"Συνένοχο στο Φόνο δε Θα μ' έχετε ! "

Δεν ξέρω τι μ' έπιασε απόψε.(εντάξει, ξέρω).
Κάθε μέρα, όσο αντιστεκόμαστε, γινόμαστε όλο και περισσότερο ανθρώπινοι !

We blame you! * (Αρθρο του Αλκίνοου Ιωαννίδη)

Πηγή: alkinoos.gr

*( Εσείς Φταίτε! )

We blame you, you know, μου είπε ένας Άγγλος στο Λονδίνο. Εννοούσε πως οι Έλληνες κάνουμε ζημιά στις οικονομίες των άλλων χωρών της Ευρώπης. Με την κυκλοφορία της συλλογής “Local Stranger” στο εξωτερικό, θα πέφτω συχνά πάνω σε τέτοιου είδους ατάκες ξένων δημοσιογράφων.

Τι να απαντήσω; Τι να του πω; Πως οι αποικιοκράτες παππούδες του συμπεριφέρονταν στους Kύπριους δικούς μου σαν να ήταν ζώα, επειδή ήταν βοσκοί και δεν είχαν μπάτλερ; Πως η βασίλισσά του, αυτή η γιαγιά με τα καταπληκτικά καπέλα, όταν ήταν νέα υπέγραφε με το χέρι της θανατικές καταδίκες παιδιών 19 και 20 χρονών που πάλευαν να ελευθερώσουν τον τόπο τους; Να του πω για την εξωτερική πολιτική της χώρας του, που τεχνητά προκάλεσε το μίσος μεταξύ των Ελληνοκυπρίων και των Τουρκοκυπρίων, άνοιξε με το ζόρι την όρεξη στην Τουρκία για την Κύπρο και με τη βοήθεια της αστείρευτης δικής μας λεβεντομαλακίας δημιούργησε το Κυπριακό πρόβλημα, με χιλιάδες νεκρούς, αγνοούμενους και πρόσφυγες;

Να του πω για τον εμφύλιο εδώ στην Ελλάδα και για τον ρόλο που έπαιξε η εξωτερική πολιτιτική της χώρας του; Για τη σύμπραξη με τους ηττημένους Γερμανοτσολιάδες και κάθε λογής δοσίλογους εναντίων όσων αγωνίστηκαν για την ελευθερία στο βουνό; Για το πώς εκμεταλλεύτηκαν την εγκεφαλική σκλήρηνση και τον επαρχιωτισμό της εδώ κομμουνιστικής ηγεσίας προκειμένου να ξεφορτωθούν μια και καλή το πιο δημιουργικό και αλτρουιστικό κομμάτι της χώρας; Πως από τότε επικράτησαν εδώ οι βολεψάκιδες, οι παρτάκιδες και οι ελληνάρες χωρίς Ελλάδα – αυτοί που όταν λένε «αγαπώ την πατρίδα μου» εννοούν στην καλύτερη περίπτωση «αγαπώ τον εαυτό μου» ή ακόμα «μισώ όλους τους άλλους» - φέρνοντας τη χώρα σήμερα στην καταστροφή;

Ας μη μιλήσω για τη Γερμανία, μη σας κουράζω με τα αυτονόητα...

Αρης Καζάκος: "Το Μνημόνιο 2, γυρίζει το Εργατικό Δίκαιο στις αρχές του 19ου αιώνα"

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Συνέντευξη του καθηγητή Εργατικού Δικαίου στο ΑΠΘ, Αρη Καζάκου, στον Γιώργο Λαουτάρη - εφημερίδα "ΠΡΙΝ" 4.3.2012

Δυο αιώνες πίσω, στα σπάργανα του εργατικού δικαίου όπου βασίλευε η ατομική διαπραγμάτευση εκτιμά ότι μας πάει το δεύτερο Μνημόνιο ο καθηγητής εργατολόγος, Αρης Καζάκος. Υποστηρίζει ότι ο αντιδημοκρατικός και αντισυνταγματικός χαρακτήρας των μέτρων θα καταδειχθεί στα αρμόδια δικαστήρια και καταρρίπτει τα "ιδεολογικά σκουπίδια" του νεοφολελευθερισμού περί ανταγωνιστικότητας.

 -    Έχει αντικείμενο πλέον το Εργατικό Δίκαιο; Τι θα διδάσκετε στους φοιτητές σας;

-    Το εργατικό δίκαιο δεν μπορεί να εξαφανιστεί διά μαγείας επειδή ψηφίζεται ο ένας ή ο άλλος νόμος. Είναι ένα ολόκληρο οικοδόμημα ιδεών, αξιών και έκφρασης αναγκών που δεν μπορεί να εξαφανιστεί τόσο εύκολα και για να είμαι ακριβής, δεν μπορεί να εξαφανιστεί ποτέ. Επειδή τα νέα νομοθετήματα, το Μνημόνιο 2 και η κοινή υπουργική απόφαση δημιουργούν ένα νέο νομοθετικό πλαίσιο, το επόμενο βήμα για την υπεράσπιση τσυ εργατικού δικαίου είναι η προσφυγή στα δικαστήρια για την ανάδειξη των προφανών αντισυνιαγματικοτήτων, της προφανούς αντίθεσης όλων αυτών των μέτρων προς το Σύνταγμα και τις συνδικαλιστικές ελευθερίες.

Οι πλειοψηφίες στο στόχαστρο, φάση δεύτερη. (Του Νίκου Παρασκευόπουλου 4.3.2012)

 

Έργο του Φρανς Μασερεέλ, 1952

 του Νίκου Παρασκευόπουλου

Αναδημοσίευση από τα "ΕΝΘΕΜΑΤΑ" της "ΑΥΓΗΣ", Κυριακή 4.3.2012

Στην αρχή, η παρακάτω θέση έμοιαζε με θεωρία συνωμοσίας και επιπλέον με προφητεία. Πριν τη ξαναδούμε αναδρομικά, θυμίζουμε την αρχική της εμφάνιση.

Όσο η οικονομία παγκοσμιοποιείται τόσο οι κοινωνικές ανισότητες –αντί να αμβλύνονται– εντείνονται. Όλο και λιγότεροι πλούσιοι άνθρωποι βρίσκονται να κατέχουν ίσο πλούτο με όλο και περισσότερους φτωχούς. Έτσι, η φτώχεια θα πλήξει τους πολλούς μεσοαστούς, κι όχι μόνο ολιγάριθμες μειονότητες. Τότε οι πληθυσμοί που συγκροτούν τις πλειοψηφίες θα διαμαρτύρονται και θα έχουν λόγους να εξεγείρονται ή να παραβαίνουν τον νόμο, που δεν τους αφήνει περιθώρια αξιοπρεπούς επιβίωσης ή έστω κοινωνικής ανόδου με νόμιμα μέσα. Για να προληφθούν η αταξία και οι τριβές, πρέπει πλέον να διευρυνθεί η εμβέλεια της επιτήρησης. Χρειάζεται να εισέλθουν στο στόχαστρο της αστυνόμευσης και του ποινικού ελέγχου όχι μόνο οι λίγοι ένοχοι, αλλά οι πολλοί ύποπτοι, ή μάλλον οι πάντες. Αυτό οδηγεί σε μια σειρά αναδιατάξεων: πρέπει να περάσει το κέντρο βάρους του ελέγχου από τα δικαστήρια στην αστυνομία, που κατά συνθήκη ασχολείται με περισσότερους, να συγκροτηθούν ειδικές δυνάμεις για την αντιμετώπιση μαζικών εκδηλώσεων που εκτρέπονται σε πράξεις βίας, να αναπτυχθούν στους δημόσιους χώρους κάμερες ώστε να επισκοπούνται κατά το δυνατό οι πάντες, να σχεδιαστούν και να εφαρμόζονται πολιτικές Νόμου και Τάξης, ή μηδενικής ανοχής, οι οποίοι εμπλέκουν στα δόκανα το μέσο πολίτη. Όταν ο ελεγκτικός αυτός μηχανισμός θα είναι εξοπλισμένος και στελεχωμένος, όταν παράλληλα το κράτους δικαίου με τα ατομικά δικαιώματα θα έχει γίνει ασπίδα διάτρητη, τότε τα πλήγματα στο κράτος πρόνοιας και στους θεσμούς κοινωνικής συνοχής των πολλών θα ακολουθήσουν άνετα και ακίνδυνα. Για τους πλήττοντες, εννοείται.

Λέων Τρότσκυ, για το Ενιαίο Εργατικό Μέτωπο Ενάντια στο Φασισμό - 1931

 

 Πηγή: politikokafeneio.com

Το κείμενο αυτό το γράφει ο Τρότσκυ στις 8/12/1931, ενάμισι χρόνο πριν από την άνοδο του ναζισμού στην εξουσία. Πρόκειται για μια δραματική προειδοποίηση προς την εργατική τάξη και τις οργανώσεις της μπροστά στον επερχόμενο ναζιστικό κίνδυνο. Ένα κάλεσμα για το ενιαίο μέτωπο, σαν τη μόνη τακτική που μπορεί να τσακίσει τους φασίστες…

 

Γράμμα στο Γερμανό κομμουνιστή εργάτη, μέλος του Γ.Κ.Κ.

 

 Λέων Τρότσκυ 8.12.1931

 

Η Γερμανία περνάει τώρα μια από κείνες τις μεγάλες ιστορικές ώρες από τις οποίες θα εξαρτηθεί η τύχη του γερμανικού λαού, η τύχη της Ευρώπης και σε σημαντικό βαθμό η τύχη ολόκληρης της ανθρωπότητας για δεκάδες χρόνια. Αν τοποθετήσει κανείς μια σφαίρα στην κορυφή μιας πυραμίδας, τότε το παραμικρότερο σπρώξιμο μπορεί να την κάνει να κυλήσει είτε δεξιά είτε αριστερά. Σε μια τέτοια κατάσταση πλησιάζει τώρα από ώρα σε ώρα η Γερμανία. Υπάρχουν δυνάμεις που θέλουν να κυλήσει η σφαίρα προς τα δεξιά και να σπάσει τη ραχοκοκαλιά της εργατικής τάξης. Υπάρχουν δυνάμεις που επιθυμούν να μείνει η σφαίρα στην κορυφή. Αυτό είναι ουτοπία. Η σφαίρα δεν μπορεί να κρατηθεί στην κορυφή της πυραμίδας. Οι κομμουνιστές θέλουν γη σφαίρα να κυλήσει αριστερά και να σπάσει τη ράχη του καπιταλισμού. Αλλά δεν φτάνει να θέλεις. Πρέπει να ξέρεις πως. Ας στοχαστούμε ήρεμα ακόμα μια φορά: Είναι σωστή ή λαθεμένη η πολιτική που ακολουθεί αυτή τη στιγμή η Κεντρική Επιτροπή του Γερμανικού Κομμουνιστικού Κόμματος;

Τι θέλει ο Χίτλερ;

 

Οι φασίστες δυναμώνουν πολύ γρήγορα. Οι κομμουνιστές αναπτύσσονται κι αυτοί, αλλά πιο αργά. Το δυνάμωμα των δύο άκρων δείχνει πως η σφαίρα δεν μπορεί να κρατηθεί στην κορυφή της πυραμίδας. Η γρήγορη ανάπτυξη των φασιστών σημαίνει ότι η σφαίρα μπορεί να κυλήσει δεξιά. Κι αυτός είναι ένας κίνδυνος πελώριος.

Η "επιστροφή" στη Βαϊμάρη: εκσυγχρονίζοντας τον αντικομμουνισμό

Aν οι αναλογίες με τη Βαϊμάρη έχουν σήμερα όντως κάποιο νόημα, αυτό δεν είναι σίγουρα εκείνο που νομίζουν οι φιλελεύθεροι

Του Δημοσθένη Παπαδάτου-Αναγνωστόπουλου

Πηγή: rednotebook

A. Einstein, S. Freud, Oμάδα «Σπάρτακος», Joseph Goebbels κ.ά, Φωνές από τη Βαϊμάρη, μετάφραση: Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, εκδόσεις Ύψιλον, σελ. 84

Heinrich A. Winkler, Bαϊμάρη. Η ανάπηρη δημοκρατία, 1918-1933, μετάφραση: Άντζη Σαλταμπάση, εκδόσεις Πόλις, σελ. 394

Όποιος δεν θέλει να μιλήσει για τον καπιταλισμό,
καλά θα κάνει να σωπαίνει και για τον φασισμό

Μαξ Χορκχάιμερ

Αν η τρέχουσα οικονομική κρίση συγκρίνεται κατά κόρον με αυτήν του 1929, η κατάχρηση του όρου «έκτακτη ανάγκη» στον δημόσιο λόγο παραπέμπει αυτόματα στη δραματική περίοδο της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης – εξ ου και πληθαίνουν οι αναφορές, άλλοτε στο «φασισμό της εποχής μας» (ακροαριστερός βερμπαλισμός) και άλλοτε στη «δημοκρατία των άκρων» (αφελής ή κουτοπόνηρος αντιολοκληρωτισμός). Είτε υπαινικτικά, λοιπόν, είτε ρητά, το ζήτημα της αναβίωσης του φασισμού επανέρχεται, με διαφορετικές αφορμές και από διαφορετικούς δρόμους, και οπωσδήποτε όχι μόνο στην Ελλάδα.

Τα ομόλογα του θανάτου *

Του Γιάννη Ιωάννου

από τα Νέα 9.2.2012:

Τα ομόλογα του θανάτου
Του Μιχάλη Μητσού


Η σύλληψη είναι απλή. Διαλέγεις μια ομάδα 500 Αμερικανών ηλικίας 72 ώς 85 ετών, συγκεντρώνεις με τη συναίνεσή τους πληροφορίες για την υγεία τους, αξιολογείς με επιστημονικό τρόπο το βιώσιμο ζωής τους και ποντάρεις στο πότε θα πεθάνουν. Οσο πιο γρήγορα αποχαιρετήσουν τα εγκόσμια τόσο πιο πολλά κερδίζεις. Οσο περισσότερο ζουν πέρα από την προβλεπόμενη ημερομηνία του θανάτου τους, αντίθετα, τόσο μεγαλύτερο είναι το κέρδος της τράπεζας. Με άλλα λόγια, το συμφέρον του επενδυτή είναι να τα τινάξει ο γέρος όσο το δυνατόν πιο σύντομα.

" Η Εσωτερική Υποτίμηση ". Ηλίας Ιωακείμογλου 27/02/2012

Ο Ηλίας Ιωακείμογλου αναλύει την πολιτική της "εσωτερικής υποτίμησης" ως κυριάρχη στρατηγική απάντηση του κεφαλαίου στην κρίση.

Internal Devaluation Brochure

Πηγή : syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.com

Περικλής Κοροβέσης - ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ - Ολόκληρο το βιβλίο σε μορφή pdf

Την Πέμπτη 15 Μαρτίου 2012, στις 7:30μμ, θα πραγματοποιηθεί εκδήλωση με τίτλο "Αφήγηση Έργου - Ζωής" αφιερωμένη στον συγγραφέα Περικλή Κοροβέση.
 

Στην εκδήλωση θα μιλήσει και η ιστορικός Τασούλα Βερβενιώτη για την "Ιστορική αξία της βιωματικής αφήγησης".
 

Pocket Theater - @Xώρος Τέχνης Ασωμάτων, Μικρό Πολυτεχνείο, Οδός Ασωμάτων 6 - Θησείο. Για κρατήσεις θέσεων: τηλ. 2103243306. 

Μόνο ελεύθερη είσοδος.

Με αυτή την ευκαιρία, παρουσιάζουμε ολόκληρο το βιβλίο του Περικλή Κοροβέση ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ από την τρίτη κατά σειρά έκδοσή του στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ηλέκτρα, 2007

Διαβάστε ολόκληρο το βιβλίο στον παρακάτω σύνδεσμο:

https://drive.google.com/open?id=1HF2yyHe_-q5f04zrc5-qkzbOh6ZO7azn

Περικλής Κοροβέσης _ ΑΝΘΡΩΠΟΦΥΛΑΚΕΣ

Ανθρωποφύλακες

Περικλής Κοροβέσης

Εκδόσεις Ηλέκτρα, 2007
 
159 σελ.

Επανέκδοση του ιστορικού βιβλίου του Περικλή Κοροβέση "Ανθρωποφύλακες", με αφορμή τη συμπλήρωση σαράντα χρόνων από την επιβολή της δικτατορίας των συνταγματαρχών στη χώρα μας (21η Απριλίου 1964). Πρόκειται για την συγκλονιστική κατάθεση του συγγραφέα στο Συμβούλιο της Ευρώπης και στη Διεθνή Αμνηστία, που γνωστοποίησε για πρώτη φορά στην διεθνή κοινότητα τα φρικτά βασανιστήρια που υφίσταντο οι πολιτικοί κρατούμενοι της χούντας των συνταγματαρχών.

Την έκδοση προλογίζει ο Δημήτρης Ραυτόπουλος, ενώ προστίθεται "παράρτημα" με ντοκουμέντα που στοιχειοθετούν την διαδρομή του βιβλίου στην Ευρώπη και τον κόσμο, από την εποχή της έκδοσής του μέχρι σήμερα.

Ο Περικλής Κοροβέσης γεννήθηκε το 1941 στο Αργοστόλι. Σπούδασε θέατρο με τον Δημήτρη Ροντήρη, σημειολογία με τον Roland Barthes και παρακολούθησε μαθήματα με τον Ρierre Vidal Naquet στο Παρίσι. Από μικρή ηλικία μετείχε ενεργά στο μαχητικό δημοκρατικό κίνημα της Αριστεράς. Φυλακίστηκε και εξορίστηκε επί χούντας. Το πρώτο του βιβλίο, Ανθρωποφύλακες (1969), μεταφράστηκε και κυκλοφόρησε στις ακόλουθες χώρες:

Christine Buchholz: Μόνο η αλληλεγγύη στην αντίσταση μπορεί να ανατρέψει τα διατάγματα

Αναδημοσίευση από τη Λέσχη via enosy.blogspot.com

Δήλωση της Christine Buchholz, βουλευτή του Κόμματος της Αριστεράς

και μέλος της τάσης Marx 21

Το «Όχι» μου στη βουλή,είναι ένα «Ναι» στην αντίσταση

Σήμερα καταψηφίζω το νομοσχέδιο της γερμανικής κυβέρνησης με τον παραπλανητικό τίτλο «Οικονομική βοήθεια για την Ελληνική Δημοκρατία». Με αυτό προσπαθεί να μας πείσει, ότι θέλει τάχα να βοηθήσει τους Έλληνες. Αυτό είναι ένα ψέμα. Ούτε ένα σεντ από τα 130 δισεκατομύρια ευρώ του σχεδίου θα πάει στον ελληνικό λαό. Το ελληνικό κράτος θα πάρει τα λεφτά, για να ξεπληρώσει τα χρέη του στις γερμανικές, γαλλικές και ελληνικές τράπεζες. Η δήθεν βοήθεια δε δίνεται στον ελληνικό λαό, αλλά στις ευρωπαϊκές τράπεζες.

Καταψηφίζω σήμερα, επειδή δε θέλω να επιβραβευθούν αυτοί που ευθύνονται για την κρίση. Και καταψηφίζω επείδη θα είναι οι Έλληνες εργαζόμενοι και οι φτωχοί που στο τέλος της ημέρας θα πρέπει να πληρώσουν τα σπασμένα άλλων. Κάθε ευρώ που δίνεται θα πρέπει να ξεπληρωθεί με εξαιρετικά ψηλούς τόκους. Θα κληθούν να πληρώσουν οι Έλληνες εργαζόμενοι που οι μισθοί τους έχουνε αγγίξει τα όρια της πείνας, που καθημερινά χάνουν τις δουλείες τους και που καταληστεύονται οι συντάξεις τους.

Καταψηφίζω γιατί είναι εμφανές, ότι αυτή η πολιτική μπορεί να εφαρμοστεί μόνο με διατάγματα από τα Έξω. Το δήθεν σχέδιο διάσωσης είναι στα αλήθεια ένα όπλο με το οποίο η Ελλάδα χάνει την κυριαρχία επί της δημοσιονομικής της πολιτικής. Η Τρόικα, αποτελούμενη από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Κομισιόν και το ΔΝΤ καταστρέφει τη δημοκρατία για τη διεξαγωγή ενός ανελέητου οικονομικού πολέμου εναντίον της ελληνικής εργατικής τάξης.

Και στη Γερμανία οι εργαζόμενοι πληρώνουν για αυτή την πολιτική. Είναι τα δικά τους λεφτά που θα πάνε στα σχέδια διάσωσης των τραπεζών. Για να μας παραπλανήσουν μας παρουσιάζουν τους Έλληνες εργαζόμενους σαν τους ενόχους. Όχι, οι Έλληνες εργαζόμενοι δεν είναι «τεμπέληδες». Ούτε ζούσαν «πάνω από τις ανάγκες τους». Καταψηφίζω γιατί αρνούμαι να λάβω μέρος σε αυτό το παιγνίδι που στρέφει τον ένα Ευρωπαίο εργαζόμενο ενάντια στον άλλο.

Χρειαζόμαστε κατώτατους μισθούς σε ένα πανευρωπαϊκό επίπεδο. Χρειαζόμαστε την εδώ και τώρα εθνικοποίηση των τραπεζών. Η δράση των χρηματιστηριακών αγορών πρέπει να περιοριστεί. Μόνο έτσι μπορεί να σταματήσει η καιροσκοπική χρεωκοπεία ολόκληρων κρατών.

Το «Όχι» μου στη Βουλή είναι συνάμα ένα «Ναι» στην αντίσταση. Υποστηρίζω τις απεργίες των ελληνικών συντεχνιών ενάντια στις περικοπές της Τρόικας. Και υποστηρίζω επίσης τις προγραμματιζόμενες κινητοποιήσεις στο τραπεζικό κέντρο της Φρανκφούρτης τον επόμενο Μάιο. Μόνο η αλληλεγγύη στην αντίσταση μπορεί να ανατρέψει τα διατάγματα και τις περικοπές της άρχουσας τάξης.

Βερολίνο, 27 Φεβρουαρίου 2012.

Αστοχίες και στοχεύσεις της οικονομικής πολιτικής. ΜΕΡΟΣ Β', Από την Ανατολική Γερμανία στον ευρωπαϊκό Νότο. (του Χρήστου Χατζηιωσήφ)

του Χρήστου Χατζηιωσήφ

Ο Χρήστος Χατζηιωσήφ διδάσκει σύγχρονη ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

Αναδημοσίευση από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της ΑΥΓΗΣ, 26 Φεβρουαρίου 2012

Τζωρτζ Γκρος, «Ρομπότ της δημοκρατίας», 1920

Τα χρόνια 1991-1993, στην πρώην Ανατολική Γερμανία, πουλήθηκαν με συνοπτικές διαδικασίες χιλιάδες επιχειρήσεις, συχνά ως απλά ακίνητα, και βρέθηκαν στο δρόμο 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενοι. Οι αγοραστές ήταν γνωστές δυτικογερμανικές και μεγάλες ξένες επιχειρήσεις, μαζί με εκατοντάδες τυχάρπαστους επιχειρηματίες ποικίλων προελεύσεων. Η αξία της κρατικής βιομηχανίας της Ανατολικής Γερμανίας είχε εκτιμηθεί ανάμεσα σε 200 και 600 δισεκατομμύρια μάρκα. Από τη ρευστοποίησή της όμως η Treuhand εισέπραξε μόνο 44 δισεκατομμύρια και πήρε υποσχέσεις από τους αγοραστές ότι θα επένδυαν άλλα 170 δισεκατομμύρια στις επιχειρήσεις που απέκτησαν.
 

Η όλη επιχείρηση εξελίχθηκε σε λεηλασία της δημόσιας περιουσίας τόσο της τέως Ανατολικής, αλλά και της Δυτικής Γερμανίας. Παρά τον στόχο της ιδιωτικοποίησης στο όνομα της μεγαλύτερης αποτελεσματικότητας του ιδιωτικού σε σχέση με το δημόσιο, η διαδικασία ήταν άκρως πολιτικοποιημένη. Το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα έλεγχε την Treuhand, η Μπρίγκιτ Μπρόυελ, που διαδέχθηκε τον Ρόβεντερ, ήταν υπουργός Οικονομικών της χριστιανοδημοκρατικής κυβέρνησης της Κάτω Σαξωνίας και συγγένευε με επικεφαλής ιδιωτικών τραπεζών και μεγάλων βιομηχανιών. Οι Χριστιανοδημοκράτες φαίνεται ότι επωφελήθηκαν από παράνομες πληρωμές, οι οποίες ως σκάνδαλα σημάδεψαν την αποχώρηση του Χέλμουτ Κολ από την πολιτική. Ορισμένα από αυτά φημολογείται ότι συνδέονταν με παρεμβάσεις ξένων κυβερνήσεων υπέρ των δικών τους επιχειρήσεων, που διεκδικούσαν κομμάτια από το κουφάρι της ανατολικογερμανικής βιομηχανίας.

Αστοχίες και στοχεύσεις της οικονομικής πολιτικής. ΜΕΡΟΣ Α' (του Χρήστου Χατζηιωσήφ)

   
                                                                                                                       του Χρήστου Χατζηιωσήφ

Ο Χρήστος Χατζηιωσήφ διδάσκει σύγχρονη ιστορία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης

Αναδημοσίευση από τα ΕΝΘΕΜΑΤΑ της ΑΥΓΗΣ, 19 Φεβρουαρίου 2012

Γιόζεφ Σαρλ, "Ιεραρχία", 1937

Η συναίνεση που απαιτούσαν οι εγχώριοι και ξένοι υποστηρικτές της πολιτικής που εφαρμόζεται στη χώρα μας από τον Μάη του 2010 επιτέλους επιτυγχάνεται, αλλά εναντίον αυτής της πολιτικής.

Μια νέα συναίνεση φαίνεται να διαμορφώνεται ανάμεσα στους εκπροσώπους του αστικού κόσμου της χώρας: Η πολιτική που υιοθετήθηκε με το Μνημόνιο του Μαΐου του 2010 ήταν «καταστροφική». Δημοσιογράφοι που την υποστήριξαν με φανατισμό, σήμερα την καταδικάζουν απερίφραστα. Πολιτικοί που την εισήγαγαν ή την κάλυψαν την αποκηρύσσουν. Αυτή τη νέα ομοφωνία συνόψισε και αιτιολόγησε ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, μπροστά στους γερμανούς ακροατές του, στο Βερολίνο στις 24 Ιανουαρίου: «Το Μνημόνιο, χωρίς ικανοποιητική προετοιμασία», συνοδευόταν από «εξωπραγματικούς όρους» και αποτέλεσε «πολιτικά μοιραίο λάθος». Το «λάθος» της οικονομικής πολιτικής, σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση, συνίστατο στο ότι η περικοπή των δαπανών προκάλεσε μια «πρωτόγνωρη» ύφεση.

Μπροστά στην ομόφωνη καταδίκη αυτής της πολιτικής είναι φυσικό ότι ορισμένοι από αυτούς που την υποδέχθηκαν να δηλώνουν τώρα είτε ότι αγνοούσαν το περιεχόμενο του Μνημονίου (Μ. Χρυσοχοΐδης) είτε ότι είχαν μόνο τρεις ώρες στη διάθεσή τους για να το διαβάσουν (Λ .Κατσέλη). Άλλοι πάλι, όπως ο Χάρης Καστανίδης, κατηγόρησαν τους συντάκτες του Μνημονίου ότι δεν έλαβαν υπόψη τους τις συμβουλές του μεγάλου μονεταριστή οικονομολόγου Μίλτον Φρήντμαν (ραδιόφωνο ΝΕΤ, 31.1.2012).

Οι καθυστερημένες καταδίκες και διαφοροποιήσεις προκαλούν εύλογες απορίες. Πρώτον, γιατί επί δύο χρόνια το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή επιμένουν σε αυτή την πολιτική, εάν είναι πράγματι τόσο εμφανώς λανθασμένη; Δεύτερον, γιατί οι έλληνες πολιτικοί εξακολούθησαν να ψηφίζουν τις επικαιροποιήσεις του Μνημονίου και μόλις ψήφισαν τη νέα ενισχυμένη μορφή του;

Max Keiser: Χωματερή Τοξικού Χρέους η Ελλάδα (δείτε το video και το άρθρο της "Αυγής")

"

"Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλο το τοξικό χρέος που έχει συσσωρευθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών στη Γερμανία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ, έχει φορτωθεί στον ισολογισμό της Ελλάδας. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν χωματερή του παγκόσμιου τοξικού χρέους"

Ο γνωστός Aμερικανός οικονομικός αναλυτής και παραγωγός ντοκιμαντέρ Max Keiser εμφανίστηκε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του δορυφορικού τηλεοπτικού σταθμού Russia Today. Τα όσα είπε έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη rovespieros1789 την 13 Φεβ 2012

Το ολοκαύτωμα των Ελλήνων  

Πηγή: Η ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/02/2012

ΤΟΥ MAX KEISER

“Το απίστευτα δυσανάλογο χρέος της Ελλάδας έχει, στην πραγματικότητα, συσσωρευθεί σε διάφορες τράπεζες ανά τον κόσμο και φορτώθηκε στον ισολογισμό της Ελλάδας. Το χρέος της Ελλάδας δεν προέρχεται από την Ελλάδα, προέρχεται από αυτές τις άλλες χώρες, που έχουν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως χωματερή τοξικού χρέους. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί να αποπληρώσει αυτό το τοξικό χρέος ο ελληνικός λαός. Αλλά εξυπακούεται ότι οι Έλληνες δεν θα είναι σε θέση να πληρώσουν αυτό το χρέος. Επομένως, σύντομα θα γίνουμε όλοι μάρτυρες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος. Το όλο εγχείρημα του ευρώ ήταν ιδέα της Γερμανίας. Ήταν ένα εγχείρημα ύπουλο, που αποσκοπούσε στο να γίνει δυνατή η επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Τώρα που η Γερμανία επανενώθηκε, τριγυρνάει στην Ευρώπη σαν το πεινασμένο θηρίο και λεηλατεί τη δημόσια περιουσία χωρών όπως η Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι σήμερα αυτό που ήταν κάποτε οι Εβραίοι της Ευρώπης.

Να σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του. (κείμενο αλληλεγγύης γάλλων και ελλήνων διανουμένων προς τον ελληνικό λαό)

Η Libération της 21ης Φεβρουαρίου δημοσιεύει το κείμενο μιας σημαντικής κίνησης συμπαράστασης προς τον ελληνικό λαό και ενάντια στις ολέθριες πολιτικές που, με αφετηρία την Ελλάδα, προβλέπεται να επεκταθούν σε όλη την Ευρώπη. Συνυπογράφεται από κορυφαίους γάλλους στοχαστές -μεταξύ των οποίων ο Μπαντιού, ο Μπαλιμπάρ, ο Νανσύ, ο Ρανσιέρ, η Μπάρμπαρα Κασσέν, ο Μισέλ Σουριά, ο Ντιντί-Υμπερμάν κ.ά-, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν σε επιστολή του περιοδικού αληthεια, που τους απευθύνθηκε με πρωτοβουλία της αρχισυντάκτριας Βίκης Σκούμπη. Συνοδεύεται από ένα κάλεσμα για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής αλληλεγγύης που ήδη βρίσκει ανταπόκριση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ακολουθεί το κείμενo σε ελληνικά και γαλλικά:

Να σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του

Ζαν-Κλοντ Μισεά - Οι Αξίες του Σοσιαλισμού (άρθρο του Θαναση Γιαλκετση)

                                 Ρενέ Μαγκρίτ, Γκολκόντα, 1953

Για τον γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Κλοντ Μισεά, 

η εντιμότητα και η γενναιοδωρία των απλών ανθρώπων 

είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομηθεί 

μια δίκαιη κοινωνία.

Ο έλληνας αναγνώστης μπορεί να γνωρίσει τη σκέψη του γάλλου φιλοσόφου Ζαν-Κλοντ Μισεά από τα δύο βιβλία του που κυκλοφορούν στη γλώσσα μας: «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (εκδόσεις «Βιβλιόραμα») και «Το αδιέξοδο Ανταμ Σμιθ» («Εναλλακτικές Εκδόσεις»). Στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «L' Empiredumoindremal» (Cli-mats, 2007) ο Μισεά υποστηρίζει ότι η δεξιά και η αριστερά βασίζονται στην ίδια παράδοση σκέψης, στον φιλελευθερισμό.

«Το φιλελεύθερο σχέδιο -εξηγεί ο Μισεά στον «NouvelObservateur»- γεννήθηκε από την αναγκαιότητα να βρεθεί μια πολιτική διέξοδος από τους τρομερούς εμφύλιους θρησκευτικούς πολέμους, που κατέστρεψαν την Ευρώπη του 16ου και του 17ου αιώνα.

Από δω πηγάζει η εύλογη δυσπιστία των φιλελεύθερων απέναντι σε όλες τις "ιδεολογίες του Καλού", καθώς και η επιθυμία τους να πιστεύουν σε μιαν αξιολογικά ουδέτερη κοινωνία, που κυβερνιέται μόνον από τους απρόσωπους μηχανισμούς του Δικαίου και της Αγοράς.

Το πρόβλημα είναι ότι, με την απόφασή τους να εγκαταλείψουν κάθε αναφορά σε κοινές ηθικές αξίες, εξαλείφουν και αυτό που ο Οργουελ αποκαλούσε commondecency, δηλαδή εκείνες τις στοιχειώδεις ανθρώπινες αρετές που είναι, για παράδειγμα, η τιμιότητα, η εντιμότητα, η καλοσύνη ή η γενναιοδωρία. Αυτές οι αρετές όμως, οι οποίες εδώ και χιλιετίες απλώνουν τις ρίζες τους σε αυτό που ο Μαρσέλ Μος αποκαλούσε "η λογική του δώρου", δεν θα 'πρεπε να συγχέονται με τις μεταφυσικές κατασκευές των φανατικών του "Καλού". Η απόδειξη έγκειται στο ότι στο όνομα τέτοιων ιδεολογιών οι ολοκληρωτισμοί του 20ού αιώνα μπόρεσαν να αρχίσουν να καταστρέφουν μεθοδικά τους πιο θεμελιώδεις κανόνες της commondecency. Αν δεν προϋποθέτει κανείς την εγκυρότητα αυτών των κανόνων, δεν βλέπω στο όνομα ποιου πράγματος θα μπορούσε να καταγγείλει τον απάνθρωπο χαρακτήρα του ναζιστικού ή του σταλινικού καθεστώτος.

Το ζητούμενο είναι να θεμελιώσουμε βαθμιαία ένα κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο, που θα ευνοεί έμμεσα τις κλίσεις προς την ισότητα, την αλληλοβοήθεια και τη φιλία μάλλον παρά προς τον εγωισμό ή τον πόλεμο όλων ενάντια σε όλους. Αυτό δεν είναι καθόλου ουτοπικό. Τι είναι αυτό που ευνοεί στις φιλελεύθερες κοινωνίες μας την ενίσχυση του εγωισμού ή της επιθυμίας να "πετύχουμε" σε βάρος των συνανθρώπων μας; Είναι όλο το πλαίσιο που διαμορφώνει ο νομικο-εμπορευματικός πολιτισμός μέσα από τον πολεοδομικό του σχεδιασμό, την οργάνωση της εργασίας, τις εκπαιδευτικές του δομές, τη διαφημιστική του προπαγάνδα ή τη βιομηχανία του της "πληροφόρησης" και της ψυχαγωγίας. Οσο περισσότερο ανεβαίνει κανείς στην κοινωνική ιεραρχία τόσο περισσότερο η εφαρμογή στην πράξη των στοιχειωδών ανθρώπινων αρετών γίνεται πιο δύσκολη. Οπως το λέει και το αμερικανικό γνωμικό: "Αν ζείτε στην Ουάσιγκτον και αναζητάτε έναν πιστό φίλο, πάρτε ένα σκύλο". Αντίθετα, στα λαϊκά στρώματα, των οποίων το πολιτικό ιδεώδες είναι πρώτα απ' όλα αρνητικό («να μην είναι καταπιεσμένοι», σημείωνε ο Μακιαβέλι) οι κλίσεις για αλληλοβοήθεια είναι ακόμα μαζικά διαδεδομένες.

Βέβαια, με τη σχεδιασμένη καταστροφή του αστικού και αγροτικού πλαισίου και την ανασφάλεια της επαγγελματικής ζωής, αυτές οι αξίες της αλληλεγγύης είναι σε συνεχή υποχώρηση. Αλλά κάθε σοβαρή παρατήρηση δείχνει ότι υπάρχει ακόμα περιθώριο και μεγάλο δυναμικό πολιτικής αντίστασης στην ολική "φιλελευθεροποίηση" της ανθρώπινης ζωής. Γιατί οι τράπεζες συνηθίζουν να αλλάζουν τακτικά τον προσωπικό σύμβουλο των πελατών τους;

Γιατί γνωρίζουν ότι ένας απλός υπάλληλος, με το πέρασμα του χρόνου, θα κινδύνευε να συνδεθεί μαζί τους και να συμπεριφέρεται όχι πλέον σαν "έμπορος", που οφείλει με κάθε τίμημα να προωθεί τα προϊόντα του, αλλά σαν μια ανθρώπινη ύπαρξη.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μια ανθρώπινη κοινότητα δεν μπορεί να διατηρείται καθημερινά, αν δεν αντλεί από αυτά που ο Καστοριάδης αποκαλούσε "πολιτιστικά κοιτάσματα", που είναι ξένα προς τη φιλελεύθερη λογική, όπως είναι, για παράδειγμα, ένα ελάχιστο πολιτιστικών κλίσεων προς την εμπιστοσύνη, τη γενναιοδωρία, την αίσθηση του κοινού καλού. Το πρόβλημα είναι ότι η νομικο-εμπορευματική κοινωνία δεν μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς να αποστραγγίζει βαθμιαία αυτά τα κοιτάσματα, με τον ίδιο τρόπο που η απεριόριστη οικονομική ανάπτυξη συνεπάγεται παράλληλα τη μόλυνση και την εξάντληση των φυσικών πόρων του πλανήτη.

Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι αν το ζητούμενο είναι να εκπαιδεύσουμε μια γενιά εγωκεντρικών καταναλωτών σε τέλεια συμβίωση με τη φιλελεύθερη λογική ή, αντίθετα, μια γενιά ικανή να αντισταθεί ριζικά σε αυτή τη λογική και να ανακτήσει με τη σειρά της -και με μορφές που θα είναι δικές της- το ιδεώδες μιας πραγματικά ανθρώπινης κοινωνίας. Οι ανθρώπινοι τύποι, που η σύγχρονη κοινωνία προτείνει ως υποδείγματα, είναι εκείνοι που αντιστοιχούν στους τρόπους ύπαρξης και στα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία του θεάματος τείνει να λειτουργεί σύμφωνα με το παράδοξο του Αντερσεν. Ολοι, στις λαϊκές τάξεις, βλέπουν καλά ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, αλλά όλα είναι έτσι καμωμένα, συνειδητά ή όχι, ώστε καθένας να οδηγείται να πιστεύει ότι είναι ο μόνος που το βλέπει.

Το να ξαναδώσουμε στο λαό την αξιοπρέπειά του ως πολιτικού υποκειμένου προϋποθέτει επομένως ότι θα μπορέσουμε να αποδομήσουμε αυτή την παντοδύναμη φαντασμαγορία, που σκηνοθετούν οι κυρίαρχες τάξεις και οι πνευματικοί υπηρέτες τους. Οι απλοί άνθρωποι, όπως τους αποκαλεί ο Οργουελ, θα μπορέσουν τότε να επανοικειοποιηθούν συλλογικά την αλήθεια τους και να δράσουν ανάλογα».

Θανασης Γιαλκετσης

Δημοσιεύτηκε στην ελευθεροτυπία, στις 25 Μαϊου 2008

archive.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=25.05.2008,id=100369352

Πηγή: democracy-rethymno.gr