...είδα το διάγγελμα Παπαδήμου και δεν άντεξα. Ορθώς στην ελληνοφρένεια τον αναφέρουν ως «τραπεζορομπότ». Ρομπότ που δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα γίνονται στην κοινωνία και είναι προγραμματισμένο για την καταστροφή της. Θα σταματήσει μόνο αν τον βγάλουν από την πρίζα. Αλλιώς θα παίζει λούπα, την ίδια κασέτα με το ίδιο παγωμένο ύφος, μπροστά στο οποίο το κρύο των ημερών μοιάζει τροπική ζέστη.
Αποστομωτική απάντηση στους εκβιαστικούς και καταστροφολογικούς ψευδείς ισχυρισμούς του Παπαδήμου και της πολιτικής μαφίας που νέμεται τον τόπο μέσα από τη δήθεν συγκυβέρνηση και το δήθεν κοινοβούλιο της χώρας, δίνουν μεταξύ άλλων και οι Α.Καζάκος και Γ. Βαρουφάκης Μιλώντας στην ΕΤ3.
Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειαστεί. Η γενική παραπληροφόρηση – τηλεοπτική και μη – συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και φαντάζεται τα χειρότερα.
Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στη διεθνή οικονομική αργκό δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μιας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμαστεί για μια τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιο πιθανό. Πώς όμως θα πρέπει να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση;
Ολόκληρο το κείμενο με τα μέτρα, (μεταφρασμένο) όπως το μετέδωσε ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha
Όταν η Συντεταγμένη Πολιτεία έχει καταλυθεί, οι συντεταγμένες μορφές αγώνα έχουν χάσει πλέον κάθε πολιτική ισχύ. Δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση να πιεστεί, δεν υπάρχει πολιτικό προσωπικό διαθέσιμο να ακούσει την κοινωνική διαμαρτυρία, δεν υπάρχει καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία που να είναι δυνατόν να μεταπειστεί.
Μπροστά σε μία Ανοιχτή Εκτροπή, η Υπεράσπιση της Δημοκρατίας βρίσκεται στα Χέρια της Κοινωνίας.
Οι κυρίαρχες τάξεις και το πολιτικό προσωπικό που τις υπηρετεί, σχεδίασαν και εκτελούν μεθοδικά εδώ και δυόμισι χρόνια τον αφανισμό της ελληνικής κοινωνίας και το πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου της χώρας.
Οι σφετεριστές της βούλησης του λαού, η τριμερής σκιώδης συγκυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου τελειώνουν σήμερα τη δουλειά που ανέλαβαν για λογαριασμό της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ με ένα και μόνο "νόμο" ο οποίος προσαρτεί τη χώρα και τους πολίτες της στις διεθνείς τράπεζες.
Η Τρικομματική Τυραννία ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ δεν άφησε ανοιχτό κανένα πεδίο συμβιβασμού με τον αγωνιζόμενο εδώ και δυό χρόνια ελληνικό λαό, κανένα βήμα οπισθοχώρησης και κανένα περιθώριο ανοχής.
Εκπροσωπώντας κυνικά και χωρίς κανένα δισταγμό την παγκόσμια χρηματοπιστωτική δικτατορία επιχειρούν με την ψήφο των δήθεν βουλευτών - μετόχων της εταιρίας ΕΛΛΑΣ ΑΕ την οποία κατέλαβαν εξ εφόδου στις 11.11.11 να την παραδώσουν μαζί με το αιχμάλωτο προσωπικό της (τους εργαζόμενούς της ) στα διεθνή αφεντικά τους μέσα σε τρείς μέρες.
Με ένα Μνημόνιο το οποίο ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες παραπλάνησης και εκβιασμού του λαού έχει Υπέρ του το 12% μόλις του εκλογικού σώματος σύμφωνα με το Πολιτικό Βαρόμετρο της public issue για το Φεβρουάριο του 2012.
Είμαστε το 79% , το 92% και το 91% του λαού και απέναντί μας έχουμε το 12%, το 7% και το 5% των ικανοποιημένων του καθεστώτος που στηρίζουν την συγκυβέρνηση Παπαδήμου!!!
Αυτός είναι ο λόγος που βιάζονται να εκτελέσουν το συμβόλαιο καταστροφής της χώρας μέσα σε μια νύχτα. Ξέρουν πολύ καλά πως είναι πολιτικά απομονωμένοι και στηρίζονται αποκλειστικά πλέον στην εξαπάτηση, την παραπλάνηση, τη βία και την σχεδιασμένη μεθοδικά απόγνωση του λαού.
Μπορούμε να τους σταματήσουμε. Μπορούμε να τους διώξουμε.
Τρείς μέρες με απεργίες με διαδηλώσεις με καταλήψεις όλων των Κυβερνητικών Κτιρίων της χώρας.
Τρείς μέρες γι' αυτούς, τρείς μέρες και για μας. Ισως οι τρείς σημαντικότερες μέρες στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.
Παρουσιάζουμε στη συνέχεια ένα μέρος της συζήτησης που πραγματοποιήθηκε κατά την εκδήλωση, όπως το βιντεοσκόπησε και το παρουσίασε στη σχετική ανάρτησή του το ιστολόγιο enosy.blogspot.com
Το 1996, ο ΟΟΣΑ (Οργανισμός Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης) δημοσιεύει στο 13ο τεύχος του επίσημου περιοδικού του, CAHIERS DE POLITIQUE ÉCONOMIQUE (στα Γαλλικά), ένα άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον με τίτλο «Οι δυνατότητες πραγματοποίησης των διαρθρωτικών αναπροσαρμογών» (στα Αγγλικά). Πρόκειται ουσιαστικά, όπως αναφέρεται εξάλλου, για την έκθεση του Κέντρου Ανάπτυξης του ΟΟΣΑ με θέμα τα προβλήματα και τους τρόπους πολιτικής χειραγώγησης των πληθυσμών ώστε να μπορέσει μια κυβέρνηση να περάσει τα αυστηρά μέτρα λιτότητας και τις διαρθρωτικές αλλαγές, που επέβαλε κατά τη δεκαετία του 1980 η επέλαση του νεοφιλελευθερισμού σε μια σειρά από «αναπτυσσόμενες» χώρες και χώρες του Τρίτου Κόσμου. Όπως θα διαπιστώσετε, πέρα από το ότι ο κυνισμός των νέων Μακιαβέλι συναγωνίζεται την επιστημοσύνη τους, αυτά που ζούμε σήμερα εδώ δεν προέκυψαν στην τύχη. Κι αν το γνωρίζουμε ήδη, οπωσδήποτε έχει άλλη βαρύτητα να το ακούμε, απερίφραστα ομολογημένο, από τα πλέον αρμόδια στόματα. Ακολουθεί το άρθρο του Κρίστιαν Μόρισον που διάβαζαν οι εθνικοί πολιτικοί star μας.
«Οι πολιτικές οικονομικής σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών μπορεί να προκαλέσουν κοινωνικές ταραχές, ακόμα και να θέσουν σε κίνδυνο την ομαλότητα των χωρών. Στο παρόν Τετράδιο οικονομικής πολιτικής αναλύονται οι πολιτικές συνέπειες αυτών των προγραμμάτων. Όπως προέκυψε από τη συστηματική μελέτη πέντε χωρών και δυο σημαντικών αντιπροσωπευτικών δειγμάτων στη λατινική Αμερική και την Αφρική, το πολιτικό κόστος σε απεργίες, διαδηλώσεις και εξεγέρσεις διαφέρει ανάλογα με τα μέτρα που ελήφθησαν. Πράγματι, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, η επείγουσα κατάσταση που δημιουργήθηκε από τις χρηματοπιστωτικές κρίσεις στις αναπτυσσόμενες χώρες, κρίθηκε ότι μπορεί ν’ αντιμετωπιστεί με την αποκατάσταση των μακρο-οικονομικών ισορροπιών. Έτσι, οι διαρθρωτικές αναπροσαρμογές περιορίστηκαν σ’ ένα πρόγραμμα σταθερότητας με μοναδικό κριτήριο την ταχύτερη δυνατή μείωση του δημόσιου ελλείμματος. Πολύ σύντομα όμως συνειδητοποιήσαμε πως η σταθεροποίηση δεν είναι αυτοσκοπός. […] Πράγματι, όπου τέθηκε θέμα διαρθρωτικών αλλαγών, οι διεθνείς οργανισμοί [ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, κ.λπ.] απαίτησαν δραστική μείωση των βασικών δημόσιων δαπανών. Αυτό έκανε αντιδημοφιλείς τις κυβερνήσεις, οι οποίες, σε περίπτωση ταραχών, κατέφυγαν στην καταστολή πολλαπλασιάζοντας το πολιτικό κόστος. […] Η εφαρμογή προγραμμάτων διαρθρωτικών αλλαγών σε δεκάδες χώρες κατά τη δεκαετία του 1980 έδειξε, ότι είχαμε παραμελήσει την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Πιεζόμενες από απεργίες, διαδηλώσεις, ακόμα κι εξεγέρσεις, πολλές κυβερνήσεις αναγκάστηκαν να διακόψουν ή να περικόψουν σημαντικά τα προγράμματα αυτά. Έτσι αναγκαστήκαμε να αναγνωρίσουμε, ότι η οικονομική επιτυχία της διαρθρωτικής αναπροσαρμογής εξαρτάται από τη δυνατότητα πολιτικής πραγματοποίησής της. […]
[2] Ως εργαλείο, το κράτος χρησιμοποιεί την καταστολή
Ένα βασικό συμπέρασμα είναι ότι, σύμφωνα με στατιστικές που στηρίζονται στη μελέτη δεκάδων χωρών επί μια δεκαετία, το πολιτικό κόστος διαφοροποιείται ανάλογα με τα μέτρα. Πρόκεται για ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα, διότι σημαίνει πως μπορεί μέσα από τη μελέτη των μέτρων και των αντιδράσεων να εκπονηθεί ένα βέλτιστο πολιτικό πρόγραμμα, δηλαδή ένα πρόγραμμα που θα ελαχιστοποιεί τους κινδύνους. […] Τα μέτρα που προκαλούν τις περισσότερες διαδηλώσεις, είναι εκείνα που πλήττουν ολόκληρο τον πληθυσμό και έχουν σαν αποτέλεσμα την άνοδο των τιμών, ο,τιδήποτε κι αν την προκαλεί (περικοπές επιδομάτων, αύξηση των έμμεσων φόρων ή υποτίμηση). Έτσι, στη Ζάμπια ο διπλασιασμός της τιμής του αλευριού και του καλαμποκιού το Δεκέμβριο του 1984, εξαιτίας της περικοπής επιδομάτων, προκάλεσε κύμα ταραχών η καταστολή των οποίων καταμέτρησε 15 νεκρούς. Παρόμοια, όταν το 1988 η κυβέρνηση της Νιγηρίας αύξησε την τιμή του πετρελαίου, το οποίο αγόραζαν κυρίως τα φτωχά νοικοκυριά, είχαμε ταραχές με 6 νεκρούς διαδηλωτές. […] Άλλα μέτρα όμως, όπως οι περικοπές των δημόσιων επενδύσεων, ή των λειτουργικών εξόδων (εκτός των μισθών), δεν προκαλούν σοβαρή αναταραχή. […] Οι περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις πλήττουν κυρίως τον τομέα της οικοδομής, που μαστίζεται τότε από πτωχεύσεις και απολύσεις. Όμως αυτός ο τομέας αποτελείται κυρίως από μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, που δεν έχουν μεγάλο πολιτικό βάρος. […] Από την άλλη, οι περικοπές στα λειτουργικά έξοδα του κράτους πλήττουν τους δημοσίους υπαλλήλους, αλλά οι κυβερνήσεις μπορούν να πάρουν την κοινή γνώμη με το μέρος τους αν κινηθούν ευέλικτα παρουσιάζοντας, με τη βοήθεια του Τύπου, αυτά τα μέτρα σαν μέτρα ισονομίας με το επιχείρημα, ότι εφόσον ζητούνται θυσίες από όλο το λαό, οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν γίνεται ν’ αποτελούν εξαίρεση. […] Το βέβαιο είναι ότι μια κυβέρνηση δεν μπορεί να εφαρμόσει το πρόγραμμα σταθερότητας ενάντια στη θέληση ολόκληρης της κοινής γνώμης.Ένα πρόγραμμα που θα έπληττε εξίσου όλες τις κοινωνικές ομάδες, αποδείχτηκε πολύ πιο δύσκολο να εφαρμοστεί από ένα πρόγραμμα που κάνει διακρίσεις σε βάρος κάποιων κοινωνικών ομάδων ευνοώντας ορισμένες άλλες. Πρέπει λοιπόν η αρμόδια κυβέρνηση να φροντίσει ώστε να πάρει με το μέρος της ένα μέρος του κόσμου, στην ανάγκη φορτώνοντας δυσανάλογα και με πολύ βαριά μέτρα ορισμένες κοινωνικές ομάδες. […] Η απελευθέρωση των εισαγωγών καιτο άνοιγμα των επαγγελμάτων − ένα μέτρο στο οποίο επιμένει πάντοτε η Παγκόσμια Τράπεζα − προκαλεί αντίθετες αντιδράσεις, από τις οποίες η κυβέρνηση μπορεί να επωφεληθεί. […] Μπορεί για παράδειγμα να καταργήσει τους δασμούς σε πρώτες ύλες που αγοράζουν όλες οι επιχειρήσεις, ή σε βασικά προϊόντα που δύσκολα μπορούν να προμηθευτούν οι μικρές επιχειρήσεις. Με αυτό τον τρόπο μπορεί να δημιουργήσει γρήγορα συμμάχους, που θα στηρίξουν την πολιτική της απελευθέρωσης και του ανοίγματος. […]
Η κυβέρνηση που καλείται να εφαρμόσει αναδιαρθρωτικά προγάμματα, είναι υποχρεωμένη να πάρει αντιλαϊκά μέτρα. […] Καλώντας σε βοήθεια το ΔΝΤ, μπορεί να επωφεληθεί και σε πολιτικό επίπεδο γιατί θα μπορεί να απαντάει σε όσους αντιδρούν, ότι τα μέτρα προβλέπονται από τη συμφωνία που επέβαλε το ΔΝΤ και είναι υποχρεωμένη να τα πάρει θέλοντας και μη. […] Καλό είναι τα μέτρα να λαμβάνονται πριν ξεσπάσει κρίση. Υπάρχουν όμως τρόπο αντιμετώπισης του πολιτικού κόστους ακόμη κι αν τα μέτρα λαμβάνονται αφού ξεσπάσει η κρίση. […] Εάν η κυβέρνηση εκλεγεί λίγο πριν ξεσπάσει η κρίση, έχει μπροστά της μια μικρή χρονική περίοδο (4 με 6 μήνες) κατά την οποία η κοινή γνώμη εξακολουθεί να την στηρίζει και κατά την οποία μπορεί να ρίχνει την ευθύνη για τα αντιλαϊκά μέτρα στους προκατόχους της. Σε αυτό το διάστημα, οι συντεχνίες χάνουν προσωρινά τη δύναμή τους και τότε η κυβέρνηση πρέπει να σπεύσει να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον τους. Έπειτα από αυτή την περίοδο χάριτος τα πράγματα δυσκολεύουν τρομερά. Η νέα κυβέρνηση θεωρείται ολοένα και περισσότερο μόνη υπεύθυνη για την κατάσταση κι έτσι αναγκάζεται ν’ αναλάβει αυτή το σύνολο του πολιτικού κόστους της αναδιάρθωσης. […] Από την πρώτη λοιπόν στιγμή που θ’ ανέβει στην εξουσία, πρέπει να σταματήσει την αισιόδοξη ρητορική και να επιμείνει, ακόμα και υπερβάλλοντας, για τη σοβαρότητα των οικονομικών ανισορροπιών, να υπογραμμίζει τις ευθύνες των προκατόχων της και το ρόλο εξωγενών δυσμενών παραγόντων. […] Από τους κινδύνους που θα παρουσιαστούν, αυτός των απεργιών είναι ο μικρότερος. Οι απεργίες κινητοποιούν κατά βάση τους μισθωτούς του μοντέρνου τομέα και όχι τις πιο φτωχές κοινωνικές τάξεις. Με τις κατάλληλες παραχωρήσεις, η κυβέρνηση μπορεί να τις τελειώσει.[…] Παρολαυτά οι απεργίες μπορεί να ευνοήσουν το ξέσπασμα διαδηλώσεων. Ειδικά οι απεργίες των εκπαιδευτικών, αν και καθεαυτές δεν αποτελούν πρόβλημα για τις κυβερνήσεις, γίνονται έμμεσα επικίνδυνες επειδή απελευθερώνουν μια ανεξέλεγκτη μάζα μαθητικής και φοιτητικής νεολαίας, η οποία μπορεί να κατέβει σε διαδηλώσεις και σε αυτή την περίπτωση η καταστολή μπορεί εύκολα να έχει δραματικές συνέπειες. […] Οι περικοπές στο στενό και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα, ένα από τα κυριότερα μέτρα των προγραμμάτων σταθεροποίησης, δεν είναι τόσο επικίνδυνες πολιτικά όσο η άνοδος των τιμών στα είδη κατανάλωσης. Προκαλούν απεργίες μάλλον παρά διαδηλώσεις, πλήττουν περισσότερο τις μεσαίες τάξεις παρά τα φτωχότερα στρώματα και σε κάθε περίπτωση η κυβέρνηση μπορεί να αποτανθεί στον πραγματισμό των δημοσίων υπαλλήλων. Μπορεί για παράδειγμα να τους εξηγήσει, ότι εφόσον το ΔΝΤ επιβάλλει περικοπές κατά 20% στο δημόσιο, το μόνο που απομένει είναι είτε να μειωθούν οι μισθοί, είτε να γίνουν απολύσεις, και η ίδια προτιμάει να κάνει το πρώτο προς όφελος του συνόλου των υπαλλήλων. Η εμπειρία μας από τις περισσότερες αφρικανικές κυβερνήσεις δείχνει, πως αυτό το επιχείρημα εισακούγεται. […] Μια από τις βασικές περικοπές αφορά στα λειτουργικά έξοδα των σχολείων και των πανεπιστημίων.Είναι πολύ προτιμότερη επιλογή από μια δραστική μείωση του αριθμού των μαθητών και των σπουδαστών. Οι οικογένειες θα αντιδράσουν βίαια στο ενδεχόμενο να αποκλειστούν τα παιδιά τους από την εκπαίδευση.Δεν θα αντιδράσουν όμως σε μια σταδιακή υποβάθμιση της ποιότητας της εκπαίδευσης. Έτσι σιγά-σιγά θα δεχτούν να πληρώνουν κάποιο ποσόν για να σπουδάζουν τα παιδιά, ή να περικοπεί κάποια εκπαιδευτική δραστηριότητα. Αυτή η υποβάθμιση όμως πρέπει να γίνει βήμα προς βήμα, σε ένα σχολείο αρχικά και όχι στο γειτονικό σχολείο, ώστε να αποφευχθεί μια γενικευμένη αντίδραση του πληθυσμού. […] Τίποτα δεν είναι πιο επικίνδυνο πολιτικά από τη λήψη συνολικών μέτρων για την αντιμετώπιση ενός μακρο-οικονομικού προβλήματος. Αν λοιπόν θέλουμε να μειώσουμε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων, πρέπει να τους μειώσουμε πρώτα σε έναν ορισμένο τομέα, να ψαλλιδίσουμε την ονομαστική αξία τους σε έναν άλλο κι ακόμα και ν’ αυξήσουμε τους μισθούς σε κάποιον τομέα που είναι κρίσιμος από πολιτική άποψη. Το ίδιο και με τα επιδόματα. Δεν τα κόβουμε όλα μαζί. Πρέπει να φροντίζουμε απεριόριστα τις λεπτομέρειες: αν π.χ. τα φτωχά νοικοκυριά καταναλώνουν μόνο τη ζάχαρη σε μορφή σκόνης, μπορούμε ν’ αυξήσουμε την τιμή της ζάχαρης σε κύβους. […] Σημαντικό είναι το συμπέρασμα που λέει, ότι μια κυβέρνηση αποτυχαίνει για δυο λόγους: είτε επειδή εμπιστεύεται την υλοποίηση του προγράμματος σταθεροποίησης και διαρθρωτικών αλλαγών σε τεχνοκράτες, που παραμελούν το πολιτικό κόστος∙ είτε επειδή την εμπιστεύεται αποκλειστικά στους αρμόδιους πολιτικούς, που ενδιαφέρονται για το στενό πολιτικό κόστος. […]
Για να έχει μια κυβέρνηση το περιθώριο ώστε να κάνει τους πολιτικούς ελιγμούς που απαιτεί ένα πρόγραμμα αναδιάρθρωσης, πρέπει να στηρίζεται από ένα ή δυο μεγάλα κόμματα και όχι από μια συμμαχία μικρών κομμάτων. Γι’ αυτό χρειάζεται ένα κατάλληλο εκλογικό σύστημα, με πολλές μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες. Άλλα μέτρα προς αυτή την κατεύθυνση ενίσχυσης της εκτελεστικής εξουσίας είναι αυτά που νομοθετηθούν προσωρινές ειδικές εξουσίες, ή τον εκ των υστέρων έλεγχο από τη δικαστική εξουσία ώστε να μην μπορούν οι δικαστές να ελέγχουν εκ των προτέρων την εφαρμογή ενός προγράμματος.Το δημοψήφισμα είναι ένα αποτελεσματικό όπλο στα χέρια μιας κυβέρνησης όταν έχει αυτή την πρωτοβουλία των κινήσεων. Μπορεί να καταφεύγει σε δημοψήφισμα, ώστε να εγκριθεί ένα συγκεκριμένο μέτρο της και να θέσει εκτός μάχης μια συμμαχία αντιφρονούντων. Επιπλέον, όταν κάποια μέτρα προκαλέσουν ένα αυξανόμενο κύμα ταραχών και καταστολής, τότε η προκήρυξη δημοψηφίσματος μπορεί να ηρεμήσει το πολιτικό παιχνίδι και να βοηθήσει στην αποκατάσταση της τάξης αποφορτίζοντας την πίεση των διαδηλωτών. […] Εξίσου βοηθάει το μοίρασμα των ρόλων μεταξύ των διεθνών οργανισμών − οι οποίοι αναλαμβάνουν το ρόλο να υπενθυμίζουν τις σκληρές υποχρεώσεις του προγράμματος αναδιάρθρωσης − και μιας σειράς χωρών, που θα παίζουν το ρόλο χορηγών και θα παρέχουν κάποια βοήθεια όταν ορισμένα πολύ σκληρά μέτρα γίνονται πολύ επικίνδυνα.[…]»
Το παραπάνω σίγουρα είχε χρόνο ο Χρυσαυγίδης μας να το διαβάσει.
Λοιπόν, επειδή όπως φαίνεται όλοι είμαστε πιόνια, ένας είναι ο τρόπος που μπορούμε να προχωρήσουμε: να κάνουμε το ακριβώς αντίθετο που μας λένε οι πολιτικοί, να πιστέψουμε στο ακριβώς αντίθετο από αυτά που λένε στα ΜΜΕ. Να βάλουμε τέλος στη ρομποτική καθημερινότητά μας.
Κάλεσμα για συγκρότηση «πανεθνικού μετώπου αντίστασης και αλληλεγγύης», απηύθυνε χθες ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος μαζί με τον Μανώλη Γλέζο και τον καθηγητή Γιώργο Κασιμάτη, ανακοίνωσαν τη δημιουργία της Ενιαίας Λαϊκής Δημοκρατικής Αντίστασης (Ε.ΛΑ.ΔΑ).
Ο κ. Θεοδωράκης επισήμανε ότι η χώρα βιώνει μια μεγάλη εθνική τραγωδία, ότι έγινε επίλεκτος στόχος διεθνούς εισβολής με όπλο το χρήμα και ότι το «δίλημμα που ωμά τίθεται στους Έλληνες είναι ή πουλάτε και πουλιέστε ή πεθαίνετε και χάνεστε». Πρόσθεσε ότι «απέναντι σε αυτό τον εκβιασμό η απάντηση είναι μόνο η αντίσταση και η αλληλεγγύη».
Ο κ. Γλέζος από την πλευρά του ανέφερε πως η Ελλάδα υφίσταται επίθεση και σε αυτή αντιστεκόμαστε και ζητούμε σαρωτική αλλαγή. «Δεν ζητάμε μόνο αντικατάσταση των κυβερνώντων, αλλά αλλαγή του συστήματος που εκτρέφει τέτοιου είδους κυβερνήσεις», πρόσθεσε.
Επισήμανε, δε, ότι το σχήμα που παρουσιάσθηκε χθες δεν είναι εκλογικό – πολιτικό, δεν στοχεύει σε συμμετοχή σε εκλογές. Περιέγραψε τον βασικό στόχο της κίνησης ως προσπάθεια «να συντονιστούν όλα τα επιμέρους κινήματα αντίστασης και αλληλεγγύης», τα οποία εμφανίζονται σε ολόκληρη η χώρα, όσα από αυτά το επιθυμούν.
Ο καθηγητής κ. Κασιμάτης ανέφερε ότι στη νέα κίνηση ενώνονται «όσοι επιθυμούν να αντισταθούν στην αυξανόμενη υποδούλωση της Ελλάδας» και συμπλήρωσε ότι το κίνημα αυτό μπορεί να γεννήσει νέες δυνατές πολιτικές δυνάμεις.
Πηγή: Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Καθημερινή
Εμείς το είδαμε στο skai.gr
Ολόκληρο το βίντεο από το κάλεσμα (1.2.2012) του Μίκη Θεοδωράκη και του Μανώλη Γλέζου για την δημιουργία της Ενιαίας Λαϊκής Δημοκρατικής Αντίστασης
Κάλεσμα για συγκρότηση «πανεθνικού μετώπου αντίστασης και αλληλεγγύης», απευθύνει ο Μίκης Θεοδωράκης, ο οποίος μαζί με τον Μανώλη Γλέζο και τον καθηγητή Γιώργο Κασιμάτη, ανακοίνωσαν τη δημιουργία της Ενιαίας Λαϊκής Δημοκρατικής Αντίστασης (Ε.ΛΑ.ΔΑ), η πρώτη δημόσια εκδήλωση της οποίας πραγματοποιήθηκε χθες βράδυ στην αίθουσα του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης.
Στην εκδήλωση ανακοινώθηκαν τα μέλη της προσωρινής Συντονιστικής Επιτροπής της Ε.ΛΑ.ΔΑ.
Αναλυτικά στη Συντονιστική Επιτροπή συμμετέχουν οι:
Μ. Θεοδωράκης, Μ. Γλέζος, Γ. Κασιμάτης, Δημήτρης Αλευρομάγειρος -αντιστράτηγος (ε.α.), επίτιμος γενικός επιθεωρητής Στρατού, Γιάγκος Ανδρεάδης -πανεπιστημιακός και μέλος της κίνησης Καλλιτέχνες ενάντια στα μνημόνιο, Ηλίας Ανδριόπουλος -συνθέτης, Λουκάς Αξελός -συγγραφέας, Νίκος Απανωμεριτάκης -μέλος του Συνδέσμου Φυλακισθέντων και Εξορισθέντων Αντιστασιακών (ΣΦΕΑ) 1967 – 1974, Νάντια Βαλαβάνη -συγγραφέας , Κάτια Γέρου -ηθοποιός, Δημ. Γεωργόπουλος -οικονομολόγος, Απ. Γκλέτσος -δήμαρχος Στυλίδας, Χρ. Κορτζίδης δήμαρχος Ελληνικού – Αργυρούπολης, Ηρ. Γκότσης -δήμαρχος Νέας Ιωνίας, Γ. Ζησιμάτος – πρόεδρος Εμπορικού Συλλόγου Πειραιά, Κ. Ζουράρις -πανεπιστημιακός, πολιτειολόγος, Χρ. Καπάταης -οικονομολόγος, περιφερειακός σύμβουλος της ‘Ελεύθερης Αττικής’, Εύη Καρακώστα -αρχιτέκτων μηχανικός- πολεοδόμος, Θαν. Καρτερός -δημοσιογράφος, Ν. Κοτζιάς -οικονομολόγος, Σάκης Κουβάτσος -οδοντίατρος, Π. Κουρουμπλής -ανεξάρτητος βουλευτής, Γ. Κούκας, Δ. Κωνσταντακόπουλος (δημοσιογράφος – συγγραφέας), Χρ. Λεοντής -συνθέτης, Ν. Μάλλιαρης -παλαίμαχος ποδοσφαιριστής, Γ. Παπαπέτρος -οικονομολόγος, Θ. Μπαλασόπουλος – πρόεδρος ΠΟΕ – ΟΤΑ, Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη -πανεπιστημιακός, Ν. Μαριάς -πανεπιστημιακός, Μ. Μηλιαράκης -δημοσιογράφος, Μ. Μητσιάς -τραγουδιστής, Αλ. Μητρόπουλος -δικηγόρος, Ν. Παυλάκης – χαλυβουργός από τους απεργούς του εργοστασίου της Χαλυβουργίας Ελλάδος στον Ασπρόπυργο, Μαρία Σωτηροπούλου -μέλος των Γιατρών Κατά της Πυρηνικής Απειλής, Δέσποινα Σπανού -μέλος Εκτελεστικής Επιτροπής της ΑΔΕΔΥ, Δ. Τσακνιάς -δικηγόρος.
Γλέζος: Η κυβέρνηση βρίσκεται σε αναντιστοιχία με τη νομιμότητα
Ο Μανώλης Γλέζος στον ΣΚΑΪ
12/10/2011 | 18:55 Τελευταία Ενημέρωση: 18:55 12/10/2011
Η κυβέρνηση βρίσκεται σε αναντιστοιχία με τη νομιμότητα δήλωσε στον ΣΚΑΪ και τον Βασίλη Κουφόπουλο ο Μανώλης Γλέζος με αφορμή την πρωτοβουλία μελών της αντίστασης να υπογράψουν κείμενο εναντίον της κυβερνητικής πολιτικής.
Η εμβληματική μορφή της αντίστασης δήλωσε ότι «επιμένουμε ότι πρέπει να γίνουν εκλογές για να σταματήσει η παραβίαση του συντάγματος και η αναντιστοιχία κυβερνώντων – λαού».
«Οι βουλευτές κρύβονται από το λαό και δέχονται αντιδράσεις με τις οποίες δεν συμφωνώ, γιατί ότι η στάση του λαού πρέπει να μετουσιώνεται σε πολιτική πράξη όχι να εκδηλώνεται έτσι» σημείωσε.
Ο κ. Γλέζος διευκρίνισε ότι δεν υποστηρίζει την έξοδο της χώρας από το ευρώ. «Για μας το ζήτημα δεν είναι σε ποιο νόμισμα θα βρισκόμαστε. Το ζήτημα είναι ότι η χώρα έχει υποταγεί στους ξένους» ανέφερε.
Επανέλαβε δε, ότι η Γερμανία χρωστάει 162 δισ. ευρώ από την κατοχή, χωρίς τους τόκους.
03/11/2011 | 18:11 Τελευταία Ενημέρωση: 18:11 03/11/2011
«Περίγελο και ηθικό ράκος σε όλο τον κόσμο» κατάντησε την Ελλάδα ο Γιώργος Παπανδρέου, τονίζει σε δήλωσή του ο Mίκης Θεοδωράκης.
Ο γνωστός μουσικοσυνθέτης αναφέρει ότι «ο σημερινός πρωθυπουργός με τη συμπεριφορά του όχι μόνο εμφανίζει την Ελλάδα αναξιόπιστη και αφερέγγυα διεθνώς, αλλά και δίνει τη δυνατότητα στην κ. Μέρκελ και στον κ Σαρκοζί να μας υποδεικνύουν τι ερώτημα θα έχει το δημοψήφισμα, στο οποίο προσπαθεί να μας σύρει η κυβέρνησή μας» και καταλήγει λέγοντας ότι «τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν λύνονται με εκβιαστικά διλήμματα, αλλά μόνο με ελεύθερες εκλογές».
Ολόκληρη η δήλωση του κ. Θεοδωράκη:
«Είναι επικίνδυνος. Είτε τα έχει εντελώς χαμένα, είτε περιβάλλεται από αγνώστους σε εμάς διεθνείς συμβούλους που αποβλέπουν στην κρίση των χρηματιστηρίων προκειμένου να αποκομίσουν τεράστια οικονομικά οφέλη αποδιοργανώνοντας το πολιτικό μας σύστημα και μηδενίζοντας το όποιο διεθνές κύρος είχε απομείνει για τη χώρα μας».
» Με δύο μόνο λέξεις κατάντησε την Ελλάδα περίγελο και ηθικό ράκος σε όλο τον κόσμο. Από την άποψη αυτή έχει καταστεί επικίνδυνος για την ίδια την επιβίωση της χώρας και του λαού. Είναι απίστευτο το ότι ο σημερινός πρωθυπουργός με τη συμπεριφορά του όχι μόνο εμφανίζει την Ελλάδα αναξιόπιστη και αφερέγγυα διεθνώς αλλά και δίνει την δυνατότητα στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σαρκοζί να μας υποδεικνύουν τι ερώτημα θα έχει το δημοψήφισμα στο οποίο προσπαθεί να μας σύρει η κυβέρνησή μας.
» Όμως τα πραγματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε σήμερα δεν λύνονται με εκβιαστικά διλήμματα αλλά μόνο με ελεύθερες εκλογές, μέσα από τις οποίες θα αναδειχθεί η πραγματική θέληση του ελληνικού λαού».
Με σκοπό τη συγκρότηση ενός μαχητικού κινήματος για τα ψηφιακά δικαιώματα το Δίκτυο για την Ψηφιακή Απελευθέρωση διοργανώνει όλο τον Φλεβάρη σε διάφορους φιλόξενους χώρους εκδηλώσεις και συζητήσεις για μία σειρά σημαντικών ζητημάτων :
Πέμπτη 9/2, 21.00 – Ο Σχεδιαζόμενος Νόμος για τα Μπλόγκς και οι Κίνδυνοι για το Ελληνικό Διαδίκτυο – Radiobubble all day bar (Ιπποκράτους 146).
Τρίτη 28/2, 19.00 – 21.00 – Ανοιχτή Συζήτηση της Πρωτοβουλίας για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ – Νομική Σχολή (Αίθουσα 3, Είσοδος από Σίνα).
Ο Σχεδιαζόμενος Νόμος για τα Μπλόγκς και οι Κίνδυνοι για το Ελληνικό Διαδίκτυο
Η ανώνυμη και ψευδώνυμη έκφραση είναι θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα και βαθιά ριζωμένη πρακτική ταυτόσημη με την ελευθερία στο διαδίκτυο. Πίσω από την απόπειρα φίμωσης της ελεύθερης έκφρασης στο διαδίκτυο κρύβεται η πολιτική συρρίκνωσης μέχρι τελικής κατάργησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων που απομένουν στη χώρα μας. Καλούμε σε συντονισμένη, πολύπλευρη δράση για την αποτροπή οποιασδήποτε νομοθετικής πρωτοβουλίας επηρεάζει την ελευθερία της έκφρασης στο διαδίκτυο.
Ραδιόφασμα : Ελεύθερο και Κοινωνικό Αγαθό
Αντί της άκρατης ιδιωτικοποίησης και μονοπώλησης του ραδιοφάσματος από ισχυρά συμφέροντα διεκδικούμε την απελευθέρωση φασματικών ζωνών και την απόδοσή τους σε ελεύθερη κοινωνική χρήση. Έτσι, πολίτες, ενώσεις, σωματεία, φορείς του δημοσίου και Πανεπιστήμια θα μπορούν να χρησιμοποιούν τις συχνότητες αυτές για την ανάπτυξη τεχνολογιών και εφαρμογών καθώς και για την παροχή υπηρεσιών ασύρματης επικοινωνίας χωρίς την προηγούμενη λήψη άδειας από κάποια εντεταλμένη αρχή, υπό την προϋπόθεση ότι ο τερματικός τους εξοπλισμός θα πληρεί ορισθείσες τεχνολογικά ουδέτερες προδιαγραφές, που θα προστατεύουν την υγεία των πολιτών και θα εγγυώνται την αποφυγή παρεμβολών.
Επιτήρηση & Εργασία
Η χρήση τεχνολογιών επιτήρησης στους χώρους εργασίας είναι άμεση αντανάκλαση του εξουσιαστικού αυτού χαρακτήρα των εργασιακών σχέσεων. Στη χώρα μας τέτοιας μορφής επιτήρηση στην εργασία εκδηλώνεται με διάφορες μορφές, οι οποίες εμπλουτίζονται συνεχώς. Ζητούμενο είναι να παλέψουμε συλλογικά, ώστε κανείς εργαζόμενος και πουθενά να μην καθίσταται αντικείμενο επιτήρησης και κάθε εργοδότης, που προβαίνει σε τέτοιες πρακτικές, να δέχεται τις συνέπειες των πράξεών του αυτών.
Ανοιχτή Συζήτηση της Πρωτοβουλίας για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ
Η Πρωτοβουλία για την Απελευθέρωση του Αρχείου της ΕΡΤ (setitfree.gr) διεκδικεί την απόδοση του οπτικοακουστικού αρχείου της Ελληνικής Ραδιοφωνίας & Τηλεόρασης σε ελεύθερη κοινωνική χρήση με σκοπό την προαγωγή της καινοτομίας και της συλλογικής δημιουργικότητας.
Οι Αγώνες για τα Ψηφιακά Δικαιώματα είναι Αγώνες για την Ελευθερία
Από το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου στο ξεπούλημα των πολιτικών!
Οι πολιτικοί μετεξελίχθηκαν πρωτίστως σε εκφραστές των ισχυρών ξένων κέντρων. Ορισμένοι μπήκαν στο payroll των πολυεθνικών και πολλοί περισσότεροι εξαρτήθηκαν από τα συμφέροντα αφενός μιας χούφτας επιχειρηματιών στους οποίους έχουν παραχωρηθεί σκανδαλωδώς τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά κανάλια και αφετέρου μιας γραφειοκρατίας αποτελούμενης από στελέχη υπουργείων, υπηρεσιών και επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα, πράσινων και μπλε συνδικαλιστών μέσω των οποίων καθηλώθηκε το εργατικό κίνημα, μεσοαστών ελεύθερων επαγγελματιών που ευημερούν φοροδιαφεύγοντας, πανεπιστημιακών που διορίζονταν σε συμβούλια και θέσεις εξουσίας ή επωφελούνταν από κερδοφόρα προγράμματα κ.λπ.
Με ένα νόμο προσαρτούν την Ελληνική Επικράτεια στις τράπεζες. Αν δεν τους σταματήσουμε τώρα δεν θα έχουμε δεύτερη ευκαιρία.
ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ από την ΚΥΡΙΑΚΗ 5. 2. 2012 και ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ μέχρι να τους ΡΙΞΟΥΜΕ.
Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:
1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών
2. δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
3. δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.
Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση. Καθώς οι όροι για να πάρουμε το δάνειο εγγυόντουσαν την υφεσιακή δίνη στην οποία θα εισερχόταν η χώρα, τα πλεονάσματα του (3) δεν θα παράγονταν, το σημείο (1) δεν θα το αποφεύγαμε έτσι κι αλλιώς, και, για αυτό τον λόγο, θα επιστρέφαμε θέλοντας και μη στο (2), στην σημερινή κατάσταση που το κράτος, αφού χρεώθηκε με την μερίδα του λέοντος του δανείου-μαμμούθ των €110 δις και πάλι αδυνατεί να καλύπτει τα έσοδά του.
Από αυτές εδώ τις σελίδες, τον Απρίλη του 2010, σε άρθρο με τίτλο «Το πρώτο τάνγκο στην ευρωζώνη» είχα γράψει τα εξής:
