με ρητό στόχο τη διευκόλυνση της ροής πετρελαίου από τις οργανώσεις της συριανής αντιπολίτευσης προς στο εξωτερικό. Και είναι αυτή ακριβώς η απόφαση που συνέβαλε στη σταθεροποίηση της οικονομικής βάσης του ISIS εντός της Συρίας, και στην επέκτασή της οργάνωσης στο βόρειο Ιράκ.


«Είναι σημαντικό για μας να στείλουμε ένα σινιάλο ότι είμαστε ανοιχτοί να βοηθήσουμε με κάθε δυνατό τρόπο» δήλωνε στις 22 Απριλίου του 2013 ο υπουργός εξωτερικών της Βρετανίας Ουίλιαμ Χέιγκ. «Πρέπει να κάνουμε περισσότερα για να βοηθήσουμε τη συριανή αντιπολίτευση».[i]


Αντίστοιχα, ο Γερμανός υπουργός εξωτερικών, Γκίντο Βεστερβέλλε, αποσαφήνιζε την ίδια μέρα: «Επιθυμούμε να υπάρξει οικονομική ανάπτυξη στις περιοχές που ελέγχονται από την αντιπολίτευση, και γι’ αυτό θα άρουμε τις κυρώσεις που εμποδίζουν το έργο των μετριοπαθών δυνάμεων της αντιπολίτευσης».[ii] Στην πορεία, αυτοί που βοηθήθηκαν ήταν οι τζιχαντιστές. Το πόσο μετριοπαθείς είναι αυτοί, βεβαίως, το βλέπουμε καθημερινά, με τελευταία πράξη …μετριοπάθειας την εκτέλεση εκατοντάδων αιχμαλώτων πολέμου, ύστερα από την κατάληψη της αεροπορικής βάσης Τάμπκα ».

Από τη μεριά του ο Άρης Χατζηστεφάνου στο άρθρο του "Όταν η Γαλλία εξόπλιζε ισλαμιστές μαχητές", στις 7.1.2015, το οποίο αναδημοσιεύει μετά τα τραγικά γεγονότα στο Παρίσι, αποκαλύπτει τον ιδιαίτερο ρόλο των γαλλικών κυβερνήσεων στον εξοπλισμό των αντικαθεστωτικών μισθοφορικών ισλαμικών συμμοριών κατά του Άσαντ στη Συρία :

«Αρκετοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι σε όλο τον κόσμο έσπευσαν για άλλη μια φορά να συνδέσουν το σύνολο του ισλαμικού κόσμου με την τρομοκρατία, με αφορμή την αποτρόπαια τρομοκρατική επίθεση στο Παρίσι, η οποία σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες πραγματοποιήθηκε από ισλαμιστές.

Αυτό που θα μπορούσαν να έχουν κάνει με μεγαλύτερη ευκολία, όμως, θα ήταν να συνδέσουν τον Γάλλο πρωθυπουργό Ολάντ με ακραίες ισλαμικές ομάδες, από τις οποίες ξεπήδησε ακόμη και το κράτος του Ισλάμ.

Όπως είχε αποδείξει η εφημερίδα Monde στις 24 Αυγούστου του 2014 η γαλλική κυβέρνηση έστελνε οπλισμό, τουλάχιστον από τον Απρίλιο του 2013, σε ομάδες ανταρτών που μάχονταν στη Συρία.

Μεταξύ άλλων ο γαλλικός στρατός έστελνε αυτόματα όπλα 12.7 mm, εκτοξευτήρες ρουκετών, αλεξίσφαιρα γιλέκα αλλά και συσκευές επικοινωνίας.
Ενδεικτικό του γεγονότος ότι οι γαλλικές αρχές γνώριζαν πως τα όπλα μπορεί να κατέληγαν στα χέρια τρομοκρατών ήταν η δήλωση αξιωματούχου στην Monde, ο οποίος υποστήριζε ότι δεν στέλνουν εκρηκτικά ή άλλο "εξοπλισμό που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί εναντίον της Γαλλίας".
Τα όπλα υποτίθεται ότι θα κατέληγαν μόνο σε μαχητές του Ελεύθερου Συριακού Στρατού (FSA), είναι όμως γνωστό ότι εκατοντάδες αν όχι χιλιάδες από αυτούς τους μαχητές πέρασαν αργότερα στις τάξεις των τζιχαντιστών.

Η στρατιωτική στήριξη της Γαλλίας σε ομάδες ακραίων ισλαμιστών γινόταν ταυτόχρονα με το γιγαντιαίο πρόγραμμα εξοπλισμού Τζιχαντιστών που χρηματοδοτούσε η Σαουδική Αραβία με τη στήριξη της Τουρκίας, της Ιορδανίας και του Κατάρ, υπό την εποπτεία της CIA.

Η παροχή του συγκεκριμένου οπλισμού έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενίσχυση οργανώσεων που συνεργάζονταν στενά με την Αλ Κάιντα και στη συνέχεια αποτέλεσαν τον πυρήνα του ISIS ».

Ο ίδιος, ο Άρης Χατζηστεφάνου, σε άρθρο του στις 26.6.2015 με τίτλο "ISIS: Τα κέρδη των ΗΠΑ η φρίκη για την ανθρωπότητα " , περιγράφει τη στήριξη προς τον ISIS από πλευράς του Βρετανικού και του Αμερικανικού παράγοντα όπως αποκαλύφθηκε από την εξέλιξη της δίκης Σουηδού πολίτη, κατηγορούμενου για συμμετοχή στα δίκτυα τζιχαντιστών της Συρίας. Γράφει μεταξύ άλλων:

« Στο χώρο της επικοινωνίας και της προπαγάνδας μερικές φορές ο θρίαμβος απέχει μερικές μόνο ανάσες από την πανωλεθρία. Αυτό συνειδητοποίησαν οι Βρετανοί δικαστές που ανέλαβαν την υπόθεση του Μπερλίν Γκίλντο, ενός Σουηδού πολίτη που κατηγορούνταν ότι εκπαιδευόταν για να συμμετάσχει σε δίκτυα τζιχαντιστών που μάχονται στη Συρία.

Καθώς συμπληρωνόταν ένας χρόνος από την κατάληψη της Μοσούλης από το Ισλαμικό Κράτος (ISIS), οι δικαστές πίστευαν ότι θα στείλουν ένα σαφές μήνυμα για την αποφασιστικότητα του Λονδίνου στη μάχη απέναντι στην ισλαμική τρομοκρατία. Οι συνήγοροι του Γκίλντο όμως όχι μόνο δεν αρνήθηκαν τις κατηγορίες, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά απέδειξαν ότι τα στρατόπεδα τζιχανιστών στα οποία εκπαιδεύονταν ο πελάτης τους χρηματοδοτούνταν και εξοπλίζονταν από τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες.

Ο Γκίλντο είχε έρθει σε επαφή με ομάδες όπως η αλ Νούσρα (παρακλάδι της Αλ Κάιντα το οποίο ενισχύονταν από δυτικές κυβερνήσεις και αραβικά καθεστώτα) και από τις οποίες ξεπήδησαν τα περισσότερα στελέχη του ISIS. Το μόνο που έπρεπε να κάνουν λοιπόν οι δικηγόροι του ήταν να προσκομίσουν τα σχετικά ρεπορτάζ των New York Times και του Guardian αλλά και μια έρευνα του δημοσιογράφου Σίμουρ Χερς, που αποδείκνυε ότι η βρετανική MI6 συμμετείχε σε δίκτυο μεταφοράς ακραίων ισλαμιστών μαχητών και εξοπλισμού από τη Λιβύη προς σουνιτικές ομάδες της Συρίας.

Αν ήθελαν οι Βρετανοί δικαστές να καταδικάσουν τον Γκίλντο για τρομοκρατία θα έπρεπε να κάνουν το ίδιο και για το «βαθύ κράτος» του Λονδίνου και ενδεχομένους την ίδια την κυβέρνηση της χώρας. Όπως ήταν φυσικό, ύστερα από μερικά τηλέφωνα, η δίκη ουσιαστικά ακυρώθηκε με την άρων άρων αθώωση του κατηγορούμενου ενώ η βρετανική κυβέρνηση επιδόθηκε σε ένα πληροφοριακό ανταρτοπόλεμο για να αποτρέψει τη μετάδοση της είδησης σε όλο τον κόσμο.
Ελάχιστες ιστορίες θα μπορούσαν να συνοψίσουν καλύτερα την σχιζοφρενική κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η Μέση Ανατολή αλλά και ολόκληρος ο πλανήτης ένα χρόνο μετά την πρώτη μεγάλη στρατιωτική νίκη του ISIS, που του επέτρεψε να ξεκινήσει την προέλαση στα εδάφη της Συρίας και του Ιράκ. Τα ίδια στελέχη ενόπλων δυνάμεων αλλά και μυστικών υπηρεσιών που φέρουν ακέραια την ευθύνη για την γιγάντωση του ISIS, παρουσιάζονται σήμερα ως υπερασπιστές της διεθνούς ασφάλειας από την τρομοκρατία. Μέσα σε αυτό το χρόνο όμως μοναδικός νικητής αναδείχθηκε ο ίδιος ο ISIS αλλά και η πολεμική βιομηχανία χωρών της Δύσης και κυρίως των ΗΠΑ».
Τέλος, την πιό εμπεριστατωμένη ανάλυση για το ρόλο του αμερικανικού παράγοντα στη συγκρότηση και δράση των ταγμάτων θανάτου του ISIS τη βρίσκουμε στα άρθρα του Τιερί Μεϊσάν , ο οποίος ήδη από τις 30 Αυγούστου του 2014 στο άρθρο του "Ο Τζον Μακέιν, μαέστρος της «Αραβικής Άνοιξης» και ο Χαλίφης", παραθέτει τα ντοκουμέντα και την πληροφόρηση που συνδέει πέρα από κάθε αμφιβολία τις ΗΠΑ με τη δράση του ISIS.

Οι εξελίξεις του τελευταίου διαστήματος όπου με την είσοδο της Ρωσίας στην ενεργή στήριξη του Άσαντ και την ανάληψη πολεμικής δράσης κατά του ISIS στο έδαφος της Συρίας, έγινε φανερό πως μια νέα διεθνής συμφωνία έχει προκύψει για το μέλλον της Συρίας αλλά πιθανά και για ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και όπου στα πλαίσια αυτά ο ISIS θα πρέπει πιθανά να θυσιαστεί, μας δίνει μια ερμηνεία του δολοφονικού ξεσπάσματος του τελευταίου μήνα, την ανατίναξη (πιθανή) του Ρωσικού πολιτικού αεροσκάφους,  την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση στη  Βηρυτό, και τέλος τις μαζικές δολοφονίες αθώων από τους ζωντανούς νεκρούς βομβιστές αυτοκτονίας στο Παρίσι.

Το μαζικό έγκλημα που διαπράττεται από όλες τις πλευρές κατά των λαών της Μέσης Ανατολής και της Αφρικής και έχει σαν αντικείμενο τη μοιρασιά της λείας δεν μπορεί ξαφνικά να εξαιρέσει από το μερίδιο τον κεντρικό μέχρι στιγμής παράγοντα αποσταθεροποίησης, τους μισθοφόρους διεστραμμένους μαυροντυμένους εγκληματίες του ISIS, τους μέχρι σήμερα συνδαιτημόνες των άλλων διεστραμμένων, των κουστουμαρισμένων και μειλίχιων εγκληματιών που ηγούνται των Δυτικών χωρών. 

Στο χώρο του εγκλήματος οι διαφορές λύνονται με αίμα και οι διαπραγματεύσεις μεταξύ των εμπολέμων κερδίζονται πάντα με τη θυσία των αθώων και των αμάχων.


Παραθέτουμε στη συνέχεια ολόκληρο το άρθρο του Τιερί Μεϊσάν.



 

 

Ο Τζον Μακέιν, μαέστρος της «Αραβικής Άνοιξης» και ο Χαλίφης

Ο καθένας έχει παρατηρήσει την αντίφαση των όσων πρόσφατα χαρακτήριζαν το Ισλαμικό Εμιράτο ως «μαχητές της ελευθερίας» στη Συρία και αγανακτούν σήμερα για τα έκτροπα του στο Ιράκ. Αλλά αν αυτός ο λόγος είναι ασυνάρτητος από μόνο του, είναι απόλυτα λογικός στο στρατηγικό πεδίο: τα ίδια πρόσωπα έπρεπε να παρουσιάζονται ως σύμμαχοι χθες και πρέπει να παρουσιάζονται ως εχθροί σήμερα, ακόμη και αν εξακολουθούν να είναι κάτω από τις διαταγές της Ουάσιγκτον. Ο Τιερί Μεϊσάν (Thierry Meyssan) αποκαλύπτει τα ντεσού της πολιτικής των ΗΠΑ μέσω της ιδιαίτερης περίπτωσης του γερουσιαστή Τζον Μακέιν (John McCain), μαέστρου της «Αραβικής Άνοιξης» και συνομιλητή του Χαλίφη Ιμπραήμ από πολύ καιρό.




Είναι πολιτικοί αντίπαλοι ο Μπαράκ Ομπάμα και ο Τζον Μακέιν, όπως ισχυρίζονται, η μήπως εργάζονται από κοινού για την ιμπεριαλιστική στρατηγική της χώρας τους;

Ο Τζον Μακέιν είναι γνωστός ως ηγέτης των Ρεπουμπλικανών, δυστυχής προεδρικός υποψήφιος στις ΗΠΑ, το 2008. Αυτό είναι, θα το δούμε παρακάτω, μόνο ένα μέρος της πραγματικής του βιογραφίας, αυτό που χρησιμεύει ως κάλυμμα για τη διεξαγωγή μυστικών ενεργειών στο όνομα της κυβέρνησής του.

Όταν ήμουν στη Λιβύη κατά τη διάρκεια της «δυτικής» επίθεσης, μπόρεσα και διάβασα μια έκθεση των μυστικών υπηρεσιών για το εξωτερικό. Ανέφερε ότι το ΝΑΤΟ οργάνωσε στις 4 Φεβ 2011 στο Κάιρο, μια συνάντηση για να ξεκινήσει την «Αραβική Άνοιξη» στη Λιβύη και τη Συρία.

Σύμφωνα με αυτή τη έκθεση, τη συνάντηση προέδρευε ο Τζον Μακέιν. Η έκθεση περιέγραφε αναλυτικά τον κατάλογο των Λίβυων συμμετεχόντων, των οποίων η αντιπροσωπεία είχε επικεφαλής το Νο 2 της κυβέρνησης της εποχής, τον Mahmoud Jibril, ο οποίος είχε απότομα αλλάξει πλευρά στην είσοδο αυτής της συνάντησης για να γίνει ο εξόριστος ηγέτης της αντιπολίτευσης.

Θυμάμαι ότι ανάμεσα στους Γάλλους παρόντες εκπρόσωπους, η έκθεση ανέφερε τον Bernard-Henry Lévy, αν και επίσημα ο τελευταίος δεν άσκησε ποτέ καθήκοντα σε καμία γαλλική κυβέρνηση. Πολλές άλλες προσωπικότητες παρακολούθησαν αυτό το συμπόσιο, συμπεριλαμβανομένης μιας μεγάλης αντιπροσωπείας Σύρων που ζούσαν στο εξωτερικό.

Στην έξοδο αυτής της συνάντησης, ο μυστηριώδης λογαριασμός Facebook Syrian Revolution 2011 καλούσε για διαδηλώσεις έξω από το Λαϊκό Συμβούλιο (Εθνοσυνέλευση) στη Δαμασκό στις 11 Φεβρουαρίου. Αν και αυτός ο λογαριασμός υποστήριζε τότε ότι είχε περισσότερους από 40.000 followers, μόνο περί τους δώδεκα άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στην έκκλησή ενώπιον των φλας των φωτογράφων και εκατοντάδων αστυνομικών. Η διαδήλωση διαλύθηκε ειρηνικά και οι συγκρούσεις ξεκίνησαν μετά από ένα μήνα αργότερα στη Ντάρα [1]

Στις 16 Φεβρουαρίου 2011, μια διαδήλωση που έλαβε χώρα στη Βεγγάζη, στη μνήμη των μελών της Μαχόμενης Ισλαμικής Ομάδας στη Λιβύη [2] που σφαγιάστηκαν το 1996 στη φυλακή του Αμπού Σελίμ εκφυλίστηκε σε πυροβολισμούς. Την επόμενη μέρα, μια δεύτερη διαδήλωση, αυτή τη φορά στη μνήμη εκείνων που έχασαν τη ζωή τους κατά την επίθεση κατά του δανικού προξενείου για τα σκίτσα του Μωάμεθ, εκφυλίστηκε επίσης σε πυροβολισμούς.

Την ίδια στιγμή, μέλη της από την Αίγυπτο Μαχόμενης Ισλαμικής Ομάδας στη Λιβύη πλαισιωμένη από κουκουλοφόρους και άγνωστα στοιχεία, επιτέθηκαν ταυτόχρονα σε στρατιωτικές βάσεις σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις.

Μετά από τρεις ημέρες μάχων και αγριότητων, οι ταραξίες ξεκίνησαν την εξέγερση στην Κυρηναϊκή κατά της Τριπολιτάνιας [3], μια τρομοκρατική επίθεση που παρουσιάστηκε ψευδώς από το δυτικό Τύπο ως «δημοκρατική επανάσταση» κατά «του καθεστώτος» του Μουαμάρ ελ Καντάφι.

Στις 22 Φεβρουάριου, ο Τζον Μακέιν ήταν στο Λίβανο.

Συναντήθηκε με μέλη της Κίνησης του Μέλλοντος (Future Movement, το κόμμα του Saad Hariri) που εξουσιοδότησε να επιβλέψει τη μεταφορά όπλων προς τη Συρία μέσω του βουλευτή Οκάμπ Σακρ [4].
Στη συνέχεια, αφήνοντας τη Βηρυτό, επιθεώρησε τα συριακά σύνορα και επέλεξε τα χωριά, μεταξύ άλλων το Ersal, που έπρεπε να χρησιμοποιηθούν ως πίσω βάσεις για τους μισθοφόρους για το πόλεμο που ερχόταν.

Οι συνεδριάσεις υπό την προεδρία του Τζον Μακέιν ήταν σαφώς η στιγμή ενεργοποίησης ενός σχεδίου που είχε προγραμματιστεί από καιρό από την Ουάσιγκτον, σχέδιο που προέβλεπε να επιτεθούν τη Λιβύη και τη Συρία, η Βρετανία και η Γαλλία, σύμφωνα με το δόγμα της «ηγεσίας από πίσω» και το παράρτημα της Συνθήκης του Lancaster House του Νοέμβριου 2010 [5].

Το παράνομο ταξίδι στη Συρία, Μάιος 2013

 

Τον Μάιο 2013, ο γερουσιαστής Τζον Μακέιν μπήκε παράνομα στη Συρία, κοντά στο Ίντλεμπ (Idleb) μέσω της Τουρκίας για να συναντηθεί με τους ηγέτες της «ένοπλης αντιπολίτευσης».
Το ταξίδι του δεν δημοσιοποιήθηκε παρά μόνο μετά την επιστροφή του στην Ουάσιγκτον [6].
Το ταξίδι αυτό οργανώθηκε από την Syrian Emergency Task Force η οποία, σε αντίθεση με τον τίτλο της, είναι μια σιωνιστική οργάνωση που διοικείται από έναν Παλαιστίνιο υπάλληλο της AIPAC [7].



Ο Τζον Μακέιν στη Συρία. Σε πρώτο πλάνο στα δεξιά είναι ο διευθυντής της Syrian Emergency Task Force. Στην πόρτα, στο κέντρο, ο Mohammad Nour.
  
Στις φωτογραφίες που κυκλοφόρησαν τότε παρατηρείται η παρουσία του Mohammad Nour, εκπρόσωπος της Ταξιαρχίας Θύελλας του Βορά (από το Μέτωπο Αλ-Νόσρα, δηλαδή της αλ-Κάιντα στη Συρία), ο οποίος είχε απαγάγει 11 Λιβανέζους σιίτες προσκυνητές στο Azaz [8].

Ερωτηθείς σχετικά με την εγγύτητα του με απαγωγείς της αλ-Κάιντα, ο γερουσιαστής ισχυρίστηκε ότι δεν γνώριζε τον Mohammad Nour ο οποίος αυτό-κλήθηκε με δική του πρωτοβουλία σε αυτή την φωτογραφία...

Η υπόθεση δημιούργησε μεγάλο θόρυβο και οι οικογένειες των απαχθέντων προσκυνητών υπέβαλαν καταγγελία ενώπιον της δικαστικής εξουσίας του Λιβάνου ενάντια στο γερουσιαστή Μακέιν για συνενοχή στην απαγωγή. Τελικά, επιτεύχθηκε συμφωνία και οι προσκυνητές απελευθερώθηκαν.

Ας υποθέσουμε ότι ο γερουσιαστής Μακέιν λέει την αλήθεια και ότι απατήθηκε από τον Mohammad Nour.

Το αντικείμενο του παράνομου ταξιδίου του στη Συρία ήταν να συναντήσει το επιτελείο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Κατά τον ίδιον, η οργάνωση αυτή αποτελούταν «αποκλειστικά από Σύρους» που αγωνίζονταν για την «ελευθερία» ενώπιον της «αλαουιτικής δικτατορίας» (sic).

Οι διοργανωτές του ταξιδίου δημοσίευσαν τη παρούσα φωτογραφία για να βεβαιώσουν την συνάντηση.



Μαίος 2013: Ο Τζον Μακέιν και το επιτελείο του Ελεύθερου Συριακού Στρατού. Αριστερά μπροστά, ο Ibrahim al-Badri (ο σημερινός Χαλίφης Ιμπαρχίμ), με τον οποίον μιλάει ο γερουσιαστής. Αμέσως αριστερά, ο στρατηγός ταξίαρχος Σάλεμ Ιντρίς (με γυαλιά).
  
Αν μπορούμε να δούμε το στρατηγό ταξίαρχο Σάλεμ Ιντρίς, επικεφαλής του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, μπορούμε επίσης να δούμε τον Ibrahim al-Badri (πρώτο πλάνο αριστερά) με τον οποίον μιλάει ο γερουσιαστής. Μετά την επιστροφή από αυτό το ταξίδι αστραπή, ο Τζον Μακλέιν ισχυρίστηκε ότι όλα τα στελέχη του Ελεύθερου Συριακού Στρατού είναι «μετριοπαθή τα οποία κάποιος μπορεί να εμπιστευθεί» (sic).

Ωστόσο, από τη 4η Οκτώβριου 2011, ο Ibrahim al-Badri, επίσης γνωστός ως Αμπού Du’a, ήταν στον κατάλογο των πέντε περισσότερα καταζητούμενων τρομοκρατών από τις Ηνωμένες Πολιτείες (Rewards for Justice). Προσφερόταν αμοιβή έως 10 εκατομμύρια δολάρια σε όποιον θα βοηθούσε για τη σύλληψη του [9].

Την επόμενη μέρα, στις 5 Οκτωβρίου 2011, ο Ibrahim al-Badri συμπεριλήφθηκε στον κατάλογο της Επιτροπής Κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών ως μέλος της Αλ Κάιντα [10].

Επιπλέον, ένα μήνα πριν από τη συνάντηση με τον γερουσιαστή Μακέιν, ο Ibrahim al-Badri, γνωστός με τη πολεμική ονομασία ως Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, δημιούργησε το Ισλαμικό Κράτος στο Ιράκ και το Λεβάντε (ΙΚΙΛ) -ενώ άνηκε πάντα στο επιτελείο «του πολύ μέτριου» Συριακού Ελεύθερου Στρατού.

Διεκδίκησε την επίθεση στις φυλακές του Taj και του Αμπού Γκράιμπ στο Ιράκ, από τις οποίες επέτρεψε την δραπέτευση μεταξύ 500 και 1.000 τζιχαντιστών που προσχώρησαν στην οργάνωση του.
Αυτή η επίθεση ήταν συντονισμένη με άλλες σχεδόν ταυτόχρονες επιχειρήσεις σε οκτώ άλλες χώρες. Κάθε φορά, οι δραπέτες τζιχαντίστες προσχώρησαν σε μαχόμενες μονάδες στη Συρία.

Αυτή η υπόθεση ήταν τόσο περίεργη έτσι ώστε η Ιντερπόλ εξέδωσε ανακοίνωση και ζήτησε τη βοήθεια των 190 χωρών μελών [11].

Από την πλευρά μου, πάντα ισχυριζόμουν ότι δεν υπήρχε καμία διαφορά επί του εδάφους μεταξύ του Ελεύθερου Συριακού Στρατού, του Μετώπου Αλ-Νόσρα και του Ισλαμικού Εμιράτου, κλπ ...
Όλες αυτές οι οργανώσεις αποτελούνται από τα ίδια άτομα που αλλάζουν συνεχώς σημαία.

Όταν ισχυρίζονται ότι ανήκουν στον Ελεύθερο Συριακό Στρατό, σηκώνουν τη σημαία της γαλλικής αποικιοκρατίας και δεν μιλούν για τίποτα άλλο παρά να ανατρέψουν το «σκυλί Μπασάρ».

Όταν έλεγαν ότι ανήκουν στην Αλ-Νόσρα, σηκώνουν τη σημαία της Αλ Κάιντα και δηλώνουν ότι θα εξαπλώσουν το Ισλάμ τους σε όλο το κόσμο.

Τέλος, όταν λένε ότι είναι του ισλαμικού εμιράτου, σηκώνουν από δω και στο εξής τη σημαία του Χαλιφάτου και ανακοινώνουν ότι θα καθαρίσουν την περιοχή από όλους τους απίστους.

Αλλά όποια και να είναι η σημαία τους, πραγματοποιούν τα ίδια έκτροπα: βιασμούς, βασανιστήρια, αποκεφαλισμούς, σταυρώσεις.

Και όμως ούτε ο γερουσιαστής Μακέιν ούτε οι συνοδοί του της Syrian Emergency Task Force δεν έδωσαν στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ τις πληροφορίες που έχουν στην κατοχή τους για τον Ibrahim al-Badri και ζήτησαν την αμοιβή. Ούτε ενημέρωσαν την επιτροπή αντι-τρομοκρατίας του ΟΗΕ.

Σε καμία χώρα στον κόσμο, ανεξάρτητα από το πολιτικό της σύστημα, θα γινόταν δεκτό ο ηγέτης της αντιπολίτευσης να είναι σε άμεση, δημόσια και φιλική επαφή, με έναν πολύ επικίνδυνο τρομοκράτη που αναζητείται.

Ποιος είναι λοιπόν ο γερουσιαστής Μακέιν;

 

Ο Μάσι Τζον Μακέιν (Masi John McCain) δεν είναι μόνο ηγέτης της αντιπολίτευσης προς τον Πρόεδρο Ομπάμα, είναι επίσης ένας από τους ανώτερους υπαλλήλους του!

Είναι πράγματι πρόεδρος του Διεθνούς Ρεπουμπλικανικού Ινστιτούτου (IRI, International Republican Institute), ρεπουμπλικανικού παρακλαδιού της NED / CIA [12] από τον Ιανουάριο 1993!

Αυτή η δήθεν «ΜΚΟ» ιδρύθηκε επίσημα από τον Πρόεδρο Ronald Reagan για την επέκταση ορισμένων δραστηριοτήτων της CIA μαζί με τις βρετανικές, καναδικές και αυστραλιανές μυστικές υπηρεσίες. Σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς της, πρόκειται όντως για διακυβερνητική υπηρεσία. Ο προϋπολογισμός της εγκρίνεται από το Κογκρέσο με ένα προϋπολογισμό που εξαρτάται από το Υπουργείο Εξωτερικών.

Για αυτό άλλωστε ορισμένα κράτη στο κόσμο έχουν απαγορεύσει τις δραστηριότητες του στο έδαφος τους, επειδή είναι μια κοινή υπηρεσία των αγγλοσαξονικών μυστικών υπηρεσιών.



Κατηγορούμενοι ότι ετοίμασαν την ανατροπή του προέδρου Χόσνι Μουμπάρακ για λογαριασμό των Αδελφών Μουσουλμάνων, οι δύο υπάλληλοι του Διεθνούς Ρεπουμπλικανικού Ινστιτούτου (IRI) στο Κάιρο, John Tomlaszewski (δεύτερος, δεξιά) και ο Σαμ LaHood (γιος του γραμματέα για τις λιβανο-αμερικανικές μεταφορές μιας δημοκρατικής κυβέρνησης, Ray LaHood) (δεύτερος αριστερά) κατέφυγαν στην πρεσβεία των Ηνωμένων Πολιτειών. Εδώ παρουσιάζονται μαζί με τους γερουσιαστές John McCain και Lindsey Graham κατά την προπαρασκευαστική συνεδρίαση της «Αραβικής Άνοιξης» στη Λιβύη και τη Συρία. Θα απελευθερωθούν από τον Αδελφό Μοχάμεντ Μόρσι όταν ο τελευταίος θα γίνει πρόεδρος της Αιγύπτου.
 

Ο κατάλογος των παρεμβάσεων του Τζον Μακέιν για λογαριασμό του Στειτ Ντιπάρτμεντ είναι εντυπωσιακός.

Έλαβε μέρος σε όλες τις χρωματιστές επαναστάσεις των τελευταίων είκοσι χρόνων.

Για να δώσουμε μερικά παραδείγματα, πάντα στο όνομα της «δημοκρατίας», ετοίμασε το αποτυχημένο πραξικόπημα κατά του συνταγματικά εκλεγμένου προέδρου Ούγκο Τσάβες στη Βενεζουέλα [13], την ανατροπή του συνταγματικά εκλεγμένου προέδρου Jean-Bertrand Aristide στην Αϊτή [14], την απόπειρα ανατροπής του συνταγματικά εκλεγμένου προέδρου Mwai Kibaki στην Κένυα [15] και, πιο πρόσφατα, του συνταγματικά εκλεγμένου προέδρου της Ουκρανίας, Βίκτορ Γιανουκόβιτς.

Σε οποιοδήποτε κράτος στον κόσμο, όταν ένας πολίτης παίρνει την πρωτοβουλία για την ανατροπή του καθεστώτος ενός άλλου κράτους, μπορεί να τον συγχαίρουν αν τα καταφέρνει και αν το νέο καθεστώς γίνεται σύμμαχο, αλλά θα καταδικαστεί αυστηρά αν οι πρωτοβουλίες του έχουν αρνητικές συνέπειες για την ίδια τη χώρα του.

Ως τόσο, ποτέ δεν παρενοχλήθηκε ο γερουσιαστής Μακέιν για τις αντιδημοκρατικές ενέργειες του σε κράτη όπου απέτυχε και που στράφηκαν εναντίον της Ουάσιγκτον. Στη Βενεζουέλα, για παράδειγμα. Ο λόγος είναι ότι για τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Τζον Μακέιν δεν είναι προδότης, αλλά πράκτορας.
Και ένας πράκτορας που διαθέτει την καλύτερη κάλυψη που μπορεί να φανταστεί κανείς: είναι ο επίσημος αντίπαλος του Μπαράκ Ομπάμα.

Ως εκ τούτου, μπορεί να ταξιδέψει οπουδήποτε στον κόσμο (είναι ο Αμερικανός γερουσιαστής που ταξιδεύει το περισσότερο) και να συναντήσει όποιον θέλει, χωρίς φόβο. Αν οι συνομιλητές του εγκρίνουν την πολιτική της Ουάσιγκτον, τους υποσχέσει ότι θα συνεχίσει, αν την καταπολεμούν, φορτώνει την ευθύνη στον Πρόεδρο Ομπάμα.

Είναι γνωστό ότι ο Τζον Μακέιν ήταν αιχμάλωτος πολέμου στο Βιετνάμ για 5 χρόνια, όπου βασανίστηκε.

Ήταν θύμα ενός προγράμματος που είχε σχεδιαστεί όχι για να του αποσπαστούν πληροφορίες αλλά για να ενσταλάξει ένα λόγο.

Επρόκειτο να μετατρέψουν την προσωπικότητά του, έτσι ώστε ο ίδιος να κάνει δηλώσεις εναντίον της χώρας του.

Αυτό το πρόγραμμα, που αναπτύχθηκε με αφετηρία το κορεατικό παράδειγμα για το Rand Corporation από τον καθηγητή Albert Δ Μπίντερμαν, χρησιμοποιήθηκε ως βάση στις έρευνες που έγιναν στο Γκουαντάναμο και αλλού από τον Δρ Martin Seligman [16]. Εφαρμόστηκε την εποχή του George W. Bush σε περισσότερους από 80.000 κρατούμενους, και επέτρεψε νε μετατραπούν ορισμένους από αυτούς σε πραγματικούς μαχητές στην υπηρεσία της Ουάσιγκτον.

Ως εκ τούτου, ο Τζον Μακέιν, ο οποίος είχε σπάσει στο Βιετνάμ, το καταλαβαίνει τέλεια, γνωρίζει πώς να χειραγωγήσει τζιχαντιστές χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ποια είναι η στρατηγική των ΗΠΑ με τους τζιχαντιστές στο Λεβάντε;

 

Το 1990, οι Ηνωμένες Πολιτείες αποφάσισαν να καταστρέψουν το πρώην ιρακινό σύμμαχό τους. Έχοντας αφήσει να εννοηθούν στον Πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν ότι θεωρούσαν την επίθεση του Κουβέιτ ως ιρακινή εσωτερική υπόθεση, επικαλέστηκαν αυτή την επίθεση για να κινητοποιήσουν μια ευρεία συμμαχία κατά του Ιράκ. Ωστόσο, λόγω της αντίθεσης της ΕΣΣΔ, δεν ανέτρεψαν το καθεστώς, αλλά αρκέστηκαν στο να διαχειριστούν τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων.

Το 2003, η αντίθεση της Γαλλίας δεν ήταν αρκετή για να αντισταθμίσει την επιρροή της Επιτροπής για την Απελευθέρωση του Ιράκ. Οι Ηνωμένες Πολιτείες επιτέθηκαν και πάλι τη χώρα και αυτή τη φορά ανέτρεψαν τον πρόεδρο Χουσεΐν. Φυσικά, ο Τζον Μακέιν ήταν ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες της επιτροπής.

Μετά την ανάθεση της λεηλασίας της χώρας για πάνω από ένα χρόνο σε μια ιδιωτική εταιρία [17], προσπάθησαν να χωρίσουν τη χώρα σε τρία χωριστά κράτη, αλλά αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το σχέδιο ενώπιον της αντίστασης του πληθυσμού.

Προσπάθησαν και πάλι το 2007, γύρω από το πόρισμα Μπάιντεν-Brownback, αλλά και πάλι απέτυχαν [18].

Ως εκ τούτου, η τρέχουσα στρατηγική που επιχειρεί να το επιτύχει μέσω ενός μη κρατικού παράγοντα: του Ισλαμικού Εμιράτου.
JPEG - 11.2 ko
Σε αυτό το έγγραφο, που δημοσιεύθηκε τον Σεπτέμβριο 2013, ο πρέσβης του Κατάρ στην Τρίπολη ενημερώνει το υπουργείο του ότι μια ομάδα 1.800 Αφρικανών εκπαιδεύτηκε για τζιχάντ στη Λιβύη. Προτείνει να τους μεταφέρει σε τρεις ομάδες στην Τουρκία, για να ενταχθούν στο Ισλαμικό Εμιράτο στη Συρία.

Η επιχείρηση είχε προγραμματιστεί πριν από πολύ καιρό, πριν ακόμη από τη συνάντηση του Τζον Μακέι με τον Ιμπραχίμ αλ-Μπάντρι. Εσωτερική αλληλογραφία του καταριανού Υπουργείου Εξωτερικών, που δημοσιεύθηκε από τους φίλους μου James και Joanne Moriarty [19] δείχνουν ότι 5.000 τζιχαντιστές εκπαιδευτήκαν με έξοδα του Κατάρ στη Λιβύη του ΝΑΤΟ το 2012, και ότι 2,5 εκατομμύρια δολάρια πληρώθηκαν την ίδια εποχή στο μέλλοντα Χαλίφη.

Τον Ιανουάριο 2014, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών πραγματοποιήθηκε μυστική συνεδρίαση κατά την οποία ψήφισε, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, τη χρηματοδότηση μέχρι τον Σεπτέμβριο 2014 του Μετώπου αλ-Νόσρα (Al-Qaeda) και του Ισλαμικού Κράτους στο Ιράκ και το Λεβάντε [20].

Αν και δεν είναι γνωστό με σαφήνεια τι ακριβώς συμφωνήθηκε στη διάρκεια αυτής της συνεδρίασης που αποκαλύφθηκε από το βρετανικό πρακτορείο ειδήσεων Reuters [21], και δεδομένου ότι κανένα αμερικανικό μέσο μαζικής ενημέρωσης δεν τόλμησε να παραβιάσει τη λογοκρισία, είναι πολύ πιθανό ότι ο νόμος περιλαμβάνει ένα τμήμα σχετικά με τον οπλισμό και την εκπαίδευση των τζιχαντιστών.

Υπερήφανη για αυτή την αμερικανική χρηματοδότηση, η Σαουδική Αραβία διεκδίκησε στη δημόσια τηλεόραση της Al-Arabiya ότι το Ισλαμικό Εμιράτο ήταν υπό την εξουσία του πρίγκιπα Αμπντούλ Ραχμάν αλ-Φαϊζάλ, αδελφού του πρίγκιπα Σαούντ αλ Faisal (Υπουργού Εξωτερικών) και του πρίγκιπα Τουρκί αλ-Φαϊζάλ (πρεσβευτή της Σαουδικής Αραβίας στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο) [22].

Το Ισλαμικό Κράτος αποτελεί ένα νέο βήμα στα μισθοφορικά.

Σε αντίθεση με τις τζιχαντιστικες ομάδες που πολέμησαν στο Αφγανιστάν, τη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και στη Τσετσενία γύρω από τον Οσάμα μπιν Λάντεν, δεν αποτελούν μια προσθετική δύναμη, αλλά ένα στρατό από μόνο του.

Σε αντίθεση με τις προηγούμενες ομάδες στο Ιράκ, τη Λιβύη και τη Συρία, γύρω από το πρίγκιπα Μπαντάρ μπιν Σουλτάν (Bandar bin Sultan), διαθέτουν εξελιγμένες υπηρεσίες επικοινωνίας που καλούν για ένταξη και στρατολόγηση, και πολιτικούς αξιωματούχους, που έμαθαν τη δουλειά στις μεγάλες δυτικές σχολές, ικανούς να αναλάβουν αμέσως τη διοίκηση ενός εδάφους.

Νέα ουκρανικά όπλα του κουτιού αγοράστηκαν από τη Σαουδική Αραβία και μεταφέρθηκαν από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες που τα παρέδωσε στο Ισλαμικό Κράτος. Οι τελικές λεπτομέρειες συντονιστήκαν από την οικογένεια Μπαρζανί κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης των τζιχαντιστικών ομάδων στο Αμμάν την 1η Ιουνίου 2014 [23].

Η κοινή επίθεση στο Ιράκ από το Ισλαμικό Κράτος και την Περιφερειακή Κυβέρνηση του Κουρδιστάν ξεκίνησε τέσσερις ημέρες αργότερα. Το Ισλαμικό Κράτος κατέλαβε το σουνιτικό μέρος της χώρας, ενώ η περιφερειακή κυβέρνηση του Κουρδιστάν επέκτεινε την επικράτεια του πάνω από 40%.

Τρέφοντας σε φυγή μπροστά από τις θηριωδίες των τζιχαντιστών, οι θρησκευτικές μειονότητες αποχώρισαν από τη σουνιτική περιοχή, ανοίγοντας το δρόμο για τη τριχοτόμηση της χώρας.

Παραβιάζοντας την αμυντική ιρακινο-αμερικανική συμφωνία, το Πεντάγωνο δεν παρενέβη και άφησε το Ισλαμικό Κράτος να συνεχίσει την επέλαση και τις σφαγές του.

Ένα μήνα αργότερα, ενώ οι Πεσμαργκά της κουρδικής περιφερειακής κυβέρνησης είχαν υποχωρήσει αμαχητί, και όταν συγκινήθηκε πολύ η παγκόσμια κοινή γνώμη, ο Πρόεδρος Ομπάμα έδωσε την εντολή για βομβαρδισμό ορισμένων θέσεων του Ισλαμικό Κράτους.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον Στρατηγό William Mayville, διευθυντής των επιχειρήσεων στο Γενικό Επιτελείο, «Αυτές οι βομβιστικές επιθέσεις είναι απίθανο να επηρεάσουν τη συνολική ικανότητα του Ισλαμικού Κράτους και τις δραστηριότητες του σε άλλες περιοχές του Ιράκ ή της Συρίας» [24].

Προφανώς, δεν έχουν σκοπό να καταστρέψουν το τζιχαντιστικό στρατό, αλλά μόνο να εξασφαλίσουν ότι ο κάθε παίκτης δεν επικαλύπτει το έδαφος που του έχει ανατεθεί. Στη πραγματικότητα, προς το παρόν, οι βομβαρδισμοί είναι καθαρά συμβολικά και δεν έχουν καταστρέψει παρά μια χούφτα οχημάτων. Εν τέλει η παρέμβαση των Κούρδων του τουρκικού και συριακού ΡΚΚ, σταμάτησε την πρόοδο του Ισλαμικού Κράτους και άνοιξε ένα διάδρομο που επιτρέπει στους αμάχους να διαφύγουν από τις σφαγές.

Πολλές παραπληροφορήσεις κυκλοφορούν σχετικά με το Ισλαμικό Κράτος και το Χαλίφη του.
Η εφημερίδα Gulf Daily News ισχυρίστηκε ότι ο Edward Snowden έκανε αποκαλύψεις σχετικά με αυτό [25].

Ωστόσο, μετά από έλεγχο, ο πρώην Αμερικανός κατάσκοπος δεν δημοσιεύει τίποτα γι ’αυτό. Η Gulf Daily News δημοσιεύεται στο Μπαχρέιν, ένα κράτος υπό τη κατοχή των σαουδικών στρατευμάτων. Το άρθρο αυτό έχει ως στόχο να απαλλάξει τη Σαουδική Αραβία και τον πρίγκιπα Αμπντούλ Ραχμάν αλ-Φαϊζάλ από τις ευθύνες τους.

Το Ισλαμικό Κράτος είναι συγκρίσιμο με τους μισθοφορικούς στρατούς του Ευρωπαϊκού δέκατου έκτου αιώνα.

Οι στρατοί αυτού διεξήγαγαν θρησκευτικούς πολέμους για λογαριασμό των αρχόντων που τους πλήρωναν, μια φορά σε ένα στρατόπεδο, άλλη φορά σε ένα άλλο.

Ο Χαλίφης Ιμπραχίμ είναι ένας σύγχρονος κοντοτιέρος (condottiere). Παρά το γεγονός ότι είναι υπό τις διαταγές του Πρίγκιπα Αμπντούλ Ραχμάν (Abdul Rahman) (Μέλος της φατρίας των Sudeiris), δεν θα ήταν έκπληξη να συνεχίσει την εποποιία του στη Σαουδική Αραβία (μετά από μια σύντομη παράκαμψη στο Λίβανο, ή ακόμα και στο Κουβέιτ) και να παρέμβει στη βασιλική διαδοχή ευνοώντας τη φατρία των Sudeiris ενάντια στον πρίγκιπα Μιτχάμπ (Mithab) (γιος, και όχι αδελφός του βασιλιά Αμπντουλάχ).

Ο Τζον Μακέιν και ο Χαλίφης

 

JPEG - 8.8 ko
Ο Ιμπραχίμ αλ-Μπαντρί (Ibrahim al-Badri), επίσης γνωστός ως Αμπού Du’a, η ως Αμπού Μπακρ αλ-Μπαγκντάντι, και ως Χαλίφης Ιμπραχίμ, μισθοφόρος του Πρίγκιπα Abdul Rahman al-Faisal, χρηματοδοτούμενος από τη Σαουδική Αραβία, το Κατάρ και τις Ηνωμένες Πολιτείες.
 
 
Μπορεί να προβεί σε όλες τις φρικαλεότητες που απαγορεύονται να πράξουν τα Κράτη από τις Συμβάσεις της Γενεύης.

Στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού του, το Ισλαμικό Κράτος αφιέρωσε δύο σελίδες για να καταγγείλει τον γερουσιαστή Τζον Μακέιν ως «εχθρό» και «σταυροφόρο», υπενθυμίζοντας την υποστήριξή του για την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ.

Από φόβο να παραμείνει άγνωστη αυτή η κατηγορία στις ΗΠΑ, ο γερουσιαστής εξέδωσε αμέσως μια ανακοίνωση που χαρακτηρίζει το Ισλαμικό Κράτος ως τη «πιο επικίνδυνη ισλαμιστική τρομοκρατική ομάδα στον κόσμο» [26].

Αυτή η πολεμική διαμάχη υπάρχει μόνο για να διασκεδάσει το ακροατήριο.
Θα θέλαμε πολύ να τον πιστέψουμε... αν δεν υπήρχε αυτή η φωτογραφία του Μάιου 2013.
Μετάφραση
Κριστιάν Άκκυριά

Πηγή : voltairenet.org
[1] Nous avons relayé les rapports de presse assurant que la manifestation de Deraa était une protestation après l’arrestation et la torture de lycéens ayant tagué des slogans hostiles à la République. Or, de nombreux collègues ont tenté d’établir l’identité de ces lycéens et de rencontrer leurs familles. Aucun n’y est parvenu, les seuls témoins qui se sont exprimés l’ont fait pour la presse britannique, mais de manière anonyme, donc invérifiable. Nous sommes aujourd’hui convaincus que cet événement n’a jamais existé. L’étude des documents syriens de l’époque montre que la manifestation portait en réalité sur une hausse des salaires des fonctionnaires et sur les retraites. Elle a obtenu satisfaction de la part du gouvernement. À ce moment là, aucun journal n’a parlé de ces lycéens, cette histoire n’étant inventée par Al-Jazeera que deux semaines plus tard.
[2] Les membres du Groupe islamique combattant en Libye, c’est-à-dire d’Al-Qaïda en Libye, avaient tenté d’assassiner Mouamar el-Kadhafi pour le compte du MI6 britannique. L’affaire fut révélée par un officier du contre-espionnage britannique, David Shyler. Cf « David Shayler : "J’ai quitté les services secrets britanniques lorsque le MI6 a décidé de financer des associés d’Oussama Ben Laden" », Réseau Voltaire, 18 novembre 2005.
[3] Rapport de la Mission d’enquête sur la crise actuelle en Libye, juin 2011.
[4] « Un député libanais dirige le trafic d’armes vers la Syrie », Réseau Voltaire, 5 décembre 2012.
[5] Sur ce plan, on se reportera à ma série de six émissions 10 ans de Résistance, sur la guerre des États-Unis contre la Syrie.
[6] « John McCain entre illégalement en Syrie », Réseau Voltaire, 30 mai 2013.
[7] « La Syrian Emergency Task Force, faux-nez sioniste », Réseau Voltaire, 7 juin 2013.
[8] « John McCain a rencontré des kidnappers en Syrie », Réseau Voltaire, 1er juin 2013.
[9] “Wanted for Terrorism”, Rewards for Justice Program, Department of State.
[10] Le Comité du Conseil de sécurité créé par la résolution 1267 (1999) le 15 octobre 1999 est également connu sous le nom de « Comité des sanctions contre Al-Qaida ». Fiche d’inscription d’Ibrahim al-Badri (cette fois avec le nom de guerre d’al-Samarrai).
[11] « Évasions simultanées de jihadistes dans 9 pays », Réseau Voltaire, 6 août 2013.
[12] « La NED, vitrine légale de la CIA », par Thierry Meyssan, Оdnako (Russie), Réseau Voltaire, 6 octobre 2010.
[13] « Opération manquée au Venezuela », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 18 mai 2002.
[14] « La CIA déstabilise Haïti », « Coup d’État en Haïti », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 14 janvier et 1er mars 2004.
[15] « L’expérience politique africaine de Barack Obama », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 9 mars 2013.
[16] « Le secret de Guantánamo », par Thierry Meyssan, Оdnako (Russie), Réseau Voltaire, 28 octobre 2009.
[17] « Qui gouverne l’Irak ? », par Thierry Meyssan, Réseau Voltaire, 13 mai 2004.
[18] « La balkanisation de l’Irak », par Manlio Dinucci, Traduction Marie-Ange Patrizio, Il Manifesto (Italie), Réseau Voltaire, 17 juin 2014.
[19] «Official Document Qatar Embassy Tripoli Confirms Sending 1800 Islamic Extremists Trained in Libya to Fight in Syria», Libyan War The Truth, 20 septembre 2013.
[20] “Οι Ηνωμένες Πολιτείες, πρώτoι παγκόσμιοι χρηματοδότες της τρομοκρατίας”, τον Τιερί Μεϊσάν, Μετάφραση Κριστιάν, Al-Watan (Syrie), Δίκτυο Βολταίρος, 5 février 2014.
[21] “Congress secretly approves U.S. weapons flow to ’moderate’ Syrian rebels”, par Mark Hosenball, Reuters, 27 janvier 2014.
[22] « L’ÉIIL est commandé par le prince Abdul Rahman », Réseau Voltaire, 3 février 2014.
[23] « Révélations du PKK sur l’attaque de l’ÉIIL et la création du "Kurdistan" », Réseau Voltaire, 8 juillet 2014.
[24] “U.S. Air Strikes Are Having a Limited Effect on ISIL”, par Ben Watson, Defense One, 11 août 2014.
[25] «Baghdadi ’Mossad trained’», Gulf Daily News, 15 juillet 2014.
[26] “Statement by senator John McCain on being targeted by terrorist group ISIL as "the ennemy" and "the crusader"”, Cabinet de John McCain, 28 juillet 2014.
 

2 σχόλια:

  1. 16.11.2015 / ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ WEB

    Πούτιν: Οι τζιχαντιστές χρηματοδοτούνται από 40 κράτη και μέλη των G20

    Ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμιρ Πούτιν, ανέφερε σε δημοσιογράφους ότι παρουσίασε στους υπόλοιπους ηγέτες των G20, στοιχεία της ρωσικής αντικατασκοπίας, σύμφωνα με τα οποία, οι τζιχαντιστές χρηματοδοτούνται από 40 κράτη.

    «Κατά τη διάρκεια της Συνόδου, παρουσίασα περιπτώσεις χρηματοδότησης του ISIS από φυσικά πρόσωπα. Τα χρήματα, σύμφωνα με τα στοιχεία μας, προέρχονται από 40 χώρες μεταξύ των οποίων και χώρες των G20», ανέφερε.

    Επίσης, ο Ρώσος πρόεδρος επεσήμανε την ανάκγη να σταματήσει το λαθρεμπόριο πετρελαιοειδών από τους τζιχαντιστές.

    «Έδειξα στους συναδέλφους αεροφωτογραφίες που καταδεικνύουν με σαφήνεια το εύρος του λαθρεμπορίου. Η αυτοκινητοπομπή με οχήματα ανεφοδιασμού των τζιχαντιστών εκτίνεται 4 και 5 χιλιόμετρα», είπε ο Πούτιν, φωτογραφίζοντας την Τουρκία, που έχει κατηγορηθεί και στο παρελθόν για σχέσεις με το λαθρεμπόριο των τζιχαντιστών.

    Τέλος, ανέφερε ότι έφτασε η ώρα η διεθνής κοινότητα να δώσει μία συντονισμένη απάντηση στους τζιχαντιστές.

    http://www.topontiki.gr/article/149763/poytin-oi-tzihantistes-hrimatodotoyntai-apo-40-krati-kai-meli-ton-g20

    ΑπάντησηΔιαγραφή

  2. 17. 11. 2015 http://kartesios.com

    Επιβεβαιώνει η Μόσχα: Τρομοκράτες «φύτεψαν» βόμβα στο Airbus

    Για τρομοκρατική ενέργεια που οδήγησε στην συντριβή του Airbus στη χερσόνησο του Σινά κάνει λόγο η υπηρεσία πληροφοριών της Ρωσίας (FSB) καθώς ανακοίνωσε ότι Ρώσοι ερευνητές εντόπισαν ίχνη εκρηκτικών στο μοιραίο αεροσκάφος της Metrojet που διαλύθηκε στον αέρα, παρασύροντας στο θάνατο 224 ανθρώπους.

    «Μπορούμε να πούμε ότι η συτριβή του αεροσκάφους ήταν αποτέλεσμα τρομοκρατικής ενέργειας. Κατά την διάρκεια της πτήσης πυροδοτήθηκε ένας χειροποίητος μηχανισμός με 1,5 κιλό ΤΝΤ. Κατά συνέπεια το αεροσκάφος διαλύθηκε στον αέρα που μπορεί να εξηγηθεί και από την μεγάλη διασπορά των τμημάτων της ατράκτου του αεροσκάφους» δήλωσε ο επικεφαλής της υπηρεσίας, Αλεξάντρ Μπορτνίκοφ στον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν.

    Ο Πούτιν έδωσε εντολή στις μυστικές υπηρεσίες να εστιάσουν στην ανεύρεση των υπαιτίων.

    πηγή: ethnos.gr

    ΑπάντησηΔιαγραφή