David Harvey: Ο άγριος καπιταλισμός βγαίνει στους δρόμους

Feral Capitalism Hits the Streets

ΠΗΓΗ: COUNTERPUNCH

By DAVID HARVEY

Αναδημοσίευση του μεταφρασμένου κειμένου από το blog :

Η ΛΕΣΧΗ – φτιάχνοντας τα τετράδια της ανυπότακτης θεωρίας

Το συγκεκριμένο άρθρo γράφτηκε στις 11/8/2011 και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Counterpunch υπό τον τίτλο “Feral Capitalism Hits the Streets”.   ‘Feral’ είναι η λέξη την οποία επέλεξαν τα Βρετανικά ΜΜΕ για να χαρακτηρίσουν τους νεαρούς ταραξίες. Σημαίνει ‘άγριος’, ‘όχι εξημερωμένος’, ‘απολίτιστος’ και γειτνιάζει με τη λέξη ‘savage’. Αυτή τη λέξη χρησιμοποιεί κι ο David Harvey ως ραχοκοκκαλιά του κειμένου του, με διαφορετικά συμφραζόμενα κάθε φορά, για να μας βοηθήσει να δούμε πιο καθαρά πως  οι ταραξίες «κάνουν μονάχα ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι».   Για να μη χάσουμε τον ‘μίτο της Αριάδνης’, στη μετάφραση επιλέχθηκε μια και μοναδική απόδοση της λέξης ‘feral’: ‘άγριος’.

 

Σημείωση από το blog : «Η ΛΕΣΧΗ»

Ο άγριος καπιταλισμός βγαίνει στους δρόμους

 Του DAVID HARVEY

 

‘Μηδενιστές και άγριους έφηβους’ τους αποκάλεσε η Daily Mail: οι τρελοί έφηβοι από κοινωνικό στρώμα που ξεχύθηκαν στους δρόμους, άμυαλοι και απελπισμένοι, εκτοξεύοντας τούβλα, πέτρες και μπουκάλια στους μπάτσους ενόσω λεηλατούσαν από τη μια και βάζανε φωτιά από την άλλη, και οδήγησαν τις αρχές σε ένα χαρωπό κυνηγητό, όπου αυτές δεν ήξεραν ποιον να πρωτοπιάσουν, καθώς χαραζόταν με tweets η πορεία από τον έναν στρατηγικό στόχο στον άλλον.

Η λέξη ‘άγριοι’ με χτύπησε σαν αστροπελέκι. Μου θύμισε το πώς απεικονίζονταν οι κομμουνάροι στο Παρίσι το 1871, σαν άγρια θηρία, σαν ύαινες, που τους άξιζε να εκτελεστούν με συνοπτικές διαδικασίες στο όνομα της ιερότητας της ιδιωτικής περιουσίας, της ηθικότητας, της θρησκείας και της οικογένειας. Όμως μετά, η λέξη μου έφερε στο μυαλό έναν άλλο συνειρμό: την επίθεση στα ‘άγρια ΜΜΕ’ από τον  Tony Blair, ο οποίος είχε βολευτεί τόσο καιρό στην αριστερή τσέπη του Rupert Murdoch εως ότου αργότερα αντικαταστάθηκε, όταν ο Murdoch έχωσε το χέρι στη δεξιά του τσέπη για να τραβήξει τον David Cameron.

Θα υπάρξουν φυσικά οι συνηθισμένες υστερικές συζητήσεις ανάμεσα σε όσους ρέπουν στην θέαση των ταραχών ως ζήτημα καθαρής, αχαλίνωτης και αδικαιολόγητης εγκληματικότητας, και όσους ανυπομονούν να θέσουν τα γεγονότα στα πλαίσια των συμφραζομένων της κακής αστυνόμευσης, του συνεχιζόμενου ρατσισμού, της αδικαιολόγητης δίωξης των νεαρών και των μειονοτήτων, της μαζικής ανεργίας των νέων, της ακμάζουσας κοινωνικής αποστέρησης και της βλακώδους πολιτικής λιτότητας που δεν έχει να κάνει με τα οικονομικά αλλά με τη διαιώνιση και την παγίωση προσωπικού πλούτου και δύναμης. Μερικοί μπορεί ακόμα και να υπερθεματίσουν καταδικάζοντας τις κενές νοήματος, αλλοτριωτικές ιδιότητες τόσων επαγγελμάτων και τόσο μεγάλου μέρους της καθημερινής ζωής εν μέσω τεράστιων αλλά ανισομερώς κατανεμημένων δυνατοτήτων άνθησης του ανθρώπου.

Αν είμαστε τυχεροί, θα έχουμε επιτροπές και αναφορές που θα ξαναματαλένε ό,τι ειπώθηκε για το Brixton και το Toxteth στα χρόνια της Thatcher. Λέω ‘τυχεροί’  επειδή τα άγρια ένστικτα του τωρινού Πρωθυπουργού μοιάζουν περισσότερο εναρμονισμένα με τα κανόνια νερού, τα δακρυγόνα και τις πλαστικές σφαίρες όσο κάνει υποκριτικά από καθέδρας κήρυγμα για την απώλεια του ηθικού προσανατολισμού, την παρακμή των καλών τρόπων συμπεριφοράς και τον θλιβερό εκφυλισμό των οικογενειακών αξιών και της πειθαρχίας μεταξύ των πλανημένων νεολαίων.

Όμως, το πρόβλημα είναι ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου ο καπιταλισμός ο ίδιος έχει εξαγριωθεί ανεξέλεγκτα. Άγριοι πολιτικοί κλέβουν στα έξοδά τους, άγριοι τραπεζίτες κουρσεύουν το δημόσιο κορβανά, Γενικοί Διευθυντές, διαχειριστές των hedge funds και ιδιοφυΐες των ιδιωτικών επενδυτικών κεφαλαίων  λεηλατούν τον πλούτο του κόσμου, τηλεφωνικές και πιστωτικές εταιρίες φορτώνουν τους λογαριασμούς ολονών με μυστήριες χρεώσεις, καταστηματάρχες αισχροκερδούν, και με το παραμικρό απατεώνες και κομπιναδόροι στήνουν παπατζιλίκια στα υψηλότερα κλιμάκια του επιχειρηματικού και πολιτικού κόσμου.

Η πολιτική οικονομία της μαζικής ανέχειας, των αρπακτικών πρακτικών που μοιάζουν με ληστεία μέρα μεσημέρι, ιδιαίτερα των φτωχών και τρωτών, των άδολων και των νομικά απροστάτευτων, αποτελεί την ημερήσια διάταξη. Πιστεύει κανείς ότι είναι δυνατό να βρεθεί πια ένας τίμιος καπιταλιστής, ένας τίμιος τραπεζίτης, ένας τίμιος πολιτικός, ένας τίμιος καταστηματάρχης ή ένας τίμιος αστυνομικός διευθυντής; Ναι, υπάρχουν. Όμως, μονάχα ως μια μειοψηφία που όλοι οι άλλοι την θεωρούν ηλίθια. Βάλε μυαλό. Βγάλε Εύκολα Κέρδη. Εξαπάτησε και κλέψε! Οι πιθανότητες να πιαστείς είναι μικρές. Και, εν πάσει περιπτώσει, υπάρχουν πολλοί τρόποι να θωρακίσεις τον προσωπικό πλούτο απέναντι στα κόστη της εταιρικής αδικοπραγίας.

Αυτό που θα πω ίσως σοκάρει. Οι περισσότεροι από εμάς δεν το βλέπουμε, δεν θέλουμε να το δούμε. Σίγουρα κανένας πολιτικός δεν τολμά να το πει και ο Τύπος θα το τύπωνε μόνο για να ‘θάψει’ αυτόν που το ‘πε. Αλλά φαντάζομαι πως κάθε ταραξίας στους δρόμους γνωρίζει ακριβώς τι εννοώ. Κάνουν μονάχα ό,τι κάνουν όλοι οι άλλοι, αν και με διαφορετικό τρόπο – πιο κραυγαλέα και εξόφθαλμα στους δρόμους. Ο Θατσερισμός αποδέσμευσε τα άγρια ένστικτα του καπιταλισμού (τα ‘ζωικά πνεύματα’ του επιχειρηματία όπως σεμνότυφα τα ονόμασαν) και έκτοτε τίποτα δεν έχει εμφανιστεί για να τα χαλιναγωγήσει. Σπάστα και κάψτα [slash and burn] είναι τώρα το απροκάλυπτο σύνθημα των κυρίαρχων τάξεων, παντού πάνω-κάτω.

Αυτή είναι η νέα κανονικότητα στην οποίο ζούμε.  Με αυτό θα έπρεπε να ασχοληθεί η επόμενη μεγάλη επιτροπή διερεύνησης. Όλοι, όχι μόνο οι ταραξίες, θα έπρεπε να απολογηθούν. Ο άγριος καπιταλισμός θα έπρεπε να δικαστεί για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας καθώς και εγκλήματα κατά της φύσης.

Δυστυχώς, αυτό είναι που τούτοι οι άμυαλοι ταραξίες δεν μπορούν να δουν ή να απαιτήσουν. Όλα συνωμοτούν στο να αποτρέψουν κι εμάς να το δούμε και να το απαιτήσουμε. Γι’ αυτό η πολιτική εξουσία φορά με τόση βιάση τα ιμάτια της αφ’ υψηλού ηθικότητας και της υποκριτικής επιχειρηματολογίας· ώστε κανείς να μη μπορέσει να τη δει τόσο γυμνά διεφθαρμένη και τόσο ηλίθια παράλογη.

Όμως υπάρχουν διάφορες αναλαμπές ελπίδας και Φωτός στον κόσμο. Τα κινήματα των αγανακτισμένων [indignados] στην Ισπανία και την Ελλάδα, οι επαναστατικές τάσεις στη Λατινική Αμερική, τα κινήματα χωρικών στην Ασία, όλα αρχίζουν να καταλαβαίνουν την απέραντη βρωμιά που ένας αρπακτικός και άγριος παγκόσμιος καπιταλισμός έχει αμολήσει στον κόσμο. Τι χρειαζόμαστε οι υπόλοιποι από εμάς για να το δούμε και δρώντας να το αλλάξουμε; Πως μπορούμε να κάνουμε μια νέα αρχή; Τι κατεύθυνση να ακολουθήσουμε; Οι απαντήσεις δεν είναι εύκολες. Όμως ένα πράγμα ξέρουμε στα σίγουρα: μπορούμε να πάρουμε σωστές απαντήσεις μόνο κάνοντας τις σωστές ερωτήσεις.

μετάφραση: Κων/νος Σ.

Από το blog : «Η ΛΕΣΧΗ»

Daniel Harvey: Μην ηθικολογείτε, μην κρίνετε, μην τραβάτε φωτογραφίες – ήρθε η ώρα η εξέγερση να αποκτήσει ριζοσπαστική πολιτική.

Ο Daniel Harvey δίνει μια σύντομη προσωπική κριτική εικόνα για τις ταραχές.

ΠΗΓΗ:  the commune

«Υπάρχει στην Αγγλία μια υποτάξη (underclass) που δεν υπάρχει πουθενά αλλού στην Ευρώπη. Λευκοί, χαμηλής μόρφωσης, χωρίς κανένα μέσο για κοινωνική εξέλιξη, είναι το τέλειο παράδειγμα των αποτελεσμάτων του Αγγλοσαξονικού καπιταλισμού και του προγράμματός του για αποανθρωποποίηση. Η Αγγλική διαστροφή είναι να κάνει αυτόν τον πληθυσμό περήφανο για τη δυστυχία του και την άγνοιά του. Η κατάσταση είναι απελπιστική. Έχω περισσότερη ελπίδα στους νέους από τα περίχωρα».

              

                                    Jean-Baptiste Clamence:  Albert Camus’s ‘Η Πτώση’, 1956.

Κάποιος μου είπε το πρωί ότι νομίζει πως υπάρχει κάτι παράξενο σ’ αυτή τη χώρα: ότι πάντοτε υπήρχε μια υποτάξη (underclass) την οποία οι περισσότερες άλλες χώρες στην Ευρώπη είχαν αποφύγει. Του θύμισα τις ταραχές πριν από λίγα χρόνια στα περίχωρα του Παρισιού αλλά παρ’ όλα αυτά η παρατήρησή του ήταν σωστή. Αυτές οι χώρες προβάλλουν αυτή την αρρωστημένη εικόνα της επιτήδευσης, της υψηλής κουζίνας, της υψηλής κουλτούρας, των πολιτισμένων αξιών, του τσαγιού και της διανόησης και παρ’ όλα αυτά η άσεμνη κρυμμένη πλευρά τους εκρήγνυται και αποκαλύπτεται στους πάντες.

Είναι κάτι το οποίο θα μπορούσε να ονομαστεί “κουλτούρα του Fritzl”, από τον Αυστριακό που κατάφερε να διατηρήσει μια ευχάριστη πρόσοψη στο σπίτι του στα προάστια, ψιλοκουβέντιαζε με τους γείτονες, πήγαινε στη δουλειά, μεγάλωνε παιδιά και παρ’ όλα αυτά έκρυβε αυτό το τρομακτικό μυστικό στο υπόγειό του, την κρυφή αιμομικτική του οικογένεια. Έτσι μοιάζει η νεοφιλελεύθερη κοινωνία μας και αυτό αντικατοπτρίζεται από τους ρεπόρτερ του BBC που δείχνουν τα σπασμένα παράθυρα των κυριλέ καφετεριών στο Enfield επαναπαυόμενοι στην ήπια ακατανόητη φλυαρία τους.

Τί αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες; Είναι ξεκάθαρο ότι δεν είναι το ίδιο όπως οι ταραχές του ’80 στο Brixton ή ακόμα και στο Notting Hill το ’58. Φαίνεται ότι τα αρχικά γεγονότα στο Tottenham μπορεί να ξεκίνησαν από το Θανάσιμο τραυματισμό του Mark Duggan από την αστυνομία αλλά αυτό, ξεκάθαρα πυροδότησε κάτι πολύ μεγαλύτερο από τα ζητήματα τα σχετικά με την αστυνομία και τις φυλετικές διακρίσεις. Μέσα σε λίγες ώρες, διαδηλωτές κυρίως νέοι και πολλοί μαύροι αλλά με όλες τις φυλές καλά αντιπροσωπευόμενες, έβαλαν φωτιά σε τμήματα της High Street και έσπασαν και λεηλάτησαν τα καταστήματα κατά μήκος του δρόμου. Οι «αρχηγοί της κοινότητας», όπως αναμενόταν, προβλήθηκαν πολύ από την τηλεόραση.

Ο David Lammy καταδίκασε τους ταραξίες και ο αιδεσιμότατος Nims εξέφρασε την ανησυχία του για τα ζητήματα ανισότητας, ενώ ταυτόχρονα μιλούσε για το πόσο άχρηστη είναι η βία.

Αλλά στην πραγματικότητα η κατάσταση ήταν ξεκάθαρα έξω από τον έλεγχό τους σ’ αυτό το στάδιο. Αυτή, δεν ήταν μια εξέγερση ούτε φυλετική ούτε πολιτική. Αυτό που είναι καινούργιο σ’ αυτές τις αναταραχές είναι ότι αυτές μοιάζουν παραδόξως α-πολιτικές και σχεδόν καθαρά οικονομικές. Δεν ήταν μέχρι τώρα εξέγερση ενάντια στην αστυνομία ως τέτοια αλλά ενάντια στις φανταχτερές βιτρίνες.  Η καταστροφή στράφηκε κυρίως ενάντια σε επιχειρήσεις, μπουκάροντας στα κινητάδικα, εισβάλλοντας στα McDonalds και φτιάχνοντας burgers, καταλαμβάνοντας μαγαζιά και μοιράζοντας ποτά. Η εικόνα στην τηλεόραση ήταν από τους επιδρομείς στο πολυκατάστημα Debenhams, οι οποίοι για μιάμιση ώρα κατείχαν το μαγαζί και κουβαλούσαν οτιδήποτε μπορούσαν. Υπάρχει επίσης μια υπερβατική και καρναβαλική αίσθηση γιατί στοχοποίησαν ένα μαγαζί με αποκριάτικα ρούχα. Οι τεράστιες φωτιές που φώτισαν τον ουρανό της πόλης μοιάζουν να προσθέτουν μάλλον παρά να αφαιρούν από αυτή την αίσθηση.

Έτσι, αυτό που έχουμε είναι στην πραγματικότητα αυτό που η Teresa May ονομάζει «άμυαλη θηριωδία» αλλά φυσικά αυτός ο χαρακτηρισμός είναι ήδη απαξιωμένος επειδή χρησιμοποιήθηκε ενάντια στο κίνημα κατά των περικοπών (UK Uncut, http://www.ukuncut.org.uk/about/ukuncut) και τις φοιτητικές διαδηλώσεις. Αλλά αυτή τη φορά, ακόμα και η αριστερά δείχνει προς αυτή την κατεύθυνση (το καταδικάζει). Τώρα δεν υπάρχει ανεπιφύλακτη υποστήριξη (το IWW δήλωσε στο facebook ότι δεν υποστηρίζουν τις επιθέσεις ενάντια σε εργατικάσπίτια στις φτωχογειτονιές), ούτε λάθος αξιολόγηση των γεγονότων (κάτι τέτοιο θα ‘ταν πολιτικά αποδεκτό) αλλά - η απόσταση που κρατάει η αριστερά - θα πρέπει να αξιολογηθεί με το πώς η αριστερά ευθυγραμμίζεται με τον τρόπο που η κυβέρνηση και τα ΜΜΕ παρουσιάζουν τις ταραχές, δηλαδή σαν “τρομοκρατική καταστροφή για την καταστροφή”. Ο σχολιασμός που δέχεται το commune στο twitter παρουσιάζει αυτήν την τάση πολύ καλύτερα, θέτοντας το ερώτημα του πώς εξισορροπούμε το δικαίωμα και την νομιμότητα της εξέγερσης απέναντι στην νομιμότητα των ανθρώπων που φοβούνται αυτό το «ανεγκέφαλο πράγμα».

Αυτή είναι ως επί το πλείστον μια άσχετη ερώτηση, λες και έχει σημασία πώς «εμείς» - το μικροπεριβάλλον της ριζοσπαστικής αριστεράς – επιλέγουμε να το εξισορροπήσουμε, ή τι σκεφτόμαστε γύρω από αυτό – είμαστε άσχετοι, η κρίση μας είναι άσχετη και κάθε προσπάθεια να περάσουμε ηθικές κρίσεις ανάμεσα σε διαφορετικά είδη βίας είναι μια προδοσία των επαναστατικών αρχών. Δεν είναι ένας επαναστατικός τρόπος σκέψης διότι αποτυγχάνει να δει την κοινωνία και την βία μέσα της σαν μια συνολικότητα. Όταν συμβαίνει, συμβαίνει, είναι το αποτέλεσμα των δυνάμεων που καθήκον μας είναι να κατανοήσουμε. Και εδώ νομίζω ότι το παράδειγμα του Fritzl είναι το σωστό, διότι αυτό που έχουμε είναι μια καινούργια διαλεκτική ανάμεσα στο νεοφιλελεύθερο καταναλωτικό καθεστώς και τους πλιατσικολόγους, αυτό που κάποιος το έχει ονομάσει «οι αποτυχημένοι καταναλωτές», οι οποίοι δεν βλέπουν πια την ανάγκη να βάλουν τις απαιτήσεις τους με πολιτικούς όρους, αλλά απλά να πάρουν αυτό που θέλουν.

Και αυτό είναι σοβαρό, δεν είναι για να τους δυσφημίσουμε, αλλά είναι ίσως ο μόνος τρόπος με τον οποίο αυτό θα μπορούσε να συμβεί, το πώς δηλαδή όλοι αυτοί οι νέοι άνθρωποι που έχουν αφεθεί στα περιθώρια της κοινωνίας μπορούν να εμπλακούν και να αντισταθούν. Αυτή είναι η δική τους έκφραση, το κράτος θα βάλει τα δυνατά του να τους καταπιέσει, αλλά ξέρουμε στα σίγουρα ότι δεν θα φύγουν, όσο αυτή η κοινωνία εντατικοποιεί την αυστηρότητά της. Το κράτος στοιχειώνεται από τις απαιτήσεις του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού και συνεχώς μιλάει για το ότι η επιστροφή στην σοσιαλδημοκρατία είναι μια πλάνη και ένα όνειρο.

Πρέπει να παραμείνουμε πιστοί σε αυτήν την κρίση. Πρέπει να υποστηρίξουμε την έκρηξη του ανήκουστου και του ανείπωτου της άσεμνης κοινωνίας μας. Είναι αρκετά βολικό (για το καθεστώς) ότι οι χρηματαγορές καταρρέουν σε όλον τον κόσμο και ότι την ίδια στιγμή αυτή η ιστορία αποκρύβεται από την βία που έρχεται από τα κάτω. Αυτές είναι οι καλύτερες συνθήκες που θα μπορούσαμε ποτέ να ελπίσουμε, αλλά τώρα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι το πρόβλημα δεν είναι οι υπερβολές αυτής ή εκείνης της πράξης, είναι ότι οι διαδηλωτές απλώς δεν είναι αρκετά ριζοσπαστικοί.

Πρέπει να τους ριζοσπαστικοποιήσουμε περισσότερο, πρέπει να τους πολιτικοποιήσουμε και να τους στρέψουμε ενάντια στους πραγματικούς στόχους της αποξένωσης και της φτώχιας, όχι τα σπίτια της εργατικής τάξης, αλλά το παραπαίων καπιταλιστικό καθεστώς. Πρέπει να υποστηρίξουμε τον θυμό, αλλά να κάνουμε τον θυμό πολιτικό και να τον μετατρέψουμε σε κάτι γνήσια δυνατό και επικίνδυνο: μια επαναστατική στιγμή μάλλον παρά μια εξέγερση.

Μεταφράστηκε από το blog: "για την κοινωνική αριστερά" 11.8.2011

(Άλλη μετάφραση του ίδιου άρθρου μπορείτε να βρείτε επίσης στα blog  radical desire και ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΕΣΗΕΑ)

Το ευρύτερο πλαίσιο των συγκρούσεων του Λονδίνου.

There is a context to London's riots that can't be ignored

Those condemning the events in north London and elsewhere would do well to take a step back and consider the bigger picture

Nina Power  

guardian.co.uk, Monday 8 August 2011 17.11 BST

                                  Police in riot gear in Enfield, north London, on Sunday night.

                                  Photograph: Stefan Wermuth/Reuters

Άρθρο της Nina Power στον Βρετανικό guardian, 8 Αυγούστου 2011

http://www.guardian.co.uk/commentisfree/2011/aug/08/context-london-riots

Μετάφραση : για την κοινωνική αριστερά. 

Τα συμφραζόμενα των συγκρούσεων του Λονδίνου δεν μπορούν να αγνοηθούν.

Από τότε που η κυβερνητική συμμαχία (Συντηρητικό Κόμμα και Φιλελεύθεροι Δημοκράτες με πρωθυπουργό τον επικεφαλής του κόμματος των Συντηρητικών της Βρετανίας Ντέηβιντ Κάμερον) ήρθε στην εξουσία πριν από ένα περίπου χρόνο (11 Μαίου 2010), η χώρα είδε πολλαπλές φοιτητικές διαδηλώσεις, καταλήψεις δεκάδων πανεπιστημίων, αρκετές απεργίες, μια διαδήλωση μισού εκατομμυρίου εργατών και τώρα αναταραχές στους δρόμους της πρωτεύουσας. (Είχαν προηγηθεί συγκρούσεις με την αστυνομία του Bristol στο Stokescroft νωρίτερα φέτος). Καθ’ ένα από αυτά τα γεγονότα πυροδοτήθηκε από διαφορετικό αίτιο αλλά όλα έγιναν με φόντο τις κτηνώδεις περικοπές και τα μέτρα λιτότητας που έχουν επιβληθεί.

Η κυβέρνηση ξέρει πολύ καλά ότι τζογάρει και ότι οι πολιτικές της έχουν το ρίσκο να πυροδοτήσουν μαζικές αναταραχές σε μια κλίμακα που δεν έχουμε δει από τις αρχές του 1980. Με τους ανθρώπους να βγαίνουν στους δρόμους του Tottenham, του Edmonton, του Brixton και αλλού τις προηγούμενες νύχτες, ίσως σύντομα να δούμε την κυβέρνηση να αντιμετωπίζει μια σειρά από ήττες. Οι πολιτικές του περασμένου χρόνου μπορεί να ξεκαθάρισαν με ακραίους όρους τον διαχωρισμό ανάμεσα στους «έχοντες» και τους «στερημένους» αλλά τα συμφραζόμενα της κοινωνικής αναταραχής είναι πολύ ευρύτερα.

Ο θανάσιμος τραυματισμός του Mark Daggan την περασμένη Πέμπτη (4/8/2011), φαίνεται ότι είναι ένα ακόμα τραγικό γεγονός σε μια μακρά ιστορία συμπεριφοράς της Μητροπολιτικής αστυνομίας απέναντι στους απλούς ανθρώπους  του Λονδίνου, ιδιαίτερα εκείνους που είναι μαύροι ή μειονότητες και η στοχοποίηση συγκεκριμένων περιοχών και ατόμων για παρακολούθηση, αστυνομικό έλεγχο και καθημερινή παρενόχληση απ’ την αστυνομία.

Ένας δημοσιογράφος έγραψε ότι του προκαλούσε έκπληξη, πόσοι άνθρωποι στο Tottenham γνώριζαν και κατέκριναν τις αποφάσεις της ονομαζόμενης Ανεξάρτητης Επιτροπής Παραπόνων σχετικών με την Αστυνομική Αυθαιρεσία (IPCC) αλλά καμιά κατάπληξη δεν θα έπρεπε να προκαλεί αυτό το γεγονός.

Όταν κοιτάς τους αριθμούς των θανάτων ανθρώπων που είχαν συλληφθεί από την αστυνομία (τουλάχιστον 333 από το 1998) χωρίς ούτε μία καταδίκη αστυνομικού, τότε η IPCC και τα δικαστήρια εκλαμβάνονται από πολλούς ότι προστατεύουν την αστυνομία μάλλον  παρά το λαό.

Οι λόγοι για τους οποίους οι άνθρωποι βγαίνουν στους δρόμους γίνονται ξεκάθαροι αν συνδυάσουμε την καχυποψία και τη δυσαρέσκεια ενάντια στην αστυνομία (εξαιτίας της εμπειρίας και της μνήμης), με υψηλή φτώχεια και πολύ υψηλή ανεργία.

Το Haringey, η περιοχή που περιλαμβάνει το Tottenham, έχει το τέταρτο υψηλότερο επίπεδο παιδικής φτώχειας στο Λονδίνο.( παιδική φτώχεια: δείκτης που περιγράφει το ποσοστό παιδιών που ανήκουν σε οικογένειες χαμηλού εισοδήματος) και ποσοστό ανεργίας 8,8%, διπλάσιο από τον εθνικό μέσο όρο, ενώ υπάρχει μόνο μία διαθέσιμη θέση εργασίας για κάθε 54 ανθρώπους που ψάχνουν εργασία στην περιοχή.

Όσοι καταδικάζουν τα γεγονότα των τελευταίων ημερών στο βόρειο Λονδίνο και αλλού, καλά θα κάνουν να κάνουν ένα βήμα πίσω και να πάρουν υπόψη τους την ευρύτερη εικόνα:

Μια χώρα (η Βρετανία) στην οποία το πλουσιότερο 10% του πληθυσμού είναι τώρα 100 φορές πλουσιότερο απ’ ότι το φτωχότερο 10%, όπου ο καταναλωτισμός ο οποίος στηρίζεται στο προσωπικό χρέος (στις τράπεζες) έχει πλασαριστεί για χρόνια ως η λύση στην παραπαίουσα οικονομία και όπου σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ η κοινωνική κινητικότητα είναι χειρότερη από οποιαδήποτε άλλη ανεπτυγμένη χώρα.

Ο Richard Wilkinson και η  Kate Pickett υποστηρίζουν στο The Spirit Level: Why Equality is Better for Everyone, πως φαινόμενα τα οποία συνήθως περιγράφονται σαν κοινωνικά προβλήματα (εγκληματικότητα, ασθένειες, ποσοστά φυλακισμένων, ψυχικές ασθένειες) είναι πολύ πιο συνηθισμένα σε κοινωνίες ανισότητας, παρά σε κοινωνίες με καλύτερη οικονομική κατανομή και μικρότερο χάσμα ανάμεσα στους πλουσιότερους και τους φτωχότερους. Δεκαετίες ατομικισμού, ανταγωνισμού και κρατικά ενθαρρυνόμενου εγωισμού, συνδυασμένες με μια συστηματική σύνθλιψη των συνδικάτων και την διαρκώς αυξανόμενη ποινικοποίηση (εγκληματοποίηση) της διαφωνίας, έχουν κάνει τη Βρετανία μια από τις πιο άνισες κοινωνικά χώρες στον ανεπτυγμένο κόσμο.

Εικόνες καμένων κτιρίων και αυτοκινήτων και λεηλατημένων μαγαζιών μπορεί να παρέχουν θεαματική τροφή για τα «ατίθασα» Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα οποία είναι πάντοτε πεινασμένα για νέες ιστορίες και νέες ομάδες προς δαιμονοποίηση αλλά δεν θα καταλάβουμε τίποτα από αυτά τα γεγονότα αν αγνοήσουμε την ιστορία και το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτά συμβαίνουν.

Μετάφραση : για την κοινωνική αριστερά, 9/8/2011

Αργεντινή – Επαρχία Χουχούι – 3 νεκροί σε μάχη με την αστυνομία για το δικαίωμα στη στέγη.

(Ανταπόκριση από την Αργεντινή)

Για τον αγώνα υπέρ του δικαιώματος στη στέγη στην περιοχή Λεδέσμα που βάφτηκε με αίμα.
Εχτές Πέμπτη 28/7 στις 6 το πρωί στη περιοχή Λιμπερταδόρ Χενεράλ Σαν Μαρτίν της επαρχίας Χουχούι Αργεντινής, σκοτώθηκαν 3* άνθρωποι σε σύγκρουση με την αστυνομία. Ο οικισμός αυτός βρίσκεται στην περιοχή Λεδέσμα που ονομάζεται έτσι από το ομώνυμο εργοστάσιο που καλλιεργεί και παράγει ζάχαρη και χάρη στο οποίο στην πραγματικότητα κατοικήθηκε η περιοχή από οικογένειες που εργάζονται εκεί σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα.

Εδώ και μια εβδομάδα, 700 οικογένειες επανακατέλαβαν 15 εκτάρια γης τα οποία ανήκουν μεν στο εργοστάστιο Λεδέσμα αλλά δεν χρησιμοποιούνται. Τα ίδια εδάφη τα είχαν καταλάβει και πριν από 3 χρόνια, τα οποία και εγκατέλειψαν χάρη σε μια συμφωνία που είχε τότε υπογραφεί ανάμεσα στον Δήμο, την επιχείρηση Λεδέσμα και την κυβέρνηση της επαρχίας (την κυβέρνηση του Χουχούι δηλαδή), σύμφωνα με την οποία δεσμεύονταν να βρουν λύση στο πρόβλημα κατοικίας των οικογενειών. Μέχρι σήμερα πάντως δεν είχαν προχωρήσει σε οποιαδήποτε λύση γι’ αυτό και οι οικογένειες αποφάσισαν να προχωρήσουν σε εκ νέου κατάληψη των εδαφών.

Η σύγκρουση μεταξύ της αστυνομίας και των καταληψιών ήταν σφοδρή, με αποτέλεσμα τρεις νεκρούς – ο ένας ήταν μπάτσος και μάλλον από ιδία πυρά- 30 τραυματίες κάποιους από αυτούς σοβαρά, παιδιά με αναπνευστικά προβλήματα από την εκτεταμένη χρήση χημικών και δεκάδες συλλήψεις. Η αστυνομία χρησιμοποίησε ενάντια στον κόσμο σφαίρες από καουτσούκ και κανονικές από μολύβι. Οι καταληψίες ανήκουν στο CCC (Corriente Clasista Combativa – κάτι σαν «Αγωνιστικό Ταξικό Ρεύμα») ισχυρή συνδικαλιστική οργάνωση της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς στην Αργεντινή.

Πολύ σημαντικό είναι ακόμη ότι η επίθεση της αστυνομίας έγινε μετά από εντολή της επιχείρησης Λεδέσμα και χωρίς να έχει παρθεί προηγουμένως δικαστική απόφαση εκκένωσης.
Στον οικισμό οι οικογένειες που αντιμετωπίζουν γενικά προβλήματα κατοικίας αριθμούν τις 3.000, που στην πράξη σημαίνει, ότι μία στις τρεις οικογένειες στην περιοχή είναι χωρίς στέγη. Ταυτόχρονα το εργοστάσιο Λεδέσμα έχει στην κατοχή του 157.556 εκτάρια γης εκ των οποίων μόνο το 38.000 χρησιμοποιούνται για την καλλιέργεια του ζαχαροκάλαμου. Σύμφωνα μάλιστα με εκτιμήσεις που έχουν γίνει, μόνο 40 εκτάρια θα αρκούσαν για να λύσουν το πρόβλημα κατοικίας στον οικισμό Λιμπερταδόρ Χενεράλ Σαν Μαρτίν.

Η έλλειψη στέγης στον οικισμό του Λιμπερταδόρ, στην πραγματικότητα αντανακλά ένα πρόβλημα πολύ ευρύτερο σε ολόκληρη την Αργεντινή που από την πλευρά των λαών αντιμετωπίζεται με συνεχείς αγώνες (συχνά αιματηρούς) ενώ από την πλευρά της κιρσνερικής κυβέρνησης, με αδιαφορία και άγρια καταστολή - βλέπε π.χ. τα γεγονότα στο πάρκο ινδοαμερικάνο του Μπουένος Άιρες, τον περασμένο Δεκέμβριο ή στην Φορμόσα ενάντια στην αυτόχθονη κοινότητα των Κουόμ όπου πάλι είχαμε δολοφονίες από την αστυνομία ή παρακρατικούς.

Η αλληλεγγύη ήταν άμεση. Στο Μπουένος Άιρες κόσμος συγκεντρώθηκε έξω από το κυβερνητικό κτίριο του Χουχούι, σε μια αρκετά μαχητική πορεία. Στο Σαν Σαλβαδόρ πάλι, την πρωτεύουσα του Χουχούι, υπήρξε από το πρωί συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία της πόλης έξω από την έδρα της τοπικής κυβέρνησης (η Αργεντινή έχει κάποιου τύπου ομοσπονδιακή δομή). Στις 5 το απόγευμα υπήρχε νέο ραντεβού για πορεία. Είναι αλήθεια, ότι για τη σοβαρότητα της κατάστασης, ο κόσμος που μαζεύτηκε στο Χουχούι ήταν λιγοστός. Η πορεία βέβαια ήταν δυναμική και πέρασε μέσα από το εμπορικό κέντρο της πόλης. Ήταν μάλιστα η πρώτη φορά που είδαμε αντίστοιχα ΜΑΤ. Η ειδοποιός διαφορά τους με τους δικούς μας είναι ότι γέμιζαν όπλα με αληθινές σφαίρες πίσω από τις ασπίδες τους, ενώ όλα δείχνουν ότι δεν διστάζουν να τις χρησιμοποιήσουν ενάντια στο πλήθος. Πρέπει ακόμη να προστεθεί ότι τα τοπικά μέσα ενημέρωσης, κανάλια και έντυπος τύπος, αφιέρωσαν ελάχιστο χρόνο ή/και χώρο στην είδηση. Τυχαίο; Δεν νομίζω! Τα πλοκάμια της επιχείρησης Λεδέσμα –που στην πραγματικότητα είναι ο ηθικός και φυσικός αυτουργός- φτάνουν μέχρι την πρωτεύουσα του Χουχούι αλλά και μέχρι την ομοσπονδιακή κυβέρνηση αφού είναι η βασική παραγωγός ζάχαρης, μια από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις σε ολόκληρη την Αργεντινή και με βρώμικο παρελθόν την περίοδο της δικτατορίας ως προς τον ρόλο της σε σχέση με τους βασανισθέντες και εξαφανισθέντες στην περιοχή.

Τα πράγματα πάντως φαίνεται ότι παίρνουν ακόμη χειρότερη τροπή, καθώς η κυβέρνηση αρνείται την ευθύνη για τις δολοφονίες και αντεπιτίθεται με το πρόσχημα ότι οι καταληψίες σκότωσαν πρώτοι τον μπάτσο (ισχυρίζονται δε ότι οι καταληψίες είχαν στην κατοχή τους μολότοφ και όπλα, κάτι που οι τελευταίοι το αρνούνται), και ότι αυτό πυροδότησε τη φονική επίθεση της αστυνομίας.

Σήμερα υπάρχει νέο κάλεσμα για πορεία έξω από την τοπική κυβέρνηση. Όλα δείχνουν ότι δεν πρόκειται απλώς για μία «βόλτα». Είναι πρώτη φορά που σύντροφοι λένε ότι θα πρέπει πάρουμε μαζί μας μαντίλια και λεμόνια (ακόμη λεμόνια χρησιμοποιούν αυτοί; Και άντε να βρεις πώς λένε εδώ το Μααλόξ).

Για ό,τι νεότερο θα σας ξαναγράψουμε.
Σας στέλνουμε μια σελίδα με σχετικές πληροφορίες κάτω από τον τίτλο «la masacre de Ledesma» και ένα σχετικό βιντεάκι με την επίθεση της αστυνομίας στους καταληψίες:
http://www.radiominkafm.blogspot.com/
και άλλο ένα σχετικό άρθρο στην Pagina 12: http://www.pagina12.com.ar/diario/elpais/1-173327-2011-07-29.html

*Τα νούμερα τόσο των νεκρών όσο και των καταληψιών παίζουν από κείμενο σε κείμενο. Επέλεξα τον αριθμό που αναφέρει ο εκπρόσωπος των καταληψιών.

Γιατί η "Ελευθεροτυπία" κάνει λόγο για "απροσδιόριστες συνέπειες" στην αγορά πετρελαίου;

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

του ciaoant1

Αναδημοσιεύω ένα άρθρο που έγραψα πριν μερικές μέρες στο άλλο blog:

Την ώρα που ο κόσμος κοιτά τα γεγονότα στη Νορβηγία και τις εξελίξεις στην ευρωζώνη και στις ΗΠΑ, στα μονόστηλα των κυρίαρχων ΜΜΕ πέρασε "στα ψιλά" μια δήλωση του Αχμαντινετζάντ, όπου για μια ακόμα φορά δήλωσε ότι θέλει το πετρέλαιο να απεξαρτηθεί από το δολάριο. Πρόκειται όπως έχουμε δει για μια κίνηση με τεράστιες επιπτώσεις στην παγκόσμια οικονομία, μια κίνηση που οι ΗΠΑ προσπαθούν μανιωδώς να αποτρέψουν εδώ και χρόνια.

Οι περισσότεροι αναλυτές, πόσο μάλλον το "ευρύ κοινό", έχουν έναν "εφήμερο" τρόπο σκέψης ("βλέπουν το δέντρο και δε βλέπουν το δάσος"). Γι' αυτό και δεν ασχολούνται ιδιαίτερα με αυτό το θέμα του πετρελαίου και του δολαρίου, και ούτε εξετάζουν καν την πιθανότητα μιας πετρελαϊκής κρίσης. Και όταν ξεσπάσει, θα τρέχουν και δε θα φτάνουν. Προς το παρόν λοιπόν, έστω και ως μονόστηλο θεματάκι, ας δούμε το άρθρο της "Ελευθεροτυπίας" επί του θέματος, με τις δηλώσεις του Αχμαντινετζάντ:

Αποδολαριοποίηση

Ανατροπές με απροσδιόριστες συνέπειες στις διεθνείς ισορροπίες της αγοράς πετρελαίου φαίνεται να προωθεί το Ιράν.

Επαναφέρει στο προσκήνιο την πρόθεσή του (ή μήπως απειλή) ότι θα προτιμήσει το ευρώ έναντι του δολαρίου για τη διαπραγμάτευση της τιμής του βαρελιού του αργού πετρελαίου.

Από πέρυσι βέβαια η Τεχεράνη έχει ζητήσει από τους «πελάτες» της να αποπληρώνουν τις οφειλές τους με άλλα νομίσματα, εκτός του δολαρίου, ενώ ο Ιρανός πρόεδρος, Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ, μιλώντας στη συνεδρίαση των μελών του ΟΠΕΚ που πραγματοποιήθηκε στην πόλη Ισφαχάν στα τέλη Ιουνίου, απέδωσε αυτήν την «προτίμησή» του σε λόγους καθαρά οικονομικούς, λόγω «της μείωσης της αξίας του δολαρίου».

Το παραπάνω διάγραμμα δείχνει την πτώση της αξίας του δολαρίου μέχρι το 2005 (από τότε μέχρι σήμερα η αξία του έχει πέσει κι άλλο, μιας και συνεχώς το πληθωρίζουν για να χαρίσουν τα φρεσκοτυπωμένα χρήματα στις τράπεζες, γλιτώνοντας τες από τη χρεωκοπία).

Έτσι, καταλαβαίνουμε το γιατί ο Αχμαντινετζάντ, αλλά και άλλοι πετρελαιάδες (με κορυφαίο παράδειγμα το Σαντάμ Χουσείν) προσπαθούν να απαγκιστρωθούν από το δολάριο - διότι με βάση τη σημερινή συμφωνία, είναι υποχρεωμένοι να πουλάνε το πετρέλαιο και να εισπράττουν δολάρια. Μόνο που τα δολάρια αυτά διαρκώς πέφτουν σε αξία. Η Δύση προφανώς είναι ωφελημένη, διότι εξασφαλίζει το πετρέλαιο που χρειάζεται πληρώνοντας με νομίσματα που απλά τα τυπώνει (πληθωρίζοντας τα). Οι πετρελαιάδες όμως προφανώς δεν είναι και πολύ ευχαριστημένοι, έτσι δεν είναι; Έχουν συσσωρεύσει -και εξακολουθούν να συσσωρεύουν- ένα σωρό δολάρια, τα οποία διαρκώς πέφτουν σε αξία. Το γιατί και το πως φτάσαμε ως εδώ, καθώς και το γιατί θα οδηγηθούμε (και) σε μια πετρελαική κρίση, το έχουμε αναλύσει εδώ, σε ένα σημαντικό άρθρο μας, και αν δεν το έχετε δει, αξίζει νομίζω τον κόπο να το δείτε τώρα.

Όσο για το γιατί η παγκόσμια αγορά πετρελαίου ελέγχεται ολιγαρχικά από μια χούφτα ανθρώπους, που έχουν οργανωθεί στο μεγαλύτερο ίσως καρτέλ του κόσμο (πετρελαικό καρτέλ - ΟΠΕΚ), και ζουν μέσα σε αμύθητα πλούτη, μόνο και μόνο επειδή έτυχε στη χώρα "τους" να υπάρχουν τα πετρέλαια, αυτό είναι κάτι το οποίο οι απολογητές της ατομικής ιδιοκτησίας θα δυσκολευτούν να μας το απαντήσουν. Οι περισσότεροι δε θα απαντήσουν καν, οπότε ας αφήσουμε αυτές τις “ανοησίες των κομμουνιστών”, και ας προχωρήσουμε στο θέμα μας.

Αν κοιτάξουμε τις τωρινές δηλώσεις του Αχμαντινετζάντ, προτείνει να χρησιμοποιήσουν το ευρώ ως νόμισμα για τις πετρελαικές συναλλαγές. Μάλιστα, ο αρθρογράφος της "Ελευθεροτυπίας" μας λέει ότι "Από πέρυσι βέβαια η Τεχεράνη έχει ζητήσει από τους «πελάτες» της να αποπληρώνουν τις οφειλές τους με άλλα νομίσματα, εκτός του δολαρίου".

Αυτό δεν είναι όλη η αλήθεια. Δεν είναι περσινό το φαινόμενο.

Πράγματι βέβαια από πέρυσι ο Αχμαντινετζάντ κάνει συμφωνίες πχ με την Ινδία να πληρώνεται σε ντίρναμ (το ντίρναμ είναι το νόμισμα της Σ. Αραβίας), και γενικώς εξετάζει άλλα νομίσματα πλην του δολαρίου, μιας και "στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, και πλέον το δολάριο είναι "τυφλό". Το μοναδικό πράγμα που το κρατάει είναι η στρατιωτική δύναμη των ΗΠΑ, και η εμπιστοσύνη του κόσμου σε αυτό: Υπάρχουν πολλοί που ακόμα λένε "το δολάριο έχει αξία". Όσο περισσότερο όμως οι ΗΠΑ τυπώνουν δολάρια με τη σέσουλα για λογαριασμό των τραπεζών, η σκέψη των ανθρώπων θα αλλάζει, και θα αρχίσουν να λένε "τελικά ίσως το δολάριο να μην αξίζει και τόσο πολύ όσο νομίζαμε", μέχρι τη στιγμή που κανένας δε θα το θέλει (διότι προφανώς κανένας δε θέλει ένα νόμισμα όταν καταλαβαίνει ότι διαρκώς χάνει την αξία του).

Από άλλο παλιότερο άρθρο μας:

[...] Αν δούμε τι είναι αυτό που κρατά αυτή τη στιγμή το δολάριο εκεί που είναι, θα διαπιστώσουμε ότι οι ΗΠΑ κατάργησαν τον "κανόνα του χρυσού", διότι δε μπορούσαν να έχουν καπιταλιστική ανάπτυξη αν δεν το υποτιμούσαν, και έτσι άρχισαν να τυπώνουν και να τυπώνουν και να τυπώνουν. Την ίδια στιγμή όμως, φρόντισαν να συνδέσουν το δολάριο με έναν ιδιότυπο "κανόνα του πετρελαίου":

Η τιμή του πετρελαίου είναι σε δολάρια (δείτε και τα δελτία της τηλεόρασης που λένε ότι "η τιμή ενός βαρελιού μπρεντ είναι Χ ή Ψ δολάρια").

Ουσιαστικά δηλαδή, αν έχεις ευρώ ή γιεν ή λίρες Αγγλίας, κτλ, και θέλεις να αγοράσεις πετρέλαιο, αυτό που κάνεις, άσχετα αν το καταλαβαίνεις ή όχι, είναι ότι πρώτα μετατρέπεις το νόμισμα σου σε δολάριο, και μετά αγοράζεις το πετρέλαιο σου. Ως εκ τούτου, όλοι στηρίζουν το δολάριο, διότι αλλιώς δε μπορούν να πάρουν πετρέλαιο.

Δεν είναι τυχαίο που όταν ο Σαντάμ ανακοίνωσε ότι το Ιράκ θα πουλάει πετρέλαιο σε ευρώ οι ΗΠΑ τον τσάκισαν (ενώ παλιότερα ο Σαντάμ ήταν "σύμμαχος" για τις ΗΠΑ).

Δεν είναι τυχαίο που και ο Αχμαντινετζάντ ανακοίνωσε ότι το Ιράν θα πουλάει πετρέλαιο σε ευρώ, και οι ΗΠΑ "ετοιμάζονται" και για αυτόν (αν δεν "αιμορραγούσαν" στα υπόλοιπα μέτωπα που έχουν ανοίξει ίσως θα είχαν ήδη μπουκάρει - τώρα "απλά' επιβάλλουν οικονομικές κυρώσεις)

Δεν είναι τυχαίο που καλλιεργείται έντονα ένα κλίμα "σταυροφορίας" εναντίον του Ισλάμ, γυρίζοντας μας σε πολύ σκοτεινές εποχές. Η θρησκεία επιβεβαιώνει το συσκοτιστικό ρόλο της, προσφέροντας θρησκευτική (ιδεολογική) κάλυψη για την μανιασμένη προσπάθεια της δύσης να ελέγξει τη ροή του πετρελαίου[…]

Αυτό όμως είναι κάτι που ισχύει εδώ και καιρό - και κακώς η "Ελευθεροτυπία" λέει ότι έχει αρχίσει από "πέρυσι". Σε παλιότερο άρθρο μας, που επίσης αξίζει να διαβαστεί, είχαμε παραθέσει μεταξύ άλλων μια είδηση από το 2007 (πηγή: reuters), όπου ο Αχμαντινετζάντ πάλι φώναζε εναντίον του δολαρίου (το οποίο το ονόμαζε "worthelss piece of paper" - "άχρηστο κομμάτι χαρτί"), και πρότεινε να συναλλάσσονται με ένα άλλο νόμισμα για το πετρέλαιο.

Και ακόμα παλιότερα, ο Σαντάμ είχε δεχτεί να πουλάει πετρέλαιο και σε ευρώ, κάτι που οι Αμερικάνοι κατάργησαν ΑΜΕΣΩΣ όταν μπούκαραν στο Ιράκ.

Όσο πέφτουν τα νομίσματα της δύσης, τόσο τα πετρελαιοπαραγωγικά κράτη θα στραφούν πχ στο χρυσό ή σε άλλα νομίσματα ως πληρωμή , προκειμένου να μη χάσουν τα λεφτά τους.

Τα νομίσματα όμως της δύσης "πρέπει" να πέσουν, ώστε να τυπωθεί χρήμα για τις χρεωκοπημένες τράπεζες, και για να μειωθεί εμμέσως ο μισθός των εργατών (μέσω του πληθωρισμού του νομίσματος), προκειμένου να γίνουν πιο "ανταγωνιστικοί" ("κινεζοποίηση").

Γι' αυτό και τελικά οι πετρελαιάδες δε θα δέχονται να πουλάνε πετρέλαιο, τουλάχιστον όχι στις σημερινές ισοτιμίες, όπως είχαμε και το 1973 με το εμπάργκο και το σταμάτημα των εξαγωγών πετρελαίου προς τη Δύση από τα πετρελαιοπαραγωγικά κράτη.

Όσο για το ευρώ, που ο Αχμαντινετζάντ προτείνει ως εναλλακτική λύση, θεωρώ ότι αυτός είναι ο λόγος που το ευρώ θα τα πάει καλά ως νόμισμα - και γι' αυτό το στηρίζουν. Εδώ ένα σχετικό άρθρο μας από το 2010:

...Αυτό που κυρίως καθορίζει τις κινήσεις της Κίνας και της Ευρώπης είναι το ενδεχόμενο υπερπληθωρισμού του δολαρίου. Όσο περισσότερα δολάρια τυπώνουν οι ΗΠΑ από το πουθενά, τόσο πληθωρίζουν το νόμισμα τους (και οι ζημιές των τραπεζών από τη φούσκα του στεγαστικού και τα υπόλοιπα "τοξικά" είναι τόσα πολλά που πχ η Bank of America υπολογίζει σε αναφορά της ότι κάθε 6 μήνες θα πρέπει να τυπώνονται 500 με 750 δις $ για αρκετό διάστημα ακόμα). Και όσο περισσότερο οι ΗΠΑ το πληθωρίζουν, τόσο περισσότερο απομακρύνονται οι επενδυτές από το δολάριο. Και όσο περισσότερο απομακρύνονται οι επενδυτές από αυτό, τόσο περισσότερο πλησιάζουμε σε ένα σημείο όπου δε θα το θέλει πλέον κανένας (ήδη υπάρχει μαζική στροφή προς το χρυσό, όπως έχουμε επανειλημμένα δει).

Βέβαια, και οι υπόλοιποι πληθωρίζουν το νόμισμα τους, με την ευρωζώνη πάντως να είναι πιο "συγκρατημένη", ελέω Γερμανίας που αντέχει περισσότερο μια ισχυρή ισοτιμία, διότι οι εξαγωγές της βασίζονται στην ποιότητα τους, όχι τόσο στη χαμηλή τιμή τους. Από ένα σημείο και μετά βέβαια, και η Γερμανία θα αναγκαστεί να τυπώσει, διότι και οι ευρωπαϊκές τράπεζες είναι χρεωκοπημένες, όπως και οι αμερικάνικες (και άρα θέλουν "πακέτα σωτηρίας"), ενώ και τα προϊόντα της δε θα πουλιούνται αν όλα τα άλλα νομίσματα συνεχίσουν να πέφτουν και το ευρώ συνεχίσει να μένει σταθερό.

Όμως, επειδή το ευρώ (ή το όποιο νόμισμα χρησιμοποιεί η Γερμανία στο μέλλον, καθώς το ευρώ στη σημερινή μορφή του ίσως να διασπαστεί, με τους λαούς χωρών όπως η Ελλάδα ή η Ιρλανδία να το διαλύουν στο μέλλον) είναι πιο σταθερό από το δολάριο, η Κίνα το στηρίζει, ως "εναλλακτική λύση". Εννοείται βέβαια πως τα αποθέματα της σε δολάρια κυρίως τα επενδύει (σε χρυσό, γη, υποδομές εντός και εκτός Κίνας, κτλ), αλλά κάποια από αυτά τα έχει σε ευρώ, και γι' αυτό η Κίνα "στηρίζει την ευρωζώνη" όπως μας λένε και τα κυρίαρχα ΜΜΕ.

Άλλωστε, σε περίπτωση υπερπληθωρισμού, με το χρυσό να είναι το μοναδικό που θα μείνει όρθιο, η Ευρώπη έχει συνδυαστικά τον περισσότερο χρυσό σε σχέση με τους υπόλοιπους "παίχτες":

Άρα, το ευρώ θα έχει μια "μερική" υποστήριξη χρυσού, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα νομίσματα. Άρα, θα είναι σχετικά πιο προτιμητέο από τα υπόλοιπα. Θα είναι ένα «αντι-δολάριο» για την Κίνα και τους υπόλοιπους, έστω και αν βέβαια και το ευρώ θα υποστεί μεγάλη «ζημιά» (υποτίμηση)

Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος που [και] οι πετρελαιάδες στρέφονται προς το ευρώ: Γιατί, άσχετα με το ποια ακριβώς μορφή θα έχει, θα τα πάει σχετικά καλύτερα από το δολάριο.

Και παρότι το ευρώ θα είναι πολύ πιο "σκληρό" νόμισμα σε σχέση με το δολάριο, δυσκολεύοντας ακόμα και τις γερμανικές εξαγωγές "(λόγω υψηλής ισοτιμίας), θα ισοσκελίζει αυτό το μειονέκτημα διότι θα μπορεί η Γερμανία να αγοράζει σχετικά φτηνά το πετρέλαιο (σε σχέση με το υπερπληθωρισμένο δολάριο, που θα αδυνατεί να αγοράσει πετρέλαιο σε "ανεκτά" επίπεδα). Άρα, χώρες όπως η Γερμανία, που μπορούν να αντέξουν μια πιο «σκληρή» ισοτιμία, θα στηρίξουν το ευρώ μέχρι τέλους.

Όσο με τις ΗΠΑ, έχουμε πει ξανά και ξανά (πχ εδώ) ότι στο τέλος θα τυπώσουν κι άλλα δολάρια. Μπορεί να τσακώνονται οι Δημοκρατικοί με τους Ρεπουμπλικάνους, αλλά η διαφωνία τους είναι "απλά" στο πόσο πολύ θα ρημάξουν τους εργάτες (οι Ρεπουμπλικάνοι ζητούν πχ να κοπεί η κοινωνική ασφάλιση για να συναινέσουν στο τύπωμα χρήματος).

Παρά λοιπόν τα όποια μικρά ή μεγάλα σκαμπανεβάσματα, στο τέλος θα συμφωνήσουν, διότι αν δε συμφωνήσουν, και δεν τυπώσουν χρήμα, οι τράπεζες θα αρχίσουν να χρεωκοπούν (πχ τώρα βγήκαν στοιχεία για τη Bank Of America και τη στεγαστική φούσκα, που δείχνουν ότι χρειάζεται κι άλλο "πακέτο σωτηρίας"). ΆΡΑ, είναι ζήτημα επιβίωσης για την άρχουσα τάξη το να εκτυπωθεί χρήμα και να χαριστεί στις τράπεζες. ΆΡΑ, ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΘΑ ΤΥΠΩΣΟΥΝ.

Μπορεί ξαναλέω να αργήσουν λίγο να καταλήξουν σε συμφωνία, ώστε να γίνει χαμός στις χρηματαγορές, με καταρρεύσεις, κτλ, και να τρομάξει ο κόσμος, ώστε να δεχτεί από το φόβο του οτιδήποτε (ακόμα και τη νέα αυτή λεηλασία). Επίσης, μπορεί λόγω του τσακωμού τους να μη συμφωνήσουν αμέσως τα δύο κόμματα, κτλ, κτλ, κτλ. Δε γνωρίζω "εκ των έσω" την κατάσταση, ούτε είμαι προφήτης για να ξέρω λεπτομέρειες ή ημερομηνίες. Γνωρίζω όμως πως αν δεν τυπώσουν, θα χρεωκοπήσουν. Αυτό όμως δεν τους συμφέρει (η στάση πληρωμών συμφέρει το λαό, αλλά ειδικά στην Αμερική, ο λαός "κοιμάται"). Άρα, τελικά θα τυπώσουν.

Αυτό μάλιστα το λέει πλέον ως εκτίμηση και ο επικεφαλής του μεγαλύτερου hedge fund του κόσμου, ο Ray Dalio:

Dalio believes that future inevitable money printing will "lead to a collapse in currencies and bond markets." Dalio is even kind enough to give a time frame. "I think late 2012 or early 2013 is going to be another very difficult period." He is, to say the least, quite diplomatic.

Dalio believes that some heavily indebted countries, including the United States, will eventually opt for printing money as a way to deal with their debts, which will lead to a collapse in their currency and in their bond markets. “There hasn’t been a case in history where they haven’t eventually printed money and devalued their currency,” he said.

Η Moody's μάλιστα πρότεινε στις ΗΠΑ...να καταργήσουν το νομικό όριο του δανεισμού, ώστε να μη χρειάζεται κάθε λίγο και λιγάκι να γίνεται χαμός για το αν θα το αυξήσουν ή όχι, και να μην αγχώνονται οι επενδυτές:

Moody's: Να καταργηθεί το όριο χρέους των ΗΠΑ

Ο οίκος πιστοληπτικής αξιολόγησης Moody's πρότεινε να καταργήσουν οι ΗΠΑ το νομοθετικό όριο του κρατικού χρέους προκειμένου να μειώσουν την αβεβαιότητα μεταξύ των κατόχων ομολόγων.

Αναδημοσίευση από:

http://youpayyourcrisis.blogspot.com/2011/08/blog-post_05.html

Νύχτες στο Σύνταγμα. ( 25 Μάη έως 30 Ιούλη 2011)

                                        

 

 

 

Πηγή: eossyriza

Στάθης Κουβελάκης : Ζούμε την «αντιμεταπολίτευση»

Το "τέλος της μεταπολίτευσης", Ή η αρχή μιας νέας παγκόσμιας οικονομικής δικτατορίας.

Πηγή: http://aristerovima.gr/blog.php?id=2629

Παρέμβαση στη συζήτηση «Αναζητώντας τη δημοκρατία», Σύνταγμα 24 Ιουλίου 2011 Νομίζω ότι το νόημα αυτής της συζήτησης δεν είναι απλά επετειακό. Ο λόγος που γίνεται μια τέτοια κουβέντα αυτή τη στιγμή σ’αυτόν και σε άλλους χώρους που αναδείχτηκαν το τελευταίο διάστημα, είναι διότι ζούμε μια μεγάλη πολιτική κρίση. Η πολιτική αυτή κρίση έχει ως εμφανές σημείο την κρίση αντιπροσώπευσης. Η κοινοβουλευτική πλειοψηφία είναι σε προφανή διάσταση με τον λαϊκό παράγοντα. Υλοποιεί μια άκρως επιθετική πολιτική για την πλειοψηφία της κοινωνίας, μια πολιτική άκρως υποβιβαστική για την χώρα και το μέλλον της, μια πολιτική που ποτέ δεν εξηγήθηκε, δεν παρουσιάστηκε, δεν εγκρίθηκε με κανέναν τρόπο, έστω και με τις περιορισμένες εκλογικές διαδικασίες. Αυτό δίνει το αίσθημα της κρίσης αντιπροσώπευσης, το αίσθημα της καταρράκωσης της δημοκρατίας και σίγουρα του τέλους του κύκλου που άρχισε με την πτώση της δικτατορίας. Είναι αλήθεια πως το "τέλος της μεταπολίτευσης" έχει γίνει ένα είδος κλισέ, μια έκφραση που τη διαβάζουμε και ακούμε παντού εδώ και καιρό, κάθε φορά που επικρατεί η αίσθηση μιας μεγάλης πολιτικής μεταβολής. Όταν έγινε η κυβέρνηση Τζαννετάκη π.χ., όλοι έγραφαν για "το τέλος της μεταπολίτευσης’’, το ίδιο και με τον εκσυγχρονισμό του Σημίτη. Πιστεύω όμως ότι ουσιαστικά αυτό το τέλος το ζούμε τώρα. Γιατί όμως διακινδυνεύω μια τέτοια διατύπωση για το τέλος της μεταπολίτευσης ακριβώς τώρα; Για δύο βασικούς λόγους που κατά τη γνώμη μου διαφοροποιούν τη σημερινή συγκυρία απ’όλες τις προηγούμενες: Α. Πρώτ’απ όλα γιατί αυτό που κατεδαφίζεται από το μνημόνιο είναι οι στοιχειώδεις κοινωνικές ισσοροπίες, το στοιχειώδες κοινωνικό συμβόλαιο που εγκαθιδρύθηκε στην Ελλάδα από την μεταπολίτευση και μετά. Η ακολουθούμενη πολιτική κοινωνικής κατεδάφισης και εξαθλίωσης της τεράστιας πλειοψηφίας του λαού σημαίνει το τέλος αυτής της υπόσχεσης που υλοποιήθηκε εν μέρει με την αύξηση του βιωτικού επιπέδου, με την ανοδική κοινωνική κινητικότητα που έζησε για πρώτη φορά μεταπολεμικά ένα πολύ μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας το οποίο είχε μέχρι τότε συνθλιβεί. β. Κατά δεύτερο λόγο γιατί όταν κατέρρευσε η δικτατορία στην Ελλάδα, δεν κατέρρευσε μόνο το καθεστώς που ξεκίνησε το 1967. Κατέρρευσε όλο το ανώμαλο αντιδημοκρατικό μετεμφυλιακό οικοδόμημα, το οποίο δημιουργήθηκε από τους νικητές του εμφύλιου πολέμου, το οποίο στηρίχθηκε στην αιματηρή καταστολή του αριστερού κινήματος, το συνεχή μονόπλευρο εμφύλιο που η παράταξη των νικητών επέβαλε στην παραταξη των νικημένων για δεκαετίες. Και αν θέλετε, η δικτατορία ήταν απλώς ένα επεισόδιο, και ίσως όχι το χειρότερο, αυτού του μονόπλευρου εμφυλίου. Η μεταπολίτευση στην Ελλάδα σε σχέση με τις άλλες δικτατορίες και μεταπολιτεύσεις, γιατί ας μην ξεχνάμε ότι εκείνη την περίοδο η Ισπανία, η Πορτογαλία και χώρες της Λατινικής Αμερικής είχαν δικτατορίες, τελικά ήταν μια εμπειρία σχετικά θετική. Ηταν μια προοδευτική, δημοκρατική στιγμή της ελληνικής κοινωνίας, γιατί σφραγίστηκε από τους αγώνες που έγιναν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, από το φοιτητικό κίνημα, την εξέγερση του Πολυτεχνείου, τις πρώτες εργατικές κινητοποιήσεις, το μεγάλο κύμα ριζοσπαστικοποίησης και κίνησης από τα κάτω του λαού που σημάδεψε με πάρα πολύ έντονο τρόπο τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια. Αυτές λοιπόν οι λαϊκές κατακτήσεις, σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο, που σηματοδότησαν έναν ουσιαστικό αν και ανολοκλήρωτο εκδημοκρατισμό, αυτά ακριβώς είναι που κατεδαφίζονται αυτή την στιγμή. Γι αυτό υπάρχει σίγουρος τρόπος να καταλάβει κανείς ποιός αυτή την στιγμή εμφορίζεται από τα πιο σκληρά αντιλαϊκά, ταξικά, ρεβανσιστικά συναισθήματα. Είναι όλος αυτός ο κόσμος που μισούσε την μεταπολίτευση. Δείτε στα ΜΜΕ πως φοριέται αυτό το πράγμα. Για όλα τα κακά της ελληνικής κοινωνίας υποστηρίζουν ότι φταίει η μεταπολίτευση. Αυτό που θέλουν να χτυπήσουν αυτοί οι κύκλοι δεν είναι οι παθολογίες που αναπτύχθηκαν σε όλη την περίοδο που ακολούθησε τη μεταπολίτευση και που είναι αναμφισβήτητες, είναι αντίθετα τις λαϊκές και δημοκρατικές κατακτήσεις. Όντως μερικές από τις λαϊκές κατακτήσεις εκφυλίστηκαν μετά από ένα σημείο και πήραν μια μορφή παθολογική.. Το αίτημα μαζικής συμμετοχής στα κοινά  επί παραδείγματι  δημιούργησε τα μαζικά κόμματα. Και τα κόμματα αυτά έγιναν κομματοκρατία, στυγνοί αποϊδεολογικοποιημένοι μηχανισμοί, έγιναν μηχανισμοί πελατειακοί που περιόρισαν και φαλκίδευσαν τελικά την λαϊκή συμμετοχή. Αυτό λοιπόν που παίζεται σήμερα είναι το πώς αντιδρούμε σ΄αυτή την πολιτική κοινωνικής, δημοκρατικής και εθνικής κατεδάφισης, σ’αυτήν την «αντιμεταπολίτευση». Αυτός ο χρόνος που μας πέρασε είδε πολλούς σημαντικούς αγώνες και κινητοποιήσεις, σημαντικές απεργίες και διαδηλώσεις, και κυρίως το κίνημα το πλατειών. Ενα κίνημα που κατάφερε για πρώτη φορά να έχει διάρκεια, να βγάλει σε μεγάλη κλίμακα τον κόσμο από το σπίτι του, όχι μόνο τον κόσμο που είναι μαθημένος να βγαίνει στο δρόμο, αλλά και αυτόν που κατέβηκε πρώτη φορά στη ζωή του και συμμετείχε και διαμαρτυρήθηκε, που κατάλαβε πως πρέπει επιτέλους να αντιδράσει, να συμμετέχει, να μην αφήσει τα πράγματα να γίνουν χωρίς αυτόν. Γιατί αν γίνονται χωρίς αυτόν, γίνονται ενάντιά του. Και αυτό πιστεύω είναι πλέον βίωμα αυτής της κοινωνίας, δεν πρόκειται δηλαδή να υπάρξει επιστροφή στην προηγούμενη κατάσταση παθητικότητας και παγωμάρας. Πιστεύω ότι δημιουργείται σιγά- σιγά, και θα ενταθεί πιστεύω το επόμενο διάστημα, η προϋπόθεση για μια νέα τομή, για κάτι που ίσως να συγκρίνεται με αυτό που υπήρξε η μεταπολίτευση, με την έννοια ότι θα είναι μία τομή που θα ανατρέψει αυτή την πολιτική και που θα δημιουργήσει τους όρους μιας διαφορετικής Ελλάδας και μιας διαφορετικής κοινωνίας. Ας το πάρουμε απόφαση, όσο και αν μας φοβίζει. Δεν πρόκειται να υπάρξει επιστροφή στην εποχή προ του Μνημονίου. Είναι κάτι το πολύ τραυματικό άμα το σκεφτούμε σε όλες του τις διαστάσεις. Είναι όμως αλήθεια. Η ελληνική κοινωνία δεν πρόκειται να γυρίσει στην κατάσταση που ήτανε πριν από  δύο χρόνια. Το πώς θα είναι όμως στο μέλλον, δεν έχει ακόμη κριθεί, θα εξαρτηθεί από το τι θα κάνουμε εμείς. Ή αυτοί ή εμείς. Άρα πρέπει να είμαστε εμείς.

Κώστας Βεργόπουλος: «Γινόμαστε είλωτες, χάνουμε την ελευθερία μας»

                             Ο Κ. Βεργόπουλος στο Σύνταγμα (21/7/11)

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα "δρόμος"

Συνέντευξη στον Μιχάλη Σιάχο

Για επιστροφή στην πριν το Σόλωνα εποχή με την ανάπτυξη της νέας ειλωτείας κάνει λόγο -μιλώντας στο Δρόμο- ο Kώστας Βεργόπουλος, καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Paris VIII, τονίζοντας ότι η τελευταία απόφαση της Συνόδου Κορυφής δεν αντιμετωπίζει το ζήτημα του χρέους, το οποίο δεν μετριάζεται, αλλά οξύνεται ακόμη περισσότερο.  Επίσης, χαρακτηρίζει την κρίση παγκόσμιο και συστημικό φαινόμενο, υπογραμμίζοντας ότι «το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σήμερα σε αποδόμηση». Αναφερόμενος στο Κίνημα των Πλατειών σημειώνει ότι «είναι το μόνο στοιχείο ελπίδας, υγείας, συνεπούς αντίδρασης της κοινωνίας», επισημαίνοντας ότι «η Ελλάδα, σήμερα, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του παγκόσμιου μετώπου ενάντια στη θλιβερή κατάσταση της χρηματοπιστωτικής κατοχής».

Πώς εκτιμάτε την τελευταία απόφαση του Συμβουλίου Κορυφής, που αφορά την Ελλάδα; Ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση επέστρεψαν (πανηγυρίζοντας για άλλη μια φορά) ως «νικητές». Εσείς πώς «διαβάζετε» αυτή την απόφαση;
Με αυτή την απόφαση η Ελλάδα αφενός μεν απομονώθηκε από τις ομοιοπαθείς χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας, αφετέρου, δε, δεν θεσπίστηκε ευρωπαϊκός μηχανισμός διάσωσης των προβληματικών χωρών της Ευρωζώνης. Έπειτα, με την ίδια απόφαση προστίθενται νέα δάνεια για την αποπληρωμή των παλιών, ώστε το συνολικό Χρέος να συσσωρεύεται, ενώ ταυτόχρονα το εθνικό εισόδημα συρρικνώνεται. Συνεπώς, το πρόβλημα φερεγγυότητας του ελληνικού Χρέους δεν μετριάζεται, αλλά οξύνεται ακόμη περισσότερο, παρά τις θυσίες των μισθωτών.

Από πολλά επιτελεία της Ε.Ε. λέγεται ότι αυτή η απόφαση αφορά αυστηρά και μόνο την Ελλάδα. Με δεδομένη την κατάσταση στην Πορτογαλία, την Ισπανία και πολύ περισσότερο την Ιταλία εκτιμάτε ότι η Ευρωζώνη και η Ε.Ε. μπορούν να διαχειριστούν τους επόμενους «σταθμούς» αυτής της κρίσης;
Οπωσδήποτε, η Ευρωζώνη μπορεί να διαχειριστεί τα προβλήματα δημόσιου Χρέους στους κόλπους της. Όμως, για να γίνει αυτό χρειάζονται ευρωπαϊκοί θεσμοί και ευρωπαϊκή διαχείριση, που να εξασφαλίζουν μεταβιβάσεις πόρων με σταθεροποιητικό στόχο, κάθε φορά που αυτό είναι αναγκαίο, στο πλαίσιο της Ευρωζώνης. Αυτό δεν είναι καν ζήτημα ομοσπονδιακής οργάνωσης, αλλά παραμένει απλό πρόβλημα διασφάλισης της σταθερότητας στις ευρωπαϊκές συναλλαγές και είναι προς το συμφέρον του συνόλου των εταίρων στο κοινό νόμισμα. Όσο η Γερμανία δεν αντιμετωπίζει το πρόβλημα σταθερότητας στην Ευρώπη, αυτό θα πλήττει όχι μόνο την ευρωπαϊκή ενοποίηση, αλλά και τα ιδιαίτερα συμφέροντά της. Πού θα καταλήξει η σημερινή διελκυστίνδα δεν γνωρίζω, αλλά προτιμώ να καταλήξει σε κάτι θετικό για ολόκληρη την Ευρώπη, παρά σε κάτι αρνητικό για όλους, χωρίς να εξαιρούνται οι σημερινοί εταίροι.

Καθημερινά, πλέον, φαίνεται ότι πρόκειται για μια κοσμοσυστημική κρίση. Δεν έχουμε, δηλαδή, την κρίση Χρέους της «κακής» Ελλάδας, αλλά μια παγκόσμια συστημική κρίση του καπιταλισμού. Συμφωνείτε, καταρχάς, με αυτή την παραδοχή;
Οπωσδήποτε συμφωνώ. Έχει γίνει προσπάθεια να αποδοθεί η κρίση στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας και έτσι να ενοχοποιηθεί η κοινωνία για την κρίση. Έτσι, πολλοί έχουν πέσει σε αυτή την παγίδα… Αυτό είναι απατηλό, γιατί μεταθέτει τις ευθύνες. Οι ευθύνες βρίσκονται στο ίδιο το διεθνές σύστημα, διότι στην κρίση έχουν πέσει όλες οι χώρες. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα, όλες οι χώρες, ακόμα και αυτές που δεν είχαν πέσει μέχρι σήμερα, πέφτουν σιγά-σιγά η μια μετά την άλλη. Πρόκειται για παγκόσμιο και συστημικό φαινόμενο.

Υπάρχει -κυρίως τα τελευταία χρόνια- ένα ζήτημα με την υπερμεγέθυνση του χρηματοπιστωτικού τομέα ο οποίος έχει υποτάξει τις πολιτικές ηγεσίες σε παγκόσμιο επίπεδο. Με την παγκοσμιοποίηση, δε, μπορεί να κινείται ως θίασος από την μια χώρα στην άλλη, να χτυπάει, να κερδοσκοπεί, να φεύγει…
Ο χρηματοπιστωτικός τομέας δεν είναι πρωτογενές φαινόμενο αλλά δευτερογενές. Είναι συνέπεια, δεν είναι αιτία. Είναι συνέπεια της κρίσης του καπιταλισμού. Τα κεφάλαια δεν βρίσκουν διέξοδο στην οικονομία, στην ανάπτυξη και διαρρέουν από τη σφαίρα της πραγματικής οικονομίας στη χρηματοπιστωτική σφαίρα. Και με αυτό τον τρόπο βρίσκουν εκεί μια απόδοση που δεν θα έβρισκαν στην πραγματική οικονομία. Αλλά αυτό το απόστημα είναι μεν συνέπεια, δεν είναι αιτία, αλλά έχει φουσκώσει τόσο πολύ, που έχει γίνει κυρίαρχο. Υπαγορεύει τις επιλογές του πάνω στην πραγματική οικονομία, πάνω στην κοινωνία, πάνω στη ζωή των ανθρώπων. Πρόκειται για μια βαθιά νοσηρή κατάσταση, γιατί αυτό το απόστημα δεν διέπεται από τις ιδέες της παραγωγής, της ευημερίας του συνόλου των πολιτών -στον ένα ή τον άλλο βαθμό- αλλά έχει καθαρά καταστροφική ροπή. Απ’ ό,τι ξέρουμε και από την ιστορία, η κοινωνία δεν μπόρεσε ποτέ να υπάρξει παρά από τη στιγμή που κατοχύρωσε την έννοια ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να γίνεται δούλος για χρέη. Αυτό έγινε και στην εποχή του Σόλωνα, στην αρχαία Αθήνα. Ε, λοιπόν, σήμερα έχουμε ξαναγυρίσει στην προ Σόλωνος εποχή. Δηλαδή, ο κόσμος βαδίζει ανάποδα. Και αυτό δεν είναι ούτε καν καπιταλισμός. Το καπιταλιστικό σύστημα βρίσκεται σήμερα σε αποδόμηση, αναπτύσσεται η δυναμική της νέας ειλωτείας. Αυτή είναι η νόσος της εποχής μας. Η Ελλάδα είναι το πειραματόζωο που μπαίνει σε αυτό το μακρύ τούνελ.
 
Ο χρηματοπιστωτικός τομέας, έτσι όπως διαμορφώνεται σήμερα, έχει άλλα ποιοτικά χαρακτηριστικά από παλιότερες κρίσεις του καπιταλισμού;
Σε σύγκριση με το ’29 σίγουρα έχει δραματικότερα χαρακτηριστικά. Αλλά έχει ξαναγίνει αυτό. Ο Λένιν γράφοντας για τον ιμπεριαλισμό, εξήγησε πως οι νέες μορφές του κεφαλαίου, στην εποχή του, έφερναν τον παρασιτισμό και τη σήψη. Αυτό σήμερα επαναλαμβάνεται σε ακόμα μεγαλύτερη έκταση.

Το ζήτημα του παγκόσμιου Χρέους, που φτάνει στα 43 τρισ., δεν απαιτεί μια νέα παγκόσμια ρύθμιση; Μπορεί να αντιμετωπιστεί με τις συνταγές που ακολουθούνται;
Δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με αυτούς τους τρόπους, οι οποίοι κάνουν ανέφικτο το αποτέλεσμα που υποτίθεται ότι επιδιώκουν, ενόσω βασίζονται στις πολιτικές λιτότητος δαπανών και εισοδημάτων. Η λιτότητα φέρνει την ύφεση και συνεπώς την υποχώρηση των εθνικών εισοδημάτων, παντού. Όλη Ευρώπη είναι σε αυτό το τούνελ και οι Ρεπουμπλικάνοι στην Αμερική μάχονται για το ίδιο πράγμα. Για να ρίξουν την οικονομία στην ύφεση, με πρόσχημα το χρέος. Η ύφεση συρρικνώνει το εισόδημα και αποβαίνει αδύνατον να πληρωθούν τα χρέη. Έτσι, τα χρέη γίνονται μη βιώσιμα. Η Ελλάδα είναι σήμερα το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα παγκοσμίως. Στην ίδια αδιέξοδη πορεία πέφτει, σήμερα, ολόκληρη η Ευρώπη και η Αμερική. Η Ευρώπη πρέπει να βγει από το καθεστώς λιτότητας. Όσο επιβάλλεται παντού λιτότητα και συρρικνώνεται το εισόδημα όλων των χωρών, δεν μπορεί να πληρωθεί τίποτα. Μόνο η δυστυχία, η ανεργία και οι άστεγοι αυξάνονται. Αυτό είναι το κυριότερο πρόβλημα. Επαναλαμβάνεται πολλές φορές, τις τελευταίες μέρες, η προσχηματική φράση «επιστροφή στην ανάπτυξη», αλλά είναι κενός λόγος. Μέσα στη δημαγωγία και την αντιφατικότητα, οι ιθύνοντες διεκδικούν επιστροφή στην ανάπτυξη, αλλά με αυστηρότερη εφαρμογή των προγραμμάτων λιτότητας. Αυτό δεν γίνεται, εφόσον το ένα υποσκάπτει το άλλο.

Είναι δυνατόν να μην αντιλαμβάνονται ότι με τη λιτότητα πριονίζουν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται;
Έχουν και σχέδιο Β’…

Το οποίο είναι;
Αν δεν πληρώνουμε θα προβούν σε κατασχέσεις περιουσιακών στοιχείων, εκποίηση της χώρας. Θα βρεθούμε ξένοι στη χώρα μας, η οποία θα ανήκει σε άλλους και εμείς θα έχουμε μετατραπεί σε είλωτες.

Άρα, συμφωνείτε ότι η κατοχή εντείνεται, η εξάρτηση της χώρας μεγαλώνει και, ουσιαστικά, η χώρα παραχωρείται προς εκμετάλλευση. Εμείς μένουμε απλοί χρήστες…
Όχι μόνο χρήστες, αλλά δούλοι, είλωτες, χάνουμε την ελευθερία μας.

Ποιες είναι οι ισορροπίες που διαμορφώνονται, σήμερα, στην Ε.Ε. και την Ευρωζώνη;
Βασικά έχουμε από τη μια τη Γερμανία και από την άλλη όλους τους άλλους. Η Γερμανία έχει και μερικούς συμμάχους (Ολλανδία, Φινλανδία, Αυστρία) που είναι το μπλοκ των χωρών με πλεονάσματα. Άρα, μιλάμε για μια διάκριση μεταξύ πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών. Η Γερμανία έχει τα πλεονάσματα, αλλά έχει και τον εγωισμό. Δηλαδή, φέρει και εθνικιστική αντίδραση, δεν είναι μόνο η αντίδραση του πλεονασματικού εταίρου, αλλά εκφράζεται και ο γερμανικός εθνικισμός. Πολλοί λένε ότι η Γερμανία δεν έχει κανένα ευρωπαϊκό ενδιαφέρον, κανένα ευρωπαϊκό όραμα…

Ναι, αλλά η Ευρωζώνη δεν υπηρέτησε τα πλεονάσματά τους;
Ναι, αλλά η Γερμανία δεν καταλαβαίνει ότι πρέπει να πληρώσει και κάτι. Η Γερμανία μέχρι την ενοποίησή της πλήρωνε πάρα πολλά, κατανοώντας ότι από αυτά επωφελείται. Αφότου ενοποιήθηκε, αυξήθηκε τόσο πολύ ο εγωισμός της, ώστε έγινε υπερφίαλη. Στο εξής δεν υπολογίζει τα οφέλη, αλλά μόνο το κόστος. Όπως ο πρώτος οικονομολόγος της Γερμανίας, ο Χανς Βέρνερ Ζιν, ο οποίος λέει «τα πλεονάσματά μας τα παίρνουν οι άλλοι». Δεν λέει «τα δανείζουμε», αλλά λέει «μας τα παίρνουν». Δεν λέει ότι τα παίρνουν πίσω και με τόκο. Έτσι, δημιουργείται η εικόνα ότι η Ευρώπη εκμεταλλεύεται τη Γερμανία, ενώ η πραγματικότητα είναι ότι η Γερμανία δανείζει και αποκομίζει μονόπλευρα οφέλη. Η Γερμανία, σήμερα, υιοθετεί το παράπονο του τοκογλύφου…

Στο σκηνικό που διαμορφώνεται, το Κίνημα των Πλατειών τι μήνυμα στέλνει σύμφωνα με την εκτίμησή σας;
Είναι το μόνο στοιχείο ελπίδας, υγείας, συνεπούς αντίδρασης της κοινωνίας. Η κοινωνία αντιδρά, αντιδρούν τα θύματα αυτής της κατάστασης, χωρίς να βρίσκονται σε κάποια οργάνωση, κάποιο κόμμα, πρόγραμμα, ιδεολογία. Κινητοποιούνται κατευθείαν τα θύματα της κοινωνίας. Και αυτό είναι το πιο συγκλονιστικό γεγονός που αποτελεί σήμερα και το πιο ελπιδοφόρο, όχι μόνον για την Ελλάδα αλλά και παγκοσμίως. Και έχει γίνει αυτό αντιληπτό από ολόκληρο τον κόσμο. Η Ελλάδα, σήμερα, βρίσκεται στην πρώτη γραμμή του παγκόσμιου μετώπου ενάντια στη θλιβερή κατάσταση της χρηματοπιστωτικής κατοχής.

Οι πλατείες έθεσαν ως βασικό το ζήτημα της δημοκρατίας…
Και πολύ σωστά. Το έθεσε και ο Στίγκλιτς. Το οικονομικό αδιέξοδο κατανοείται ως πρόβλημα δημοκρατίας. Δεν είναι απλώς πρόβλημα οικονομίας, είναι πολύ μεγαλύτερο πρόβλημα. Είναι πρόβλημα βιοπολιτικής, δηλαδή, προϋποθέσεων της ύπαρξης του ανθρώπινου βίου.

Επίσης, οι πλατείες έβαλαν ως βασικό το να φύγει αυτή η κυβέρνηση.
Φυσικά και πρέπει να φύγει, όσο παραμένει είναι η καταστροφή…

Κάτι που δεν το έβαλε η Αριστερά στο σύνολό της. Την ανάγκη, δηλαδή, του πολιτικού αγώνα και ότι προϋπόθεση των μεγάλων πολιτικών αλλαγών είναι να φύγει αυτό το πολιτική σκηνικό…
Να φύγει όχι μόνο η κυβέρνηση, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα. Αυτό το πολύ σημαντικό αίτημα ανέδειξαν οι πλατείες.

Συμφωνείτε, δηλαδή, ότι αν δεν φύγει το πολιτικό αυτό σύστημα, δεν μπορούν να έρθουν οι μεγάλες αλλαγές…
Ναι, πρέπει να φύγει όχι μόνο η κυβέρνηση ή η αντιπολίτευση, αλλά όλο το πολιτικό σύστημα έτσι όπως είναι στημένο. Το παιχνίδι, όπως παίζεται, πρέπει να πεταχτεί στα άχρηστα, στα σκουπίδια της εποχής που έχει ήδη λήξει.

Από την Αίγυπτο ώς την Τυνησία κ.λπ. πνέει ένας αέρας αντιστάσεων που περνά από χώρα σε χώρα και εγγράφει υποθήκες. Πολλοί στην Ελλάδα λένε ότι οι πλατείες χωρίς καθοδήγηση, χωρίς περιεχόμενα, θα ξεφουσκώσουν…
Εάν έχουμε καθοδήγηση, δεν έχουμε κόσμο. Λοιπόν, το ερώτημα είναι: Προτιμάμε να έχουμε καθοδήγηση χωρίς κόσμο ή κόσμο χωρίς καθοδήγηση;

Πηγή:  http://enosy.blogspot.com/2011/08/blog-post_6697.html

Πώς οι "θεματοφύλακες" του ελεύθερου λόγου φιμώνουν τον αγγελιοφόρο, του John Pilger

Πηγή:  http://tvxs.gr/node/90552

O Julian Assange στο εξώφυλλο του περιοδικού Time

Καθώς οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία ψάχνουν μία δικαιολογία για να εισβάλουν σε άλλη μία αραβική χώρα*, πλούσια σε πετρέλαιο, η υποκρισία είναι οικεία. Ο συνταγματάρχης Καντάφι είναι «παράφρονας» και «αιμοσταγής» ενώ οι αυτουργοί μίας εισβολής που σκότωσε ένα εκατομμύριο Ιρακινούς, που έχουν απαγάγει και βασανίσει στο όνομά μας, έχουν εντελώς σώας τας φρένας, δεν είναι ποτέ αιμοσταγείς και είναι, για άλλη μία φορά, οι επιδιαιτητές της «σταθερότητας».

*Το άρθρο του John Pilger δημοσιεύτηκε στις 10 Μαρτίου 2011, λίγες ημέρες μετά την έναρξη των βομβαρδισμών στη Λιβύη.

Όμως κάτι έχει αλλάξει. Η πραγματικότητα δεν είναι πλέον αυτή που λένε οι ισχυροί ότι είναι. Από όλες τις θεαματικές επαναστάσεις ανά τον κόσμο, η πιο εντυπωσιακή είναι η ανταρσία της γνώσης που πυροδοτήθηκε από το Wikileaks. Αυτή η ιδέα δεν είναι καινούργια. Το 1792, ο επαναστάτης Tom Paine προειδοποίησε τους αναγνώστες του στην Αγγλία ότι η κυβέρνησή τους, πίστευε πως «πρέπει να ξεγελάμε τους ανθρώπους και να τους κρατάμε σε μία κατάσταση άγνοιας και προλήψεων χρησιμοποιώντας τον έναν ή τον άλλο “μπαμπούλα”». Το «Δικαιώματα του Ανθρώπου» του Paine θεωρήθηκε τόσο μεγάλη απειλή για την ελίτ εξουσία, που συντάχθηκε ένα μυστικό ορκωτό δικαστήριο προκειμένου να τον δικάσει για «μία επικίνδυνη και προδοτική συνωμοσία». Πράττοντας σοφά, κατέφυγε στη Γαλλία.

Η δοκιμασία και το κουράγιο του Tom Paine αναφέρεται από το Ίδρυμα Ειρήνης του Sydney κατά την απονομή του χρυσού μεταλλίου των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Αυστραλίας στον Julian Assange. Όπως και ο Paine, ο Assange είναι ένας ανένταχτος, που δεν υπηρετεί κανένα σύστημα και απειλείται από ένα μυστικό δικαστήριο, ένα μοχθηρό εφεύρημα που έχει εγκαταλειφθεί από καιρό στην Αγγλία αλλά όχι και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Αν εκδοθεί στις ΗΠΑ, το πιθανότερο είναι να εξαφανιστεί μέσα στον καφκικό κόσμο που δημιούργησε τον εφιάλτη του Γκουαντάναμο και που τώρα κατηγορεί τον Bradley Manning, ο οποίος είναι ο υποτιθέμενος πληροφοριοδότης του Wikileaks, για έγκλημα που επισύρει τη θανατική ποινή.

Εάν απορριφθεί η αίτηση του Assange στη Βρετανία να μην εκδοθεί στη Σουηδία, πιθανότατα θα του αρνηθούν για ακόμα μια φορά το δικαίωμα για εγγύηση και τη δυνατότητα για επικοινωνία μέχρι την μυστική του δίκη. Οι κατηγορίες εναντίον του είχαν απορριφθεί από έναν ανώτατο δημόσιο κατήγορο στην Στοκχόλμη και το ζήτημα αναζωπυρώθηκε όταν ένας πολιτικός της δεξιάς, ο Claes Borgstorm, παρενέβη και έκανε δημόσιες δηλώσεις για την «ενοχή» του Assange. Ο Borgstorm, που είναι δικηγόρος, εκπροσωπεί τώρα τις δύο γυναίκες που εμπλέκονται στην υπόθεση. Συνέταιρός του είναι ο Thomas Bodstrom, ο οποίος, όταν διατελούσε υπουργός δικαιοσύνης το 2001, ενεπλάκη στην παράδοση δύο αθώων Αιγυπτίων προσφύγων σε μία διμοιρία απαγωγών, της CIA, στο αεροδρόμιο της Στοκχόλμης. Η Σουηδία αργότερα τους αποζημίωσε για τα βασανιστήρια στα οποία υποβλήθηκαν.

Αυτά τα δεδομένα καταγράφηκαν σε μία ενημέρωση του Αυστραλιανού κοινοβουλίου στην Καμπέρα στις 2 Μαρτίου. Περιγράφοντας το επικό φιάσκο απονομής δικαιοσύνης που απειλεί τον Assange, στην εξέταση ακούστηκε η άποψη ειδικών κατά την οποία, με βάση τα διεθνή κριτήρια δικαιοσύνης, η συμπεριφορά συγκεκριμένων αξιωματούχων στη Σουηδία θα μπορούσε να θεωρηθεί «εξαιρετικά ανάρμοστη και αξιόμεμπτη [και] αποκλείει μία δίκαιη δίκη». Ένας Αυστραλός πρώην υψηλόβαθμος διπλωμάτης, ο Tony Kevin, περιέγραψε τους στενούς δεσμούς μεταξύ του Σουηδού πρωθυπουργού Frederic Reinfeldt, και της ρεπουμπλικανικής δεξιάς στις ΗΠΑ. «Ο Reinfeldt και ο [George W] Bush είναι φίλοι», είπε. Ο Reinfeldt έχει επιτεθεί δημόσια στον Assange και προσέλαβε τον Karl Rove, πρώην τσιράκι του Bush, για να τον συμβουλεύει. Οι συνέπειες της ενδεχόμενης έκδοσης του Assange στις ΗΠΑ, από τη Σουηδία, είναι ολέθριες.

Τα αποτελέσματα της ανακριτικής διαδικασίας αγνοήθηκαν στην Βρετανία, όπου προς το παρόν προτιμάται η «μαύρη» φαρσοκωμωδία. Στις 3 Μαρτίου, η Guardian ανακοίνωσε ότι η εταιρεία Dream Works του Stephen Spielberg επρόκειτο να κάνει «ένα θρίλερ-έρευνα στο στυλ του Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου» μέσα από το βιβλίο «Wikileaks: ο Πόλεμος του Julian Assange κατά της Μυστικότητας» . Ρώτησα τον David Leigh, που έγραψε το βιβλίο με τον Luke Harding, πόσα πλήρωσε ο Spielberg τη Guardian για τα κινηματογραφικά δικαιώματα και πόσα περιμένει ο ίδιος να πάρει. «Δεν έχω ιδέα», ήταν η αινιγματική απάντηση του «εκδότη έρευνας» της Guardian. Η Guardian δεν πλήρωσε τίποτε στο Wikileaks για το θησαυρό των διαρροών που παρέλαβε. Ο Assange και το Wikileaks -όχι ο Leigh ή ο Harding- είναι υπεύθυνοι για αυτό που ο εκδότης της Guardian, Alan Rusbridger, αποκαλεί «μία από τις μεγαλύτερες δημοσιογραφικές επιτυχίες των τελευταίων 30 χρόνων».

Η Guardian έχει καταστήσει σαφές ότι δεν χρειάζεται πλέον τον Assange. Είναι απρόβλεπτος και ανεξέλεγκτος, δεν ταίριαξε στον «κόσμο της Guardian», και αποδείχτηκε ένας σκληρός διαπραγματευτής, ανένταχτος σε κλίκες. Και γενναίος. Στο βιβλίο της Guardian για τον ίδιο, η εξαιρετική γενναιότητα του Assange αποσιωπάται. Γίνεται μία μικροπρεπής φυσιογνωμία σε σύγχυση, ένας «ασυνήθιστος Αυστραλός» με μία μητέρα «με φουντωτά μαλλιά», που διασύρεται ως «αναίσθητος» και ως «κατεστραμμένη προσωπικότητα» που «αγγίζει τα όρια του αυτισμού». Πώς θα χειριστεί ο Spielberg την απλοϊκή κατακρεούργηση του χαρακτήρα στην ταινία του;

Στην εκπομπή Πανόραμα του BBC, ο Leigh διέδωσε φήμες για τον Assange ότι δεν ενδιαφέρεται για τις ζωές αυτών που αναφέρονται στις διαρροές. Όσον αφορά στον ισχυρισμό ότι ο Assange είχε παραπονεθεί για μία «εβραϊκή συνομωσία», τον οποίο ακολούθησε ένας χείμαρρος από ιντερνετικές ανοησίες ότι είναι ένας κακός πράκτορας της Μοσάντ, ο Assange τον απέρριψε ως «απόλυτα εσφαλμένο, τόσο στο πνεύμα του όσο και στη διατύπωσή του».

Είναι δύσκολο να περιγράψει κανείς, πόσο μάλλον να φανταστεί, την αίσθηση της απομόνωσης και πολιορκίας του Julian Assange, ο οποίος με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο πληρώνει το γεγονός ότι διέρρηξε απ’ άκρη σ’ άκρη το προσωπείο της αρπακτικής εξουσίας. Η πραγματική γάγγραινα δεν είναι η ακροδεξιά αλλά ο κατ’ επίφαση φιλελευθερισμός αυτών που διαφυλάσσουν τα όρια του ελεύθερου λόγου. Οι New York Times κατάφεραν να διαπρέψουν στην αλλοίωση και τη λογοκρισία του υλικού των Wikileaks. «Πηγαίνουμε όλες τι πηγές στη διεύθυνση,» είπε ο Bill Keller, ο εκδότης, «Μας έχουν πείσει ότι καλό θα ήταν να επεξεργαζόμασε συγκεκριμένες πληροφορίες πριν την έκδοσή τους». Σε ένα άρθρο του Keller, ο Assange δέχεται προσωπική εξύβριση. Στο Τμήμα Δημοσιογραφίας του Columbia στις 3 Φεβρουαρίου, ο Keller είπε, κατά βάση, ότι δεν μπορούμε να εμπιστευτούμε στο κοινό την δημοσιοποίηση άλλων πηγών. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει μία «κακοφωνία». Ο φρουρός της πύλης μίλησε.

Ο ηρωικός Bradley Manning κρατείται γυμνός κάτω από φώτα και κάμερες 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Ο Greg Barns, διευθυντής της Ένωσης Αυστραλών Δικηγόρων, λέει ότι οι φόβοι πως ο Julian Assange «θα καταλήξει να βασανίζεται σε κάποια αμερικάνικη φυλακή υψίστης ασφαλείας» είναι δικαιολογημένοι. Ποιοι θα αναλάβουν την ευθύνη για ένα τέτοιο έγκλημα;

Η μετάφραση πραγματοποιήθηκε από την Τρισεύγενη Παπαδάκου, μέλος του μεταφραστικού project του Tvxs.


 Διαβάστε επίσης: Και ο Slavoj Zizek στο… Γεύμα με τον Julian Assange 
Κυρ 19/06/2011, tvxsteam