για την κοινωνική αριστερά

Max Keiser: Χωματερή Τοξικού Χρέους η Ελλάδα (δείτε το video και το άρθρο της "Αυγής")

2012-02-23T18:42:00.001+02:00

"Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλο το τοξικό χρέος που έχει συσσωρευθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών στη Γερμανία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ, έχει φορτωθεί στον ισολογισμό της Ελλάδας. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν χωματερή του παγκόσμιου τοξικού χρέους"

Ο γνωστός Aμερικανός οικονομικός αναλυτής και παραγωγός ντοκιμαντέρ Max Keiser εμφανίστηκε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του δορυφορικού τηλεοπτικού σταθμού Russia Today. Τα όσα είπε έχουν εξαιρετικό ενδιαφέρον.

Μεταφορτώθηκε από το χρήστη rovespieros1789 την 13 Φεβ 2012

Το ολοκαύτωμα των Ελλήνων

Πηγή: Η ΑΥΓΗ
Ημερομηνία δημοσίευσης: 13/02/2012

ΤΟΥ MAX KEISER

“Το απίστευτα δυσανάλογο χρέος της Ελλάδας έχει, στην πραγματικότητα, συσσωρευθεί σε διάφορες τράπεζες ανά τον κόσμο και φορτώθηκε στον ισολογισμό της Ελλάδας. Το χρέος της Ελλάδας δεν προέρχεται από την Ελλάδα, προέρχεται από αυτές τις άλλες χώρες, που έχουν χρησιμοποιήσει την Ελλάδα ως χωματερή τοξικού χρέους. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση απαιτεί να αποπληρώσει αυτό το τοξικό χρέος ο ελληνικός λαός. Αλλά εξυπακούεται ότι οι Έλληνες δεν θα είναι σε θέση να πληρώσουν αυτό το χρέος. Επομένως, σύντομα θα γίνουμε όλοι μάρτυρες ενός οικονομικού ολοκαυτώματος. Το όλο εγχείρημα του ευρώ ήταν ιδέα της Γερμανίας. Ήταν ένα εγχείρημα ύπουλο, που αποσκοπούσε στο να γίνει δυνατή η επανένωση Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας. Τώρα που η Γερμανία επανενώθηκε, τριγυρνάει στην Ευρώπη σαν το πεινασμένο θηρίο και λεηλατεί τη δημόσια περιουσία χωρών όπως η Ελλάδα. Οι Έλληνες είναι σήμερα αυτό που ήταν κάποτε οι Εβραίοι της Ευρώπης.

Βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός οικονομικού ολοκαυτώματος που οργάνωσε η Γερμανία. Τα τελευταία δέκα χρόνια, από το ξεκίνημα αυτής της νομισματικής ένωσης, όλοι οι προαναφερθέντες ταΐζουν τους Έλληνες τοξικό χρέος με το ζόρι. Όλοι γνωρίζουμε τον ρόλο της Goldman Sachs σε αυτή την υπόθεση, και πώς η τράπεζα αυτή, με το τεράστιο τοξικό χρέος που είχε, φρόντισε ώστε η Ελλάδα να συμπεριληφθεί στη ζώνη του ευρώ. Ήταν όλα προσχεδιασμένα. Η Γερμανία γνώριζε πολύ καλά ότι μια μέρα το οικοδόμημα του ευρώ θα κατέρρεε και όλο αυτό το διάστημα ανυπομονούσε να γίνει η έκρηξη για να τρέξει και να μαζέψει τα πολύτιμα λάφυρα. Η Γερμανία αυτή τη στιγμή έχει εισβάλει στην Ελλάδα και είναι έτοιμη να εισβάλει και στην Πορτογαλία και στην Ισπανία. Έχουμε να κάνουμε με ένα 4ο Ράιχ. Η Γερμανία έχει όλα τα χαρτιά της τράπουλας στα χέρια της και παίζει την παρτίδα πανέξυπνα. Με το νέο Μνημόνιο που προτάθηκε στην Ελλάδα, δεν υπάρχει περίπτωση να υπάρξει ανάπτυξη με αυτά τα μέτρα που λαμβάνονται.

Μέσω αυτού του νέου γύρου μέτρων λιτότητας, η Ελλάδα οδηγείται δέσμια σε μια προδιαγεγραμμένη πορεία τραίνου προς την 'τελική λύση'. Το ΔΝΤ θα έχει από πριν αγοράσει όλες τις σιδηροδρομικές γραμμές και τα βαγόνια που θα οδηγήσουν τους Έλληνες προς αυτή την τελική λύση". Εάν η συμφωνία επιτευχθεί, οι ιδιώτες κάτοχοι του ελληνικού χρέους αναμένεται να έχουν περίπου 70% μείωση στην αξία των επενδύσεών τους. Ωστόσο, αυτοί οι ιδιώτες επενδυτές, στων οποίων το χρέος πρόκειται να "κουρευτεί", έχουν ήδη ασφαλίσει πλήρως αυτό το χρέος στην αγορά των CDS και, ακόμα και αν ο κόσμος γυρίσει ανάποδα, αυτοί θα έχουν εξασφαλισμένο το κέρδος τους.

Δεν υπάρχει κανένα ρίσκο γι’ αυτούς. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο η Ελλάδα βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε αυτή τη μέγγενη. Θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι όλο το τοξικό χρέος που έχει συσσωρευθεί στους ισολογισμούς των τραπεζών στη Γερμανία, τη Βρετανία, τις ΗΠΑ, έχει φορτωθεί στον ισολογισμό της Ελλάδας. Και τώρα η ελληνική κυβέρνηση έχει την απαίτηση να πληρώσει ο ελληνικός λαός για όλο αυτό το τοξικό χρέος. Το χρέος της Ελλάδας δεν δημιουργήθηκε στην Ελλάδα, αλλά σε αυτές τις άλλες χώρες. Η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σαν χωματερή του παγκόσμιου τοξικού χρέους.

Την ελληνική κυβέρνηση την έχουν διορίσει οι τραπεζίτες. Και η προηγούμενη ελληνική κυβέρνηση εκπαιδεύτηκε στη Σχολή του Σικάγου, εκεί ακριβώς που εκπαιδεύτηκε και η επικεφαλής του ΔΝΤ, Κριστίν Λαγκάρντ. Πάει καιρός που οι Έλληνες στερούνται κοινοβουλευτικής αντιπροσώπευσης. Αυτό που οφείλουν να κάνουν αυτή τη στιγμή είναι να επαναστατήσουν και να αντικαταστήσουν αυτή την κυβέρνηση, ώστε να αποκτήσουν αυτοδιάθεση και να επανακτήσουν την εθνική τους κυριαρχία. Οι κυνηγετικοί νόμοι καταργήθηκαν και έχουν όλοι αρπάξει μια καραμπίνα και λεηλατούν. Η Γερμανία το ξέρει αυτό καλά και το απολαμβάνει. Στα χέρια της θα καταλήξει σε λίγο όλη η δημόσια περιουσία της Ελλάδας, της Πορτογαλίας και της Ισπανίας”.

Να σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του. (κείμενο αλληλεγγύης γάλλων και ελλήνων διανουμένων προς τον ελληνικό λαό)

2012-02-23T17:06:00.000+02:00

Η Libération της 21ης Φεβρουαρίου δημοσιεύει το κείμενο μιας σημαντικής κίνησης συμπαράστασης προς τον ελληνικό λαό και ενάντια στις ολέθριες πολιτικές που, με αφετηρία την Ελλάδα, προβλέπεται να επεκταθούν σε όλη την Ευρώπη. Συνυπογράφεται από κορυφαίους γάλλους στοχαστές -μεταξύ των οποίων ο Μπαντιού, ο Μπαλιμπάρ, ο Νανσύ, ο Ρανσιέρ, η Μπάρμπαρα Κασσέν, ο Μισέλ Σουριά, ο Ντιντί-Υμπερμάν κ.ά-, οι οποίοι ανταποκρίθηκαν σε επιστολή του περιοδικού αληthεια, που τους απευθύνθηκε με πρωτοβουλία της αρχισυντάκτριας Βίκης Σκούμπη. Συνοδεύεται από ένα κάλεσμα για τη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής αλληλεγγύης που ήδη βρίσκει ανταπόκριση σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Ακολουθεί το κείμενo:

Να σώσουμε τον ελληνικό λαό από τους σωτήρες του

Τη στιγμή που ένας στους δύο Έλληνες νέους είναι άνεργος, 25.000 άστεγοι περιπλανώνται στους δρόμους της Αθήνας, το 30% του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από το όριο της φτώχιας, χιλιάδες οικογένειες υποχρεούνται να βάλουν τα παιδιά τους σε ιδρύματα προκειμένου να μην πεθάνουν από την πείνα και το κρύο, νεόφτωχοι και πρόσφυγες δίνουν μάχες για τους σκουπιδοτενεκέδες στους δημόσιους χώρους, οι «σωτήρες» της Ελλάδας, υπό το πρόσχημα ότι οι Έλληνες «δεν καταβάλουν αρκετές προσπάθειες», επιβάλλουν ένα νέο σχέδιο βοήθειας που διπλασιάζει τη χορηγούμενη θανατηφόρα δόση. Ένα σχέδιο που καταργεί το εργατικό Δίκαιο και καταδικάζει τους φτωχούς σε ακραία ένδεια, εξαφανίζοντας παράλληλα τις μεσαίες τάξεις.

Ο στόχος δεν είναι σε καμία περίπτωση η «σωτηρία» της Ελλάδας: όλοι οι οικονομολόγοι που είναι άξιοι του ονόματός τους συμφωνούν επ’ αυτού. Το ζητούμενο είναι να κερδηθεί χρόνος προκειμένου να σωθούν οι πιστωτές, ενώ παράλληλα η χώρα οδηγείται σε μια προδιαγεγραμμένη χρεοκοπία. Πρωτίστως, το ζητούμενο είναι να μετατραπεί η Ελλάδα σε εργαστήριο μιας κοινωνικής μεταλλαγής που θα γενικευθεί, σε έναν δεύτερο χρόνο, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Το μοντέλο που δοκιμάζεται πάνω στους Έλληνες είναι εκείνο μιας κοινωνίας χωρίς δημόσιες υπηρεσίες, στο πλαίσιο της οποίας τα σχολεία, τα νοσοκομεία και τα ιατρικά κέντρα κατεδαφίζονται, η υγεία καθίσταται προνόμιο των πλουσίων, οι ευπαθείς πληθυσμοί προορίζονται για μια προγραμματισμένη εξόντωση, ενώ όσοι εξακολουθούν να έχουν μια εργασία καταδικάζονται σε ακραίες μορφές εργασιακής επισφάλειας και οικονομικής εξαθλίωσης.

Προκειμένου όμως αυτή η αντεπίθεση του νεοφιλελευθερισμού να πετύχει τον στόχο της χρειάζεται να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς που καταργεί τα πλέον στοιχειώδη δημοκρατικά δικαιώματα. Με διαταγή των σωτήρων, βλέπουμε λοιπόν να εγκαθίστανται στην Ευρώπη κυβερνήσεις τεχνοκρατών που περιφρονούν τη λαϊκή κυριαρχία. Πρόκειται για ένα σημείο καμπής όσον αφορά στα κοινοβουλευτικά καθεστώτα στο πλαίσιο των οποίων βλέπουμε τους «αντιπροσώπους του λαού» να εξουσιοδοτούν εν λευκώ τους ειδικούς και τους τραπεζίτες, απαρνούμενοι την υποτιθέμενη εξουσία τους να αποφασίζουν. Ένα είδος κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος, το οποίο προσφεύγει, μεταξύ άλλων, και σε ένα διευρυμένο κατασταλτικό οπλοστάσιο απέναντι στις λαϊκές διαμαρτυρίες. Έτσι, από τη στιγμή που οι βουλευτές επικύρωσαν την διαμετρικά αντίθετη με την εντολή που είχαν λάβει σύμβαση που τους υπαγόρευσε η Τρόικα (Ευρωπαϊκή Ένωση, Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, Διεθνές Νομισματικό Ταμείο), μια εξουσία στερούμενη δημοκρατικής νομιμότητας υποθήκευσε το μέλλον της χώρας για τα επόμενα τριάντα ή σαράντα χρόνια.

Παράλληλα, η Ευρωπαϊκή Ένωση ετοιμάζεται να δημιουργήσει έναν δεσμευμένο τραπεζικό λογαριασμό στον οποίον θα κατατίθεται απευθείας η βοήθεια προς την Ελλάδα προκειμένου να χρησιμοποιείται αποκλειστικά προς όφελος του χρέους. Τα έσοδα της χώρας οφείλουν να αφιερώνονται κατά «απόλυτη προτεραιότητα» στην εξόφληση των πιστωτών και, εφόσον παραστεί ανάγκη, να κατατίθενται απευθείας σε αυτόν τον λογαριασμό την διαχείριση του οποίου έχει αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Η Σύμβαση υπαγορεύει ρητά ότι κάθε νέα υποχρέωση που θα προκύπτει στο πλαίσιό της θα διέπεται από το αγγλικό δίκαιο, το οποίο απαιτεί υλικές εγγυήσεις, ενώ οι διενέξεις θα εκδικάζονται από τα δικαστήρια του Λουξεμβούργου, με την Ελλάδα να έχει αποποιηθεί εκ των προτέρων κάθε δικαίωμα προσφυγής ενάντια σε όποια κατάσχεση αποφασίσουν οι πιστωτές της. Για να ολοκληρωθεί η εικόνα, οι ιδιωτικοποιήσεις έχουν ανατεθεί σε ένα Ταμείο υπό τη διαχείριση της Τρόικας στο οποίο θα κατατίθενται οι τίτλοι ιδιοκτησίας των δημοσίων αγαθών. Εν συντομία, έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη λεηλασία, χαρακτηριστικό γνώρισμα του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού που προσφέρει εν προκειμένω στον εαυτό του μια θεσμική καθοσίωση. Στο βαθμό που πωλητές και αγοραστές θα κάθονται στην ίδια πλευρά του τραπεζιού, δεν έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι το εν λόγω εγχείρημα ιδιωτικοποιήσεων αποτελεί πραγματικό συμπόσιο για τους αγοραστές.

Όλα τα μέτρα που έχουν ληφθεί έως τώρα είχαν ως μοναδικό αποτέλεσμα την εμβάθυνση του ελληνικού εθνικού χρέους το οποίο, με τη βοήθεια των σωτήρων που δανείζουν με τοκογλυφικά επιτόκια, έχει κυριολεκτικά εκτοξευθεί στα ύψη προσεγγίζοντας το 170% ενός ακαθάριστου εθνικού προϊόντος σε ελεύθερη πτώση, ενώ το 2009 δεν αντιπροσώπευε παρά το 120%. Μπορεί κανείς να στοιχηματίσει ότι αυτός ο εσμός σχεδίων σωτηρίας -τα οποία παρουσιάζονται κάθε φορά ως «τελικά»- δεν στόχευε παρά στο να εξασθενίσει ολοένα και περισσότερο τη θέση της Ελλάδας ούτως ώστε, στερούμενη κάθε δυνατότητας να προτείνει από μόνη της τους όρους μιας ανασυγκρότησης , να εξαναγκαστεί να εκχωρήσει τα πάντα στους πιστωτές της υπό τον εκβιασμό «καταστροφή ή λιτότητα». Η τεχνητή και καταναγκαστική επιδείνωση του προβλήματος του χρέους χρησιμοποιήθηκε σαν όπλο εφόδου για την άλωση μιας κοινωνίας στο σύνολό της.

Σκόπιμα χρησιμοποιούμε εδώ όρους που ανήκουν στη στρατιωτική ορολογία: πρόκειται σαφώς για έναν πόλεμο που διεξάγεται με τα μέσα της οικονομίας, της πολιτικής και του δικαίου, έναν πόλεμο ταξικό εναντίον ολόκληρης της κοινωνίας. Και τα λάφυρα που η χρηματοπιστωτική τάξη υπολογίζει να αποσπάσει από «τον εχθρό» είναι τα κοινωνικά κεκτημένα και τα δημοκρατικά δικαιώματα, αλλά αυτό που διακυβεύεται σε τελική ανάλυση είναι η δυνατότητα για μια ανθρώπινη ζωή. Και η ζωή εκείνων που δεν παράγουν ή δεν καταναλώνουν αρκετά σε σύγκριση με τις στρατηγικές μεγιστοποίησης του κέρδους, δεν πρέπει να διατηρηθεί.

Έτσι, η αδυναμία μιας χώρας πιασμένης στη μέγγενη της χωρίς όρια κερδοσκοπίας και των καταστροφικών σχεδίων σωτηρίας, γίνεται η μυστική πόρτα από την οποία εισβάλλει βίαια ένα μοντέλο κοινωνίας σύμφωνο προς τις απαιτήσεις του νέο-φιλελεύθερου φονταμενταλισμού. Μοντέλο που προορίζεται για ολόκληρη την Ευρώπη και πέραν αυτής. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα, και γι αυτό η υπεράσπιση του ελληνικού λαού δεν είναι συρρικνώσιμη σε μια χειρονομία αλληλεγγύης ή αφηρημένης ανθρωπιάς: διακυβεύεται το μέλλον της δημοκρατίας και η τύχη των ευρωπαϊκών λαών. Παντού η «επιτακτική αναγκαιότητα» μιας «οδυνηρής αλλά σωτήριας» λιτότητας θα μας παρουσιαστεί ως το μέσον για να αποφύγουμε τη μοίρα της Ελλάδας, ενώ οδηγεί κατευθείαν σε αυτήν.

Μπροστά σε αυτή την οργανωμένη επίθεση ενάντια στην κοινωνία, μπροστά στην καταστροφή και των τελευταίων νησίδων της δημοκρατίας, καλούμε τους συμπολίτες μας, τους γάλλους και ευρωπαίους φίλους μας να εκφρασθούν σθεναρά. Δεν πρέπει να αφήσουμε το μονοπώλιο του λόγου στους ειδήμονες και στους πολιτικάντηδες. Το γεγονός ότι το αίτημα κυρίως των γερμανών και των γάλλων ιθυνόντων είναι η απαγόρευση πλέον των εκλογών στην Ελλάδα μπορεί να μάς αφήνει άραγε αδιάφορους; Ο στιγματισμός και η συστηματική δυσφήμηση ενός λαού δεν θα άξιζε άραγε μια απάντηση; Είναι δυνατόν να μην υψώσουμε την φωνή μας ενάντια στη θεσμική δολοφονία του ελληνικού λαού; Και μπορούμε άραγε να σιωπούμε μπροστά στην καταναγκαστική εγκαθίδρυση ενός συστήματος που θέτει εκτός νόμου ακόμη και την ίδια την ιδέα της κοινωνικής αλληλεγγύης;

Βρισκόμαστε σε ένα σημείο μη επιστροφής. Είναι επείγον να δώσουμε τη μάχη των αριθμών και τον πόλεμο των λέξεων για να αναχαιτίσουμε την ακραίο-φιλελεύθερη ρητορική του φόβου και της παραπληροφόρησης. Είναι επείγον να αποδομήσουμε τα μαθήματα ηθικής που συσκοτίζουν την πραγματική διαδικασία που εκτυλίσσεται μέσα στην κοινωνία. Είναι κάτι περισσότερο από επείγον να απομυθοποιήσουμε τη ρατσιστική εμμονή περί ελληνικής «ιδιαιτερότητας» που φιλοδοξεί να αναγάγει τον υποτιθέμενο εθνικό χαρακτήρα ενός λαού (τεμπελιά ή κατά βούληση πονηριά) σε πρωταρχική αιτία μιας κρίσης η οποία στην πραγματικότητα είναι παγκόσμια. Αυτό που μετρά σήμερα δεν είναι οι ιδιαιτερότητες, πραγματικές ή φαντασιακές, αλλά τα κοινά: η τύχη ενός λαού που θα επηρεάσει και τους άλλους.

Πολλές τεχνικές λύσεις έχουν προταθεί για να βγούμε από το δίλημμα «ή καταστροφή της κοινωνίας ή πτώχευση» (πράγμα που σημαίνει, το βλέπουμε σήμερα: «και καταστροφή και πτώχευση). Όλες οι λύσεις πρέπει να εξεταστούν σαν στοιχεία στοχασμού προκειμένου να οικοδομήσουμε μιαν άλλη Ευρώπη. Αλλά κατ’ αρχάς πρέπει να καταγγείλουμε το έγκλημα, να αναδείξουμε την κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο ελληνικός λαός, εξ αιτίας των «σχεδίων βοήθειας» τα οποία έχουν συλληφθεί από και για τους κερδοσκόπους και τους πιστωτές. Τη στιγμή που ένα κίνημα υποστήριξης υφαίνεται σε όλο τον κόσμο, όπου τα δίκτυα Ιντερνέτ βουίζουν από πρωτοβουλίες αλληλεγγύης, οι γάλλοι διανοούμενοι θα ήταν άραγε οι τελευταίοι που θα ύψωναν τη φωνή τους υπέρ της Ελλάδας; Χωρίς να περιμένουμε περισσότερο, ας πολλαπλασιάσουμε τα άρθρα, τις παρεμβάσεις στα μέσα, τις συζητήσεις, τις εκκλήσεις, τις διαδηλώσεις. Γιατί κάθε πρωτοβουλία είναι καλοδεχούμενη, κάθε πρωτοβουλία είναι επείγουσα. Σε ό,τι μας αφορά, ιδού τι προτείνουμε: να προχωρήσουμε τάχιστα στη δημιουργία μιας ευρωπαϊκής επιτροπής διανοουμένων και καλλιτεχνών για την αλληλεγγύη προς τον ελληνικό λαό που αντιστέκεται.

Αν δεν είμαστε εμείς, ποιος θα είναι;
Αν δεν είναι τώρα, πότε θα είναι;

Βίκη ΣΚΟΥΜΠΗ, Αρχισυντάκτρια του περιοδικού αλήthεια, Αθήνα.
Michel SURYA, Διευθυντής του περιοδικού Lignes, Παρίσι.
Δημήτρις Βεργέτης, Διευθυντής του περιοδικού αλήthεια.

Και

Daniel ALVARO
Alain BADIOU
Jean-Christophe BAILLY
Etienne BALIBAR
Fernanda BERNARDO
Barbara CASSIN
Bruno CLEMENT
Danièle COHEN-LEVINAS
Yannick COURTEL
Claire DENIS
Georges DIDI-HUBERMANN
Roberto ESPOSITO
Francesca ISIDORI
Pierre-Philippe JANDIN
Jèrôme LEBRE
Jean-Clet MARTIN
Jean-Luc NANCY
Jacques RANCIERE
Judith REVEL
Elisabeth RIGAL
Jacob ROGOZINSKI
Avital RONELL
Ugo SANTIAGO
Beppe SEBASTE
Michele SINAPI
Enzo TRAVERSO

Το κείμενο στα γαλλικά:

Sauvons le peuple grec de ses sauveurs !

Par un collectif d’intellectuels et d’artistes européens

Au moment où un jeune Grec sur deux est au chômage, où 25 000 SDF errent dans les rues d’Athènes, où 30% de la population est tombée sous le seuil de pauvreté, où des milliers de familles sont obligées de placer leurs enfants pour qu’ils ne crèvent pas de faim et de froid, où nouveaux pauvres et réfugiés se disputent les poubelles dans les décharges publiques, les «sauveurs» de la Grèce, sous prétexte que les Grecs «ne font pas assez d’efforts», imposent un nouveau plan d’aide qui double la dose létale administrée. Un plan qui abolit le droit du travail, et qui réduit les pauvres à l’extrême misère, tout en faisant disparaître du tableau les classes moyennes.

Le but ne saurait être le «sauvetage» de la Grèce : sur ce point, tous les économistes dignes de ce nom sont d’accord. Il s’agit de gagner du temps pour sauver les créanciers tout en menant le pays à une faillite différée. Il s’agit surtout de faire de la Grèce le laboratoire d’un changement social qui, dans un deuxième temps, se généralisera à toute l’Europe. Le modèle expérimenté sur les Grecs est celui d’une société sans services publics, où les écoles, les hôpitaux et les dispensaires tombent en ruine, où la santé devient le privilège des riches, où les populations vulnérables sont vouées à une élimination programmée, tandis que ceux qui travaillent encore sont condamnés aux formes extrêmes de la paupérisation et de la précarisation.

Mais pour que cette offensive du néolibéralisme puisse arriver à ses fins, il faut instaurer un régime qui fait l’économie de droits démocratiques les plus élémentaires. Sous l’injonction des sauveurs, on voit donc s’installer en Europe des gouvernements de technocrates qui font fi de la souveraineté populaire. Il s’agit d’un tournant dans les régimes parlementaires où l’on voit les «représentants du peuple» donner carte blanche aux experts et aux banquiers, abdiquant leur pouvoir décisionnel supposé. Un coup d’Etat parlementaire en quelque sorte, qui fait aussi appel à un arsenal répressif amplifié face aux protestations populaires. Ainsi, dès lors que les députés ont ratifié la convention dictée par la troïka (l’Union européenne, la Banque centrale européenne et le Fonds monétaire international), diamétralement opposée au mandat qu’ils avaient reçu, un pouvoir dépourvu de légitimité démocratique aura engagé l’avenir du pays pour trente ou quarante ans.

Parallèlement l’Union européenne s’apprête à constituer un compte bloqué où serait directement versée l’aide à la Grèce afin qu’elle soit employée uniquement au service de la dette. Les recettes du pays devraient être en «priorité absolue» consacrées au remboursement de créanciers, et, si besoin est, directement versées à ce compte géré par l’Union européenne. La convention stipule que toute nouvelle obligation émise dans son cadre sera régie par le droit anglais, qui engage des garanties matérielles, alors que les différends seront jugés par les tribunaux du Luxembourg, la Grèce ayant renoncé d’avance à tout droit de recours contre une saisie décidée par ses créanciers. Pour compléter le tableau, les privatisations sont confiées à une caisse gérée par la troïka, où seront déposés les titres de propriété de biens publics. Bref, c’est le pillage généralisé, trait propre du capitalisme financier qui s’offre ici une belle consécration institutionnelle. Dans la mesure où vendeurs et acheteurs siégeront du même côté de la table, on ne doute guère que cette entreprise de privatisation soit un vrai festin pour les repreneurs.

Or toutes les mesures prises jusqu’à maintenant n’ont fait que creuser la dette souveraine grecque et, avec le secours de sauveurs qui prêtent à des taux usuraires, celle-ci a carrément explosé en approchant des 170% d’un PIB en chute libre, alors qu’en 2009 elle n’en représentait encore que 120%. Il est à parier que cette cohorte de plans de sauvetage - à chaque fois présentés comme «ultimes» - n’a eu d’autre but que d’affaiblir toujours davantage la position de la Grèce de sorte que, privée de toute possibilité de proposer elle-même les termes d’une restructuration, elle soit réduite à tout céder à ses créanciers sous le chantage de «la catastrophe ou l’austérité».

L’aggravation artificielle et coercitive du problème de la dette a été utilisée comme une arme pour prendre d’assaut une société entière. C’est à bon escient que nous employons ici des termes relevant du domaine militaire : il s’agit bel et bien d’une guerre conduite par les moyens de la finance, de la politique et du droit, une guerre de classe contre la société entière. Et le butin que la classe financière compte arracher à «l’ennemi», ce sont les acquis sociaux et les droits démocratiques, mais au bout du compte, c’est la possibilité même d’une vie humaine. La vie de ceux qui ne produisent ou ne consomment pas assez au regard des stratégies de maximisation du profit, ne doit plus être préservée.

Ainsi, la faiblesse d’un pays pris en étau entre la spéculation sans limites et les plans de sauvetage dévastateurs, devient la porte dérobée par où fait irruption un nouveau modèle de société conforme aux exigences du fondamentalisme néolibéral. Modèle destiné à toute l’Europe et plus si affinités. C’est le véritable enjeu et c’est pour cela que défendre le peuple grec ne se réduit pas à un geste de solidarité ou d’humanité abstraite : l’avenir de la démocratie et le sort des peuples européens sont en question. Partout la «nécessité impérieuse» d’une austérité «douloureuse, mais salutaire» va nous être présentée comme le moyen d’échapper au destin grec, alors qu’elle y mène tout droit.

Devant cette attaque en règle contre la société, devant la destruction des derniers îlots de la démocratie, nous appelons nos concitoyens, nos amis français et européens à s’exprimer haut et fort. Il ne faut pas laisser le monopole de la parole aux experts et aux politiciens. Le fait qu’à la demande des dirigeants allemands et français en particulier la Grèce soit désormais interdite d’élections peut-il nous laisser indifférents ? La stigmatisation et le dénigrement systématique d’un peuple européen ne mériteraient-ils pas une riposte ? Est-il possible de ne pas élever sa voix contre l’assassinat institutionnel du peuple grec ? Et pouvons-nous garder le silence devant l’instauration à marche forcée d’un système qui met hors la loi l’idée même de solidarité sociale?

Nous sommes au point de non-retour. Il est urgent de mener la bataille des chiffres et la guerre des mots pour contrer la rhétorique ultralibérale de la peur et de la désinformation. Il est urgent de déconstruire les leçons de morale qui occultent le processus réel à l’œuvre dans la société. Il devient plus qu’urgent de démystifier l’insistance raciste sur la «spécificité grecque», qui prétend faire du caractère national supposé d’un peuple (paresse et roublardise à volonté) la cause première d’une crise en réalité mondiale. Ce qui compte aujourd’hui ne sont pas les particularités, réelles ou imaginaires, mais les communs : le sort d’un peuple qui affectera tous les autres.

Bien des solutions techniques ont été proposées pour sortir de l’alternative «ou la destruction de la société ou la faillite» (qui veut dire, on le voit aujourd’hui : «et la destruction et la faillite»). Toutes doivent être mises à plat comme éléments de réflexion pour la construction d’une autre Europe. Mais d’abord il faut dénoncer le crime, porter au grand jour la situation dans laquelle se trouve le peuple grec à cause des «plans d’aide» conçus par et pour les spéculateurs et les créanciers. Au moment où un mouvement de soutien se tisse autour du monde, où les réseaux d’Internet bruissent d’initiatives de solidarité, les intellectuels français seraient-ils donc les derniers à élever leur voix pour la Grèce ? Sans attendre davantage, multiplions les articles, les interventions dans les médias, les débats, les pétitions, les manifestations. Car toute initiative est bienvenue, toute initiative est urgente.

Pour nous, voici ce que nous proposons : aller très vite vers la formation d’un comité européen des intellectuels et des artistes pour la solidarité avec le peuple grec qui résiste. Si ce n’est pas nous, ce sera qui ? Si ce n’est pas maintenant, ce sera quand ?

Vicky Skoumbi, rédactrice en chef de la revue «Alètheia», Athènes, Michel Surya, directeur de la revue «Lignes», Paris, Dimitris Vergetis, directeur de la revue «Alètheia», Athènes.

Et : Daniel Alvara,Alain Badiou, Jean-Christophe Bailly, Etienne Balibar, Fernanda Bernardo, Barbara Cassin, Bruno Clément, Danielle Cohen-Levinas, Yannick Courtel, Claire Denis, Georges Didi-Huberman, Roberto Esposito, Francesca Isidori, Pierre-Philippe Jandin, Jérôme Lèbre, Jean-Clet Martin, Jean-Luc Nancy, Jacques Rancière, Judith Revel, Elisabeth Rigal, Jacob Rogozinski, Hugo Santiago, Beppe Sebaste, Michèle Sinapi, Enzo Traverso

Πηγή: rednotebook

Ζαν-Κλοντ Μισεά - Οι Αξίες του Σοσιαλισμού (άρθρο του Θαναση Γιαλκετση)

2012-02-23T11:56:00.001+02:00

Ρενέ Μαγκρίτ, Γκολκόντα, 1953

Για τον γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Κλοντ Μισεά,

η εντιμότητα και η γενναιοδωρία των απλών ανθρώπων

είναι το θεμέλιο πάνω στο οποίο μπορεί να οικοδομηθεί

μια δίκαιη κοινωνία.

Ο έλληνας αναγνώστης μπορεί να γνωρίσει τη σκέψη του γάλλου φιλοσόφου Ζαν-Κλοντ Μισεά από τα δύο βιβλία του που κυκλοφορούν στη γλώσσα μας: «Η εκπαίδευση της αμάθειας» (εκδόσεις «Βιβλιόραμα») και «Το αδιέξοδο Ανταμ Σμιθ» («Εναλλακτικές Εκδόσεις»). Στο τελευταίο βιβλίο του με τίτλο «L' Empiredumoindremal» (Cli-mats, 2007) ο Μισεά υποστηρίζει ότι η δεξιά και η αριστερά βασίζονται στην ίδια παράδοση σκέψης, στον φιλελευθερισμό.

«Το φιλελεύθερο σχέδιο -εξηγεί ο Μισεά στον «NouvelObservateur»- γεννήθηκε από την αναγκαιότητα να βρεθεί μια πολιτική διέξοδος από τους τρομερούς εμφύλιους θρησκευτικούς πολέμους, που κατέστρεψαν την Ευρώπη του 16ου και του 17ου αιώνα.

Από δω πηγάζει η εύλογη δυσπιστία των φιλελεύθερων απέναντι σε όλες τις "ιδεολογίες του Καλού", καθώς και η επιθυμία τους να πιστεύουν σε μιαν αξιολογικά ουδέτερη κοινωνία, που κυβερνιέται μόνον από τους απρόσωπους μηχανισμούς του Δικαίου και της Αγοράς.

Το πρόβλημα είναι ότι, με την απόφασή τους να εγκαταλείψουν κάθε αναφορά σε κοινές ηθικές αξίες, εξαλείφουν και αυτό που ο Οργουελ αποκαλούσε commondecency, δηλαδή εκείνες τις στοιχειώδεις ανθρώπινες αρετές που είναι, για παράδειγμα, η τιμιότητα, η εντιμότητα, η καλοσύνη ή η γενναιοδωρία. Αυτές οι αρετές όμως, οι οποίες εδώ και χιλιετίες απλώνουν τις ρίζες τους σε αυτό που ο Μαρσέλ Μος αποκαλούσε "η λογική του δώρου", δεν θα 'πρεπε να συγχέονται με τις μεταφυσικές κατασκευές των φανατικών του "Καλού". Η απόδειξη έγκειται στο ότι στο όνομα τέτοιων ιδεολογιών οι ολοκληρωτισμοί του 20ού αιώνα μπόρεσαν να αρχίσουν να καταστρέφουν μεθοδικά τους πιο θεμελιώδεις κανόνες της commondecency. Αν δεν προϋποθέτει κανείς την εγκυρότητα αυτών των κανόνων, δεν βλέπω στο όνομα ποιου πράγματος θα μπορούσε να καταγγείλει τον απάνθρωπο χαρακτήρα του ναζιστικού ή του σταλινικού καθεστώτος.

Το ζητούμενο είναι να θεμελιώσουμε βαθμιαία ένα κοινωνικό, πολιτικό και πολιτιστικό πλαίσιο, που θα ευνοεί έμμεσα τις κλίσεις προς την ισότητα, την αλληλοβοήθεια και τη φιλία μάλλον παρά προς τον εγωισμό ή τον πόλεμο όλων ενάντια σε όλους. Αυτό δεν είναι καθόλου ουτοπικό. Τι είναι αυτό που ευνοεί στις φιλελεύθερες κοινωνίες μας την ενίσχυση του εγωισμού ή της επιθυμίας να "πετύχουμε" σε βάρος των συνανθρώπων μας; Είναι όλο το πλαίσιο που διαμορφώνει ο νομικο-εμπορευματικός πολιτισμός μέσα από τον πολεοδομικό του σχεδιασμό, την οργάνωση της εργασίας, τις εκπαιδευτικές του δομές, τη διαφημιστική του προπαγάνδα ή τη βιομηχανία του της "πληροφόρησης" και της ψυχαγωγίας. Οσο περισσότερο ανεβαίνει κανείς στην κοινωνική ιεραρχία τόσο περισσότερο η εφαρμογή στην πράξη των στοιχειωδών ανθρώπινων αρετών γίνεται πιο δύσκολη. Οπως το λέει και το αμερικανικό γνωμικό: "Αν ζείτε στην Ουάσιγκτον και αναζητάτε έναν πιστό φίλο, πάρτε ένα σκύλο". Αντίθετα, στα λαϊκά στρώματα, των οποίων το πολιτικό ιδεώδες είναι πρώτα απ' όλα αρνητικό («να μην είναι καταπιεσμένοι», σημείωνε ο Μακιαβέλι) οι κλίσεις για αλληλοβοήθεια είναι ακόμα μαζικά διαδεδομένες.

Βέβαια, με τη σχεδιασμένη καταστροφή του αστικού και αγροτικού πλαισίου και την ανασφάλεια της επαγγελματικής ζωής, αυτές οι αξίες της αλληλεγγύης είναι σε συνεχή υποχώρηση. Αλλά κάθε σοβαρή παρατήρηση δείχνει ότι υπάρχει ακόμα περιθώριο και μεγάλο δυναμικό πολιτικής αντίστασης στην ολική "φιλελευθεροποίηση" της ανθρώπινης ζωής. Γιατί οι τράπεζες συνηθίζουν να αλλάζουν τακτικά τον προσωπικό σύμβουλο των πελατών τους;

Γιατί γνωρίζουν ότι ένας απλός υπάλληλος, με το πέρασμα του χρόνου, θα κινδύνευε να συνδεθεί μαζί τους και να συμπεριφέρεται όχι πλέον σαν "έμπορος", που οφείλει με κάθε τίμημα να προωθεί τα προϊόντα του, αλλά σαν μια ανθρώπινη ύπαρξη.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι μια ανθρώπινη κοινότητα δεν μπορεί να διατηρείται καθημερινά, αν δεν αντλεί από αυτά που ο Καστοριάδης αποκαλούσε "πολιτιστικά κοιτάσματα", που είναι ξένα προς τη φιλελεύθερη λογική, όπως είναι, για παράδειγμα, ένα ελάχιστο πολιτιστικών κλίσεων προς την εμπιστοσύνη, τη γενναιοδωρία, την αίσθηση του κοινού καλού. Το πρόβλημα είναι ότι η νομικο-εμπορευματική κοινωνία δεν μπορεί να αναπτυχθεί χωρίς να αποστραγγίζει βαθμιαία αυτά τα κοιτάσματα, με τον ίδιο τρόπο που η απεριόριστη οικονομική ανάπτυξη συνεπάγεται παράλληλα τη μόλυνση και την εξάντληση των φυσικών πόρων του πλανήτη.

Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε είναι αν το ζητούμενο είναι να εκπαιδεύσουμε μια γενιά εγωκεντρικών καταναλωτών σε τέλεια συμβίωση με τη φιλελεύθερη λογική ή, αντίθετα, μια γενιά ικανή να αντισταθεί ριζικά σε αυτή τη λογική και να ανακτήσει με τη σειρά της -και με μορφές που θα είναι δικές της- το ιδεώδες μιας πραγματικά ανθρώπινης κοινωνίας. Οι ανθρώπινοι τύποι, που η σύγχρονη κοινωνία προτείνει ως υποδείγματα, είναι εκείνοι που αντιστοιχούν στους τρόπους ύπαρξης και στα συμφέροντα των κυρίαρχων τάξεων. Το πρόβλημα είναι ότι η κοινωνία του θεάματος τείνει να λειτουργεί σύμφωνα με το παράδοξο του Αντερσεν. Ολοι, στις λαϊκές τάξεις, βλέπουν καλά ότι ο βασιλιάς είναι γυμνός, αλλά όλα είναι έτσι καμωμένα, συνειδητά ή όχι, ώστε καθένας να οδηγείται να πιστεύει ότι είναι ο μόνος που το βλέπει.

Το να ξαναδώσουμε στο λαό την αξιοπρέπειά του ως πολιτικού υποκειμένου προϋποθέτει επομένως ότι θα μπορέσουμε να αποδομήσουμε αυτή την παντοδύναμη φαντασμαγορία, που σκηνοθετούν οι κυρίαρχες τάξεις και οι πνευματικοί υπηρέτες τους. Οι απλοί άνθρωποι, όπως τους αποκαλεί ο Οργουελ, θα μπορέσουν τότε να επανοικειοποιηθούν συλλογικά την αλήθεια τους και να δράσουν ανάλογα».

Θανασης Γιαλκετσης

Δημοσιεύτηκε στην ελευθεροτυπία, στις 25 Μαϊου 2008

archive.enet.gr/online/online_text/c=113,dt=25.05.2008,id=100369352

Πηγή: democracy-rethymno.gr

Tittytainment – Η μορφή των πραγμάτων που θα ’ρθουν (;)

2012-02-23T09:06:00.002+02:00

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο kourelarios.wordpress.com αναρτημένο στις 8 Οκτωβρίου 2010.

Το εξώφυλλο της γερμανικής έκδοσης του βιβλίου των Χανς-Πέτερ Μάρτιν και Χάραλντ Σούμαν "Η Παγίδα της Παγκοσμιοποίησης – Η Αρπαγή της Δημοκρατίας και της Ευμάρειας" (1996) στο οποίο αναφέρεται για πρώτη φορά ο όρος "tittytainment".

Ο όρος “tittytainment”, αν και έχει συμπεριληφθεί εσχάτως ως λήμμα σε κάποια αγγλοσαξονικά λεξικά και αναφέρεται σε αρκετά εξειδικευμένα βιβλία και ακόμη περισσότερα άρθρα, είναι σχεδόν παντελώς άγνωστος στο ευρύ κοινό.

Ο όρος, ωστόσο, έγινε γνωστός πριν από δεκατέσσερα χρόνια, όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο των δημοσιογράφων Χανς-Πέτερ Μάρτιν και Χάραλντ Σούμαν, Η Παγκόσμια Παγίδα[1].

Xανς-Πέτερ Μάρτιν (1957). Αυστριακός δημοσιογράφος, εργάστηκε για χρόνια στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel, συν-συγγραφέας, μεταξύ άλλων, των βιβλίων "Παγκόσμια Παγίδα" και "Πικρά Χάπια" (για το ρόλο των φαρμακοβιομηχανιών στο σύγχρονο κόσμο). Ευρωβουλευτής από το 1999 μέχρι σήμερα, εξελέγη επικεφαλής της λίστας του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Αυστρίας (1999) και στη συνέχεια ως επικεφαλής ανεξάρτητου συνδυασμού (2004 και 2009) που απέσπασε υψηλά ποσοστά (14 και 18% αντίστοιχα). Αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας στη συνάντηση του State of the World Forum, που διεξήχθη το 1996 στο ξενοδοχείο Fairmont του Σαν Φρανσίσκο.

Ο Αυστριακός Χανς-Πέτερ Μάρτιν[2], είχε παρευρεθεί τον Σεπτέμβριο του 1995 σε μία «κλειστή» διεθνή συνάντηση στο Σαν Φρανσίσκο, το «State of the World Forum» (SWF – Φόρουμ για την Κατάσταση του Κόσμου»), την οποία είχε οργανώσει η ομώνυμη μη-κερδοσκοπική οργάνωση, που είχαν συνιδρύσει την ίδια χρονιά ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, πάλαι ποτέ ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, και ο Αμερικανός Τζιμ Γκάρρισον[3]. Η οργάνωση έχει ως στόχο της τη δημιουργία ενός «παγκόσμιου δικτύου ηγετών», που θα αποτελείται από άτομα που έχουν διακριθεί στον τομέα τους (πολιτική, επιχειρήσεις, «κοινωνία των πολιτών») και τα οποία θα είναι αποφασισμένα να διαμορφώσουν και να εφαρμόσουν «εκείνες τις αρχές, τις αξίες και τις ενέργειες που είναι απαραίτητες για να καθοδηγηθεί σοφά η ανθρωπότητα, καθώς διαμορφώνεται ένας ολοένα και περισσότερο παγκοσμιοποιημένος και αλληλεξαρτώμενος κόσμος»[4].

Στην πρώτη αυτή συνάντηση του SWF συμμετείχαν πεντακόσιοι «ηγέτες» από 50 διαφορετικές χώρες. Ανάμεσά τους ο Τζωρτζ Μπους (ο πρεσβύτερος), η Μάργκαρετ Θάτσερ, η βραβευμένη με Νόμπελ Ειρήνης Ριγκομπέρτα Μεντσού, ο ιδρυτής του CNN Τεντ Τέρνερ, ο Τζωρτζ Σουλτς, πρώην υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, ο επί δωδεκαετία (1982-1994) πρωθυπουργός της Ολλανδίας Ρούουντ Λούμπερς («πνευματικό παιδί» της Μάργκαρετ Θάτσερ, με κεντρικό πολιτικό σύνθημα το «περισσότερη αγορά, λιγότερη κυβέρνηση) και ο «πολύς» Μωρίς Στρονγκ[5].

Μιχαήλ Γκορμπατσώφ (1931). Ο τελευταίος ηγέτης της Σοβιετικής Ένωσης, ο οποίος μετά την κατάρρευση των καθεστώτων της Ανατολικής Ευρώπης δεν συνάντησε καμία δυσκολία στο να ενταχθεί στις δυτικές ελίτ. Ιδρυτής και συνιδρυτής και εξέχον μέλος οργανώσεων όπως του Ιδρύματος Γκορμπατσώφ, το State of the World Forum, του Green Cross International (οικολογικών ενδιαφερόντων), της Earth Charter Initiative (επίσης οικολογικών ενδιαφερόντων), αλλά και μέλος "κλειστών" λεσχών όπως η Λέσχη της Ρώμης και η Λέσχη της Μαδρίτης, προωθεί με κάθε τρόπο τη συνεργασία σε έναν "αλληλεξαρτώμενο" κόσμο. Αν και κατηγορήθηκε από κάποιος ως ο "νεκροθάφτης" του "υπαρκτού σοσιαλισμού", μια άλλη "ανάγνωση" της ιστορίας είναι εκείνη σύμφωνα με την οποία υπήρξε ο ηγέτης της "αντεπανάστασης" στην Ανατολική Ευρώπη, όταν σχεδόν σύσσωμη η ηγεσία των "κομμουνιστικών" καθεστώτων πέρασε, εν μια νυκτί, στην άλλη πλευρά, αποτελώντας τη "νέα" ελίτ των "καπιταλιστικών" καθεστώτων που αναδύθηκαν μέσα από τις στάχτες του "σοσιαλισμού".

Σύμφωνα με τον Χ.-Π. Μάρτιν[6], στην κεκλεισμένων των θυρών συνάντηση στο Σαν Φρανσίσκο, οι «ηγέτες του κόσμου» συζήτησαν και ένα σενάριο, σύμφωνα με το οποίο το 20% του ενεργού πληθυσμού στον πλανήτη είναι αρκετό για να παράγει όλα τα αγαθά και τις υπηρεσίες που χρειάζεται η ανθρωπότητα. Το ερώτημα φυσικά που τέθηκε αφορούσε το υπόλοιπο 80% του παγκόσμιου πληθυσμού. Πώς θα μπορούσε αυτό το «εναπομείναν» και «πλεονάζον» 80% να παραμείνει «ήσυχο» και «παθητικό»;

Ο Γάλλος φιλόσοφος Ζαν-Κλωντ Μισεά γράφει χαρακτηριστικά:

«Το κύριο πολιτικό πρόβλημα, που το καπιταλιστικό σύστημα είναι υποχρεωμένο να αντιμετωπίσει τις επόμενες δεκαετίες, μπορεί να διατυπωθεί με κάθε αυστηρότητα: πώς θα είναι δυνατό για την ελίτ του κόσμου, να διατηρηθεί η διακυβερνησιμότητα της κατά τα 80% υπεράριθμης ανθρωπότητας, της οποίας το ανώφελο έχει ήδη προγραμματίσει η φιλελεύθερη λογική;»[7]

Η «απάντηση» δόθηκε από τον Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκυ, σύμβουλο Εθνικής Ασφαλείας των ΗΠΑ επί προεδρίας Τζίμμυ Κάρτερ (1977-1981) και στενό συνεργάτη επί δεκαετίες του Ντέιβιντ Ροκφέλλερ (Bilderberg, Τριμερής Επιτροπή). Και η «απάντηση» ήταν μονολεκτική: tittytainment.

Ζμπίγκνιου Μπρεζίνσκυ (1928). Εκ των στρατηγικών νοών του αμερικανικού κατεστημένου, αποτελεί εδώ και δεκαετίες έναν από τους στενότερους συνεργάτες του Ντέιβιντ Ροκφέλλερ (Συμβούλιο Διεθνών Σχέσεων, Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, Τριμερής Επιτροπή). Ως σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας του προέδρου Τζίμμυ Κάρτερ υπήρξε ο εμπνευστής της "παγίδευσης" της Σοβιετικής Ένωσης στο Αφγανιστάν και της χρηματοδότησης κάθε είδους φονταμενταλιστών ισλαμιστών, που θα αντιμετώπιζαν εκεί τον "ερυθρό κίνδυνο". Επινόησε τον όρο "tittytainment", που αποτελεί ίσως την τελευταία πολιτική του "προσφορά", αν εξαιρέσουμε το βιβλίο το "Η Μεγάλη Σκακιέρα", για τον γεωπολιτικό έλεγχο της Ευρασίας.

Tittytainment: η λέξη είναι σύνθετη, και συντίθεται από τη λέξη «tits» (τα γυναικεία στήθη, στην αμερικανική αργκό) και τη λέξη «entertainment» (διασκέδαση – με την πιο «φθηνή» έννοια του όρου)[8]. Ο Μπρεζίνσκυ και οι συνομιλητές του δεν αναφέρονταν τόσο στη σεξουαλική διάσταση του γυναικείου στήθους (στο λιγότερο ή περισσότερο «μαλακό» ή «σκληρό» πορνό που, ούτως ή άλλως, σήμερα κατακλύζει τα Μέσα και το διαδίκτυο), όσο σε εκείνη του μητρικού θηλασμού. Η «λύση», λοιπόν, για το 80% του παγκόσμιου πληθυσμού θα ήταν ένα μείγμα αποπροσανατολιστικής διασκέδασης χαμηλού επιπέδου (infotainment [=πληροφοριοδιασκέδαση], reality shows, κουτσομπολίστικα μεσημεριανάδικα, «πολιτικές συζητήσεις» show, κ.ο.κ.) και ενός κάποιου επαρκούς επιπέδου διατροφής.

Η tittytainment, λοιπόν, δεν είναι παρά η «εκσυγχρονισμένη» εκδοχή του λατινικού «άρτος και θεάματα» (panem et circenses). Και έτσι, σύμφωνα με τον Μισεά, «με αυτόν τον νεολογισμό-βαλίτσα επρόκειτο απλούστατα να ορισθεί ένα “κοκτέιλ αποβλακωτικής διασκέδασης και επαρκούς διατροφής που θα επέτρεπαν να διατηρηθεί σε καλή διάθεση ο αποστερημένος πληθυσμός του πλανήτη”»[9].

Στη συνάντηση υπήρχαν σαφέστατοι κανόνες, σύμφωνα με τους οποίους όλοι οι εισηγητές διέθεταν μόλις πέντε λεπτά για να αναπτύξουν το θέμα τους. Κι οποιαδήποτε δευτερολογία δεν έπρεπε να ξεπερνά τα δύο λεπτά. Καλοντυμένες ηλικιωμένες κυρίες επιδείκνυαν στους ομιλητές πινακίδες, όπως αυτές που χρησιμοποιούνται για τους οδηγούς της «Φόρμουλα 1»: «1 λεπτό», «30 δευτερόλεπτα», «Stop».

Η συζήτηση για την κοινωνία του ενός πέμπτου (ή την κοινωνία 20:80) ξεκίνησε από τον John Cage, ανώτατο στέλεχος της εταιρείας πληροφορικής Sun Microsystems. Κατά τη διάρκεια της συζήτησης για την «Εργασία στην Παγκόσμια Οικονομία», ο Τζ. Κέιτζ είπε: «Ο καθένας μπορεί να δουλέψει για μας, αρκεί να το θέλει. Δεν χρειαζόμαστε πλέον βίζα για τους αλλοδαπούς που εργάζονται για μας». Οι κυβερνήσεις και η εργατική νομοθεσία τους είναι πλέον άνευ νοήματος, λέει. Δεχόμαστε αιτήσεις για εργασία μέσω των υπολογιστών από όλες τις ηπείρους, «προσλαμβάνουμε τους ανθρώπους μας μέσω των υπολογιστών, κάνουν την εργασία τους με υπολογιστές, και επίσης τους απολύουμε μέσω των υπολογιστών». Και συνέχισε: «Απλώς προσλαμβάνουμε τους ευφυέστερους ανθρώπους. Και η αποτελεσματικότητά μας ήταν εκείνη που μας οδήγησε, 13 χρόνια μετά την ίδρυση της εταιρείας μας, να αυξήσουμε τα έσοδά από το μηδέν σε περισσότερα από έξι δισεκατομμύρια δολάρια».

Και στρεφόμενος προς έναν από τους συνδαιτυμόνες του είπε: «Εσείς δεν φτάσατε εκεί τόσο γρήγορα, Ντέιβιντ», εμφανώς απολαμβάνοντας την «μπηχτή» του.

Ο Ντέιβιντ ήταν ο Ντέιβιντ Πάκαρντ, συνιδρυτής της εταιρείας Hewlett Packard και πολυεκατομμυριούχος. Χωρίς να δώσει την παραμικρή σημασία στην μπηχτή του Κέιτζ, έθεσε το απλό ερώτημα: «Και πόσους ακριβώς εργαζόμενους χρειάζεστε πραγματικά, Τζων;»

«Έξι. Ίσως οχτώ», απαντά ο Κέιτζ. «Χωρίς αυτούς θα χανόμασταν. Αλλά δεν έχει καμιά σημασία σε ποια χώρα ζουν». Ο συντονιστής της συζήτησης Rustum Roy, καθηγητής στο Pennsylvania State University, ρωτά: «Και πόσοι άνθρωποι δουλεύουν σήμερα για την Sun Microsystems;» Η απάντηση του Κέιτζ: «16.000. Και εκτός από μια μικρή μειοψηφία, ο αριθμός τους μπορεί να μειωθεί δραματικά».

Στην αίθουσα δεν ακούγεται τίποτα. Για τους παρόντες, αυτή η άποψη για τις αμέτρητες στρατιές ανέργων είναι αυταπόδεικτη. Κανένα από αυτά τα μέλη της παγκόσμιας πολιτικής και επιχειρηματικής ελίτ (ή ελιτείας, αν προτιμάτε) δεν πιστεύει ότι στο μέλλον θα υπάρξουν αρκετές νέες, αξιοπρεπώς μισθοδοτούμενες θέσεις εργασίας, σε οποιονδήποτε τομέα.

Και κάπως έτσι οι συμμετέχοντες στο Φόρουμ συνοψίζουν το μέλλον σε δύο αριθμούς και έναν όρο: «20-80»[10] και «tittytainment».

Το 20% του παγκόσμιου πληθυσμού θα μπορεί να συμμετέχει ενεργά στη ζωή, στην εργασία, στην ψυχαγωγία, ανεξάρτητα από τη χώρα στην οποία θα ζει. Ακόμη ένα ή δύο τοις εκατό του πληθυσμού, λένε οι συνδαιτυμόνες, θα τα καταφέρνει αφού θα έχει κληρονομήσει τεράστιες περιουσίες.

«Βεβαίως», λέει ο Τζέρεμυ Ρίφκιν, συγγραφέας του βιβλίου Το Τέλος της Εργασίας και το Μέλλον της[11], «το κατώτερο 80% θα αντιμετωπίσει φοβερά προβλήματα». Ο Τζων Κέιτζ παίρνει ξανά τον λόγο και επαναλαμβάνει τη φράση του Scott McNealy, του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας του: Το ζήτημα σύντομα θα είναι: «να έχεις γεύμα ή να είσαι το γεύμα»…

Η συζήτηση για το μέλλον της εργασίας ανάβει. Το συμπέρασμα; Μια νέα κοινωνική τάξη πραγμάτων έρχεται. Κάποιος το θέτει ξεκάθαρα: η μεσαία τάξη των πλούσιων χωρών θα εκλείψει. Κανένας από τους παρευρισκόμενους δεν διαφωνεί[12].

Εν κατακλείδι

«Σενάρια», θα πει κάποιος. Ίσως. Αυτός είναι άλλωστε και ο ρόλος των πολυπληθών διεθνών think-tanks και των κάθε είδους fora. Αν και δεν έχουμε κανέναν λόγο να αμφισβητήσουμε τα λόγια του αυτόπτη και αυτήκοου μάρτυρα Χ.-Π. Μάρτιν, τα λεγόμενά του επιβεβαιώνονται «πανηγυρικά» (αν δεν ήταν τόσο τραγική αυτή η επιβεβαίωση…) από τα συμβαίνοντα εσχάτως στη χώρα μας και, ευρύτερα, στη Γηραιά Ήπειρο. Εξάλλου ο Χ.-Π. Μάρτιν μιλούσε ήδη εδώ και σχεδόν δεκαπέντε χρόνια για την πλήρη κυριαρχία του χρηματοπιστωτικού συστήματος επί της πολιτικής[13]. Και παρότι σήμερα κάποιοι προσπαθούν να θέσουν αυτό το –τεράστιο- ζήτημα προς συζήτηση, δύσκολα το καταφέρνουν. Άλλες, βλέπετε, οι βουλές της παγκόσμιας και της κάθε ντόπιας ελιτείας.

Δυστυχώς, όμως, από ό,τι φαίνεται η μόνη δυνατότητα που έχουμε είναι εκείνη της περιγραφής της πραγματικότητας, που κάποιοι άλλοι διαμορφώνουν πριν από μας για μας.

Εύχομαι σε όλους ένα δροσερό καλοκαίρι. Το φθινόπωρο θα είναι επίσης δροσερό. Από κοινωνικοπολιτικής απόψεως, εννοώ. Εκτός κι αν πέφτω τελείως έξω, όσον αφορά τις εκτιμήσεις μου γι’ αυτό το πράγμα που ονομάζεται ελληνική «κοινωνία». Αν και στο κάτω κάτω, τέτοιου είδους διαψεύσεις είναι πάντα καλοδεχούμενες. Καλό καλοκαίρι!

Σημειώσεις
[1] Hans-Peter Martin, Harald Schumann, Dei Glogalisierungs-falle – Der Angriff aud Demokratie und Wohlstand (Η Παγίδα της Παγκοσμιοποίησης – Η Αρπαγή της Δημοκρατίας και της Ευμάρειας), Rowohlt, 1996. Αγγλική μετάφραση: The Global Trap – Globalization and the Assault on Prosperity and Democracy (Η Παγκόσμια Παγίδα – Η Παγκοσμιοποίηση και η Επίθεση στην Ευημερία και στη Δημοκρατία), Zed Books, 1997. Το βιβλίο έχει εκδοθεί σε 27 γλώσσες.
[2] Ο Χ.-Π. Μάρτιν (1957) είχε εργαστεί επί σειρά ετών στο γερμανικό περιοδικό Der Spiegel. Το 1999 εξελέγη ευρωβουλευτής με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα της Αυστρίας. Ωστόσο, λόγω διαφωνιών με το κόμμα, αποχώρησε από την ευρωκοινοβουλευτική ομάδα του. Στις ευρωεκλογές του 2004 ήταν και πάλι υποψήφιος επικεφαλής αυτή τη φορά του δικού συνδυασμού (Liste Dr. Hans-Peter Martin) που απέσπασε το 14% (!) των ψήφων στην Αυστρία και εξέλεξε δύο ευρωβουλευτές (ανάμεσά τους και ο ίδιος). Στις ευρωεκλογές του 2009 ήταν και πάλι υποψήφιος, επικεφαλής του ανεξάρτητου συνδυασμού του, και αποσπώντας το 18% των ψήφων εξελέγη και πάλι ευρωβουλευτής, μαζί με δύο συνυποψηφίους του.
[3] Ο Jim Garrison (1951) διετέλεσε (1986-1990), μεταξύ άλλων, και διευθυντής του Αμερικανοσοβιετικού Προγράμματος Ανταλλαγών στο Ίδρυμα Εσάλεν, που από μόνο του είναι άλλη μία «αμαρτωλή» ιστορία.
[4] Από τον επίσημο ιστότοπο του State of the World Forum.
[5] Σχετικά με τον βίο και την πολιτεία του Μ. Στρονγκ, «Το “Πρασίνισμα” του Πλανήτη: Υπερεθνική Ελίτ και Οικολογία», Hellenic Nexus, τ. 9, Αύγουστος-Σεπτέμβριος 2005. Σημειωτέον ότι Γκορμπατσώφ, Λούμπερς και Στρονγκ συμμετέχουν και στην «οικολογικών ανησυχιών» Earth Charter Initiative, όπου συναντούμε και τον Στήβεν Ροκφέλλερ, ανηψιό του Ντέιβιντ, και γιο του Νέλσον Ροκφέλλερ, που είχε διατελέσει και αντιπρόεδρος των ΗΠΑ (1974-1977).
[6] Συνέντευξη στον George Negus (Australian Broadcasting Corporation – 10-3-1998).
[7] Ζαν-Κλωντ Μισεά, Η Εκπαίδευση της Αμάθειας, σελ. 36, μετ. Ά. Ελεφάντης, Βιβλιόραμα, Αθήνα, 2002.
[8] Ο Άγγελος Ελεφάντης (Μισεά, ό.π., σελ. 37, σημ. 6) αποδίδει τον όρο ως «βυζοδιασκέδαση» ή «βυζαγμο-διασκέδαση». Αν και ίσως η απόδοση του όρου ως «βυζοχαύνωση» να περιγράφει καλύτερα το περιεχόμενό του.
[9] Μισεά, ό.π., σελ. 37.
[10] Τα ποσοστά «20-80» μόνον αυθαίρετα δεν είναι. Οι δύο αυτοί αριθμοί εκφράζουν την –εμπειρική- «αρχή» του Ιταλού βιομηχάνου, κοινωνιολόγου, οικονομολόγου και φιλοσόφου Βιλφρέντο Παρέτο (1848-1923). Σύμφωνα με την «κατανομή Παρέτο», το 20% του πληθυσμού κατέχει το 80% του πλούτου, το 20% των πελατών μιας εταιρείας αγοράζει το 80% των προϊόντων της, το 80% των ελαττωματικών προϊόντων προκαλείται από το 20% των σφαλμάτων στην παραγωγή κ.ο.κ. Παρότι «εμπειρική» η αρχή του Παρέτο ισχύει σε μια πληθώρα καταστάσεων, αν και, όπως θα ανέμενε κάποιος, υπάρχει μια κάποια απόκλιση στα ποσοστά 20-80.
[11] Ελληνική μετάφραση: εκδόσεις Λιβάνη. Πρώτη έκδοση στα αγγλικά: 1995. Σύμφωνα με τον Ρίφκιν, «Ο επαναπροσδιορισμός του ρόλου του ατόμου σε μια κοινωνία η οποία δεν θα προσφέρει σχεδόν καθόλου εργασία πιθανότατα θα αποτελέσει το πιο καυτό ζήτημα στις δεκαετίες που έρχονται. Θα πρέπει να περιμένουμε μια νέα, μετά-την-αγορά εποχή. Επιβάλλεται να επινοήσουμε καινούριες εναλλακτικές λύσεις στη θέση της τυπικής, επίσημης απασχόλησης…»
[12] Η καταγραφή των συζητήσεων και των απόψεων στο Φόρουμ είναι από το βιβλίο των Μάρτιν-Σούμαν. Υπενθυμίζεται ότι ο Χ.-Π. Μάρτιν ήταν παρών στο Φόρουμ.
[13] Βλ. για παράδειγμα, τη συνέντευξή του, του 1998, σημ. 6.

"Καρχηδόνια συμφωνία"χαρακτήρησαν γερμανικά ΜΜΕ την υπερψήφιση του Μνημονίου 2 από το ελληνικό κοινοβούλιο

2012-02-22T23:11:00.000+02:00

Η είδηση μεταδόθηκε από ελληνικά τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων το βράδυ της Κυριακής 12-2-12, την ημέρα δηλαδή που το ελληνικό κοινοβούλιο υπερψήφισε το "σωτήριο για τη χώρα" Μνημόνιο 2.

Ενώ αναζητούμε στον γερμανικό τύπο τη σχετική αρθρογραφία, ας δούμε τί εννοούν αναφερόμενοι σε "Καρχηδόνιες Συμφωνίες", διαβάζοντας τα σχετικά αποσπάσματα του Ιστορικού της αρχαιότητας Διόδωρου του Σικελιώτη που περιγράφει τί ήταν αυτές οι συμφωνίες που κατέληξαν στην καταστροφή της αφοπλισμένης πλέον Καρχηδόνας και την σφαγή των κατοίκων της μετά από απελπισμένη αντίσταση ενός περίπου έτους.

Ευχαριστούμε τον καλό φίλο Γ.Λ. που μας προώθησε την ενημέρωση και τα αποσπάσματα του σχετικού έργου του Ιστορικού Διόδωρου του Σικελιώτη.

Διόδωρος Σικελιώτης, "Καρχηδόνιες Συμφωνίες"

Ιστορικό έργο του Διόδωρου Σικελιώτη βρίσκεται μεταφρασμένο από τις "Εκδόσεις ΚΑΚΤΟΣ" σε δίλωσσα κείμενα που περιλαμβάνουν το αρχαίο κείμενο μαζί με τη μετάφραση.
Μπορείτε επίσης να τα βρείτε στο διαδίκτυο σε μορφή pdf σε πολλές διευθύνσεις μία από τις οποίες είναι η ακόλουθη: Κάκτος - Άπαντα

Η «χρεοκοπημένη» Αργεντινή είναι ο καθρέφτης της σημερινής Ελλάδας (video με τον Λεωνίδα Βατικιώτη)

2012-02-21T14:58:00.003+02:00

Η συνέντευξη με τον οικονομολόγο Λεωνίδα Βατικιώτη έγινε μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου και πριν κατατεθεί στη Βουλή το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

Ο Λ. Βατικιώτης είχε ταξιδέψει στην Αργεντινή και ήταν αυτόπτης μάρτυρας του «προγράμματος» που επέβαλε το ΔΝΤ στη χώρα. Οι ομοιότητες με την σημερινή κρίση στην Ελλάδα είναι σοκαριστικές. Δείτε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε στο koutipandoras.gr

Η «χρεοκοπημένη» Αργεντινή είναι ο καθρέφτης της σημερινής Ελλάδας from Kouti Pandoras on Vimeo.

Δείτε επίσης το εξαιρετικό ντοκιμαντέρ
ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΗΣ ΑΡΓΕΝΤΙΝΗΣ - ΕΞΑΝΤΑΣ - Μια ταινία του Γιώργου Αυγερόπουλου

και τη συγκλονιστική ταινία ντοκουμέντο "MEMORIA DEL SAQUEO" (Αναφορά σε ένα Πλιάτσικο) Μια ταινία του Fernanto e Solana για την εξέγερση του λαού της Αργεντινής.

Επίσης διαβάστε:
Χειρότερα από... Αργεντινή, του Γιώργου Δελαστίκ

Η Ελλάδα πρέπει να προχωρήσει σε αθέτηση πληρωμών αν θέλει δημοκρατία ( του Wolfgang Münchau)

2012-02-20T20:43:00.002+02:00

munchau@eurointelligence.com
Copyright The Financial Times Limited 2012.

February 19, 2012 7:37 pm

Greece must default if it wants democracy

By Wolfgang Münchau

Αναδημοσίευση από: euro2day.gr

με τίτλο του άρθρου μεταφρασμένο ως: "Επιβίωση ή δημοκρατία το δίλημμα για Ελλάδα"

Όταν ο Wolfgang Schaeuble πρότεινε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να αναβάλει τις εκλογές ως προϋπόθεση για περισσότερη βοήθεια, κατάλαβα ότι οι όροι του παιχνιδιού γίνονται πιο σκληροί. Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών θέλει να αποφύγει μία... εσφαλμένη δημοκρατική επιλογή. Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και η πρόταση να προχωρήσουμε σε εκλογές, αλλά να σχηματιστεί ένας μεγάλος κυβερνητικός συνασπισμός ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Η ευρωζώνη θέλει να επιβάλει τη δική της κυβερνητική επιλογή στην Ελλάδα - την πρώτη αποικία της ευρωζώνης.

Κατανοώ το δίλημμα του W. Schaeuble. Έχει υποχρεώσεις θεματοφύλακα ενώπιον του γερμανικού κοινοβουλίου και του ζητούν να συνυπογράψει ένα πρόγραμμα, του οποίου την αποτελεσματικότητα αμφισβητεί. Η αποδέσμευση των κεφαλαίων προ των εκλογών είναι επικίνδυνη. Τι θα σταματήσει την όποια νέα ελληνική κυβέρνηση και το νέο κοινοβούλιο της χώρας από τη μονομερή αλλαγή της συμφωνίας;

Η Ελλάδα δεν έχει και την καλύτερη φήμη αναφορικά με την εφαρμογή πολιτικών στις οποίες έχει συμφωνήσει. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι κατανοητή. Για να ξεπεραστεί αυτό το θέμα, όμως, η ευρωζώνη αναζητά εγγυήσεις που είναι απίστευτα ακραίες.

Η πρόκληση της χώρας κλιμακώνεται εδώ και καιρό. Η πρώτη κίνηση ήταν η εμπρηστική πρόταση για επιβολή δημοσιονομικού κομισάριου στην Αθήνα, που θα έχει δικαίωμα βέτο σε αποφάσεις οικονομικής πολιτικής της Ελλάδας. Αφού απορρίφθηκε αυτή η πρόταση, αξιωματούχοι πρότειναν έναν ειδικό λογαριασμό, που θα εξασφαλίσει ότι η ευρωζώνη θα μπορεί να παρακρατά κεφάλαια γα την Ελλάδα ανά πάσα στιγμή, χωρίς να πυροδοτείται χρεοκοπία. Σαφέστατα, όμως, η πιο ακραία πρόταση ήταν να αναβληθούν οι εκλογές και να παραμείνει η τεχνοκρατική κυβέρνηση του Λουκά Παπαδήμου για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Είναι ένα θέμα να παρεμβαίνουν οι πιστωτές στη διαχείριση της πολιτικής της πιστώτριας χώρας. Είναι εντελώς διαφορετικό, όμως, να τους λέμε να αναβάλουν τις εκλογές ή να εφαρμόσουν πολιτικές που προστατεύουν την κυβέρνηση από την εκλογική διαδικασία.
Αυτές οι απαιτήσεις έρχονται σε αντίθεση και με την «κατηγορική προστακτική» του Immanuel Kant. Πρόκειται δε για απαιτήσεις που θα ήταν αντισυνταγματικές ακόμη και στη Γερμανία.

Προσφάτως, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Γερμανίας έκρινε ότι η κυριαρχία του κοινοβουλίου είναι απόλυτη, ότι η βουλή δεν πρέπει να μεταβιβάσει εθνική κυριαρχία σε ξένους θεσμούς και πως το κάθε κοινοβούλιο δεν μπορεί να περιορίζει τις ελευθερίες της επόμενης κοινοβουλευτικής σύνθεσης. Με άλλα λόγια, οι προτάσεις έρχονται σε αντίθεση και με το ίδιο το Σύνταγμα της Γερμανίας. Με λίγα λόγια, οι προτάσεις αυτές είναι ανήθικες.

Ανώτερος Γερμανός αξιωματούχος μου είπε ότι προτίμησή του είναι να αναγκαστεί η Ελλάδα σε άμεση χρεοκοπία. Κατά συνέπεια, το μόνο που μπορώ να συμπεράνω είναι ότι η πρόταση του W. Schaeuble για αναβολή των εκλογών αποτελεί στοχευμένη πρόκληση ώστε να υπάρξει μία ακραία αντίδραση από την Αθήνα. Εάν αυτός ήταν όντως ο στόχος, φαίνεται πως είχε αποτέλεσμα.

Ο Κάρολος Παπούλιας, ο πρόεδρος της Ελλάδας, απάντησε στις... προσβολές του W. Schaeuble. Ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο υπουργός Οικονομικών, δήλωσε ότι κάποιοι θέλουν να ωθήσουν την Ελλάδα εκτός ευρωζώνης. Πληθαίνουν οι θεωρίες συνωμοσίας. Στην Ελλάδα δεν περνά ούτε μία ημέρα χωρίς κάποια γελοιογραφία στον Τύπο όπου η Angela Merkel και ο Wolfgang Schaeuble παρομοιάζονται με Ναζί. Οι βουλευτές στη Γερμανία εξέφρασαν την οργή τους απαντώντας στην ελληνική οργή. Η Bild, η μεγάλης κυκλοφορίας γερμανική εφημερίδα, ζητά εκδίωξη της Ελλάδας από την ευρωζώνη.

Τρέμω στην ιδέα μιας πράξης βίας που θα διαπραχθεί ενάντια σε Γερμανούς στην Ελλάδα ή ενάντια σε Έλληνες στη Γερμανία. Αυτό είναι το είδος της σύγκρουσης που θα μπορούσε εύκολα να κλιμακωθεί.

Η κατάσταση αυτή φέρνει στην επιφάνεια το πόσο ευάλωτη είναι πολιτικά η τρέχουσα στρατηγική στήριξης της ευρωζώνης. Ας παραμερίσουμε για μία στιγμή τα οικονομικά επιχειρήματα κι ας εξετάσουμε το θέμα πολιτικά. Όσοι ζητούν αύξηση του πακέτου στήριξης θα πρέπει να θυμούνται ότι η αλληλεγγύη μεταξύ των κρατών-μελών κοντεύει να εξαντληθεί. Κι αυτό συνέβη μάλιστα προτού εκταμιευθεί το πρώτο σεντς από τα πακέτα στήριξης. Παράλληλα, όμως, είναι και το πιο ισχυρό επιχείρημα για τη δημοσιονομική ενοποίηση.

Εάν στόχος είναι να μετακινούνται εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ, τότε αυτό δεν μπορεί να υλοποιηθεί σε διακυβερνητική βάση, όπου η Γερμανία, η Ολλανδία και η Φινλανδία πληρώνουν για την Ελλάδα, την Πορτογαλία και την Ιρλανδία. Για να γίνει αυτό χρειάζεται ένα ομοσπονδιακό σύστημα. Είναι απαραίτητο όχι μόνο για λόγους οικονομικής αποτελεσματικότητας, αλλά για να αποτραπεί σύγκρουση του τύπου Γερμανία εναντίον Ελλάδας. Εάν η δημοσιονομική ενοποίηση αποδειχθεί πολιτικά μη αποδεκτή, τότε θα πρέπει απλώς να παραδεχθούμε ότι το σύστημα μεταφοράς ασφάλειας δεν μπορεί και δεν πρέπει να συμβεί.

Ο λόγος για τον οποίο το τρέχον σύστημα καταρρέει είναι η απώλεια αμοιβαίας εμπιστοσύνης. Περιορίζει τις πολιτικές επιλογές αντιμετώπισης της κρίσης. Η έλλειψη εμπιστοσύνης είναι η αιτία για την οποία το ελληνικό πακέτο στήριξης έχει καθυστερήσει μέχρι να φτάσει στο παρά πέντε και γιατί υπάρχουν τόσο πολλές ασφαλιστικές δικλίδες: εφαρμογές προθεσμιών, ειδικοί λογαριασμοί και μόνιμη εκπροσώπηση των πιστωτών και του ΔΝΤ. Σύντομα θα υπάρξει μεγαλύτερη λιτότητα. Σε κάποιο σημείο… κάποιος θα σπάσει.

Η γερμανική στρατηγική φαίνεται πως στόχο έχει να γίνει τόσο αφόρητη η ζωή των Ελλήνων ώστε να θελήσουν από μόνοι τους να φύγουν από την ευρωζώνη. Η An. Merkel σίγουρα δεν θέλει να την πιάσουν με ένα όπλο στο χέρι που ακόμη θα καπνίζει. Είναι η στρατηγική της υποβοηθούμενης αυτοχειρίας, η οποία όμως είναι πολύ επικίνδυνη και ανεύθυνη.

ΠΗΓΗ: FT.com
Copyright The Financial Times Ltd. All rights reserved.

John Holloway: Είμαστε Όλοι Έλληνες

2012-02-20T16:43:00.002+02:00

Πίσω από τις θεαματικές φωτιές, είναι αυτή η αναζήτηση και η δημιουργία ενός διαφορετικού τρόπου ζωής που θα καθορίσει το μέλλον της Ελλάδας και του κόσμου.

Η Ελλάδα μας δείχνει πώς να διαμαρτυρηθούμε ενάντια σ’ ένα αποτυχημένο σύστημα

του John Holloway

δημοσιεύτηκε στη Guardian, στις 17/2/2012
Πηγή: ilesxi.wordpress.com

Μετάφραση: Γιώργος Μαριάς

Δε μου αρέσει η βία. Δεν πιστεύω ότι μπορούν να κερδηθούν πολλά καίγοντας τράπεζες και σπάζοντας παράθυρα. Κι όμως νιώθω ένα κύμα ευχαρίστησης, όταν βλέπω τις αντιδράσεις στην Αθήνα και τις άλλες πόλεις της Ελλάδας απέναντι στη ψήφιση των μέτρων, που επιβλήθηκαν από την Ε.Ε., από το ελληνικό κοινοβούλιο. Ακόμα παραπέρα: αν δεν υπήρχε αυτή η έκρηξη οργής, θα είχα βυθιστεί σε μια θάλασσα κατάθλιψης.

Η χαρά μου οφείλεται στο γεγονός πως βλέπω τα ποδοπατημένα σκουλήκια να γυρίζουν και να βρυχώνται. Η χαρά να βλέπω αυτά τα μάγουλα που έχουν χτυπηθεί χιλιάδες φορές να ανταποδίδουν το χτύπημα. Πώς μπορούμε να ζητήσουμε από ανθρώπους να δεχτούν πειθήνια την τρομακτική μείωση του βιοτικού επιπέδου που τα μέτρα λιτότητας συνεπάγονται; Θέλουμε απλώς να συμφωνήσουν ότι το τεράστιο δημιουργικό δυναμικό από τόσους πολλούς νέους ανθρώπους θα πρέπει να εγκαταλειφθεί, τα ταλέντα τους να παγιδευτούν σε μια ζωή μακροχρόνιας ανεργίας; Κι όλα αυτά, απλώς για να διατηρηθεί ένα καπιταλιστικό σύστημα που εδώ και καιρό έχει περάσει η ημερομηνία λήξης του, και που πλέον δεν προσφέρει στον κόσμο τίποτα εκτός από καταστροφή. Για τους Έλληνες, η πειθήνια αποδοχή των μέτρων θα σήμαινε να πολλαπλασιάσουν την ύφεση με κατάθλιψη, την ύφεση ενός αποτυχημένου συστήματος σε συνδυασμό με την κατάθλιψη της χαμένης αξιοπρέπειας.

Η βιαιότητα της αντίδρασης στην Ελλάδα είναι μια κραυγή που απλώνεται σε όλο τον κόσμο. Πόσο καιρό ακόμα θα καθόμαστε και θα βλέπουμε τον κόσμο να ξεσκίζεται από αυτούς τους βάρβαρους, τους πλούσιους, τις τράπεζες; Πόσο καιρό θα καθόμαστε και θα παρακολουθούμε τις ανισότητες να αυξάνονται, το σύστημα υγείας να απορρυθμίζεται, την εκπαίδευση να υποβαθμίζεται σε άκριτη ανοησία, τα παγκόσμια αποθέματα νερού να ιδιωτικοποιούνται, τις κοινότητες να αφανίζονται και τη γη να ξεσκίζεται για τα κέρδη μεταλλευτικών εταιριών;

Η επίθεση, που είναι έντονη στην Ελλάδα, λαμβάνει χώρα σε όλο τον κόσμο. Παντού το χρήμα υποβάλλει την ανθρώπινη και μη ανθρώπινη ζωή στη λογική του, στη λογική του κέρδους. Αυτό δεν είναι κάτι καινούριο, αλλά η ένταση και το εύρος της επίθεσης είναι καινούρια, καθώς καινούρια είναι επίσης, η γενική επίγνωση ότι η τρέχουσα δυναμική είναι μια δυναμική θανάτου, που είναι πιθανό να οδηγεί όλους μας προς τον αφανισμό της ανθρώπινης ζωής στον πλανήτη. Όταν οι πολυμαθείς σχολιαστές εξηγούν τις λεπτομέρειες των τελευταίων διαπραγματεύσεων μεταξύ των κυβερνήσεων για το μέλλον της ευρωζώνης, ξεχνούν να αναφέρουν ότι το αντικείμενο της φαιδρής διαπραγμάτευσης είναι το μέλλον της ανθρωπότητας.

Είμαστε όλοι Έλληνες. Είμαστε όλοι υποκείμενα που η υποκειμενικότητά τους απλά ισοπεδώνεται από τον οδοστρωτήρα μιας ιστορίας που αποφασίζεται από την κίνηση των χρηματαγορών. Ή έτσι φαίνεται κι έτσι θέλουν να είναι. Εκατομμύρια Ιταλοί διαδήλωσαν ξανά και ξανά εναντίον του Σίλβιο Μπερλουσκόνι αλλά ήταν οι αγορές που τον έριξαν. Το ίδιο και στην Ελλάδα: από διαδήλωση σε διαδήλωση ενάντια στον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά τελικά ήταν οι αγορές που τον απέρριψαν. Και στις δύο περιπτώσεις, πιστοί και δοκιμασμένοι υπηρέτες του χρήματος διορίστηκαν για να αντικαταστήσουν τους έκπτωτους πολιτικούς, χωρίς καν το πρόσχημα της λαϊκής ετυμηγορίας. Αυτό δεν είναι ιστορία που γράφεται από τους πλούσιους και τους ισχυρούς, παρόλο που σίγουρα αυτοί ωφελούνται: είναι ιστορία που γράφεται από μια δυναμική που κανείς δεν ελέγχει, μια δυναμική που καταστρέφει τον κόσμο, αν την αφήσουμε.

Οι φλόγες στην Αθήνα είναι φλόγες οργής, κι εμείς αγαλλιάζουμε μαζί τους. Όμως, η οργή είναι επικίνδυνη. Αν προσωποποιηθεί ή στραφεί απέναντι σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων (π.χ. τους Γερμανούς), μπορεί πολύ εύκολα να γίνει αμιγώς καταστρεπτική. Δεν είναι τυχαίο που ο πρώτος που παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενος για το τελευταίο πακέτο μέτρων λιτότητας στην Ελλάδα ήταν ο αρχηγός του ακροδεξιού κόμματος, του ΛΑΟΣ. Η οργή μπορεί εύκολα να γίνει εθνικιστική, ακόμα και φασιστική οργή: η οργή που δεν κάνει τίποτα για να βελτιώσει τον κόσμο. Είναι λοιπόν σημαντικό να ξεκαθαρίσουμε ότι η οργή μας δεν είναι οργή απέναντι στους Γερμανούς, ούτε καν απέναντι στην Άνγκελα Μέρκελ ή στον Ντέιβιντ Κάμερον ή στον Νικολά Σαρκοζί. Αυτοί οι πολιτικοί είναι απλά αλαζονικά και θλιβερά σύμβολα του πραγματικού αντικειμένου της οργής μας- της κυριαρχίας του χρήματος, της καθυπόταξης όλης της ζωής στη λογική του κέρδους.

Αγάπη και οργή, οργή και αγάπη. Η αγάπη είναι ένα σημαντικό μοτίβο στους αγώνες που έχουν επαναπροσδιορίσει το νόημα της πολιτικής τον τελευταίο χρόνο, ένα συνεχές μοτίβο των κινημάτων Occupy, ένα βαθύ συναίσθημα ακόμα και στην καρδιά των πιο βίαιων ταραχών σε πολλά μέρη του κόσμου. Όμως η αγάπη βαδίζει χέρι χέρι με την οργή, την οργή του “πώς τολμάνε να κλέβουν τις ζωές μας, πώς τολμάνε να μας συμπεριφέρονται ως αντικείμενα”. Η οργή ενός διαφορετικού κόσμου που προσπαθεί να εισβάλλει μέσα από την αισχρότητα του κόσμου που μας περιβάλλει.

Αυτή η ανάδυση ενός διαφορετικού κόσμου δεν είναι απλά ζήτημα οργής, παρόλο που η οργή είναι μέρος του. Συμπεριλαμβάνει αναγκαστικά την υπομονετική οικοδόμηση ενός διαφορετικού τρόπου να κάνουμε πράγματα, τη δημιουργία διαφορετικών μορφών κοινωνικής συνοχής και αμοιβαίας υποστήριξης. Πίσω από το θέαμα των φλεγόμενων τραπεζών στην Ελλάδα υπάρχει μια βαθύτερη διαδικασία, ένα πιο ήσυχο κίνημα ανθρώπων που αρνούνται να πληρώσουν εισιτήριο για μετακινήσεις, λογαριασμούς ρεύματος, διόδια, δάνεια: ένα κίνημα, γεννημένο από αναγκαιότητα και φρόνημα, ανθρώπων που οργανώνουν αλλιώς τις ζωές τους, δημιουργώντας κοινότητες αμοιβαίας υποστήριξης και δίκτυα σίτισης, καταλαμβάνουν άδεια σπίτια και γη, δημιουργούν κοινά πάρκα, επιστρέφουν στην ύπαιθρο, γυρνάνε την πλάτη τους στους πολιτικούς (που φοβούνται να εμφανιστούν στον δρόμο) και δημιουργούν αμεσοδημοκρατικά μορφώματα για τη λήψη συλλογικών αποφάσεων. Ίσως ακόμα ανεπαρκή, ακόμα πειραματικά, αλλά ζωτικής σημασίας. Πίσω από τις θεαματικές φωτιές, είναι αυτή η αναζήτηση και η δημιουργία ενός διαφορετικού τρόπου ζωής που θα καθορίσει το μέλλον της Ελλάδας και του κόσμου.

We are all Greeks - Διεθνής Αλληλεγγύη (ενημερώνεται)

2012-02-20T03:38:00.002+02:00

Ενημέρωση από τη Διεθνή Αλληλεγγύη στον αγώνα του ελληνικού λαού.

Solidaritätskundgebung für Griechenland Wien 15 2 2012

18 Feb - Solidarity to Greece

Belgium Protest for Greece

Concentración frente a la embajada de Grecia en Madrid (13/02/2012)

Hundreds of French dancing Sirtaki to support the Greeks (12-02-12)

occupy berlinale - cinema for peace am 13.2.12

occupy berlin - 13.2.12 - solidarity with greece! not in our name! solidarität mit den griechen !

Düsseldorf 15.02.2012 Demonstration Nicht in unserem Namen! Solidarität mit den Griechen

Roma, 9 febbraio 2012. Solidarietà al popolo greco, presidio all'ambasciata (Libera Tv)

Για αναλυτικότερη ενημέρωση:
realdemocracygr.wordpress.com

Επισκευθείτε επίσης το tvxs.gr

Σύνταγμα ΤΩΡΑ. Πορείες Κυριακής 19-02-2012 (Συνεχής Ενημέρωση)

2012-02-19T17:38:00.002+02:00

Συνεχής ενημέρωση εδώ: Σύνταγμα ΤΩΡΑ. Πορείες Κυριακής 19-02-2012

Δείτε αναλυτικά Φωτό - VIDEO από το Newsit

Δείτε επίσης:

Φωτογραφίες από το Σύνταγμα 19 Φλεβάρη:
syspeirosiaristeronmihanikon.blogspot.com

Σύνταγμα 19 Φεβρουαρίου 2012 - Φωτογραφίες:
kerasiakrinoi.blogspot.com

Η μισθοδοσία της ανέχειας και της φτώχειας (Κάλεσμα Αγώνα από εργαζόμενους του Δήμου Βύρωνα)

2012-02-19T15:50:00.003+02:00

Λάβαμε στο e-mail μας και δημοσιεύουμε το παρακάτω κείμενο:

Η μισθοδοσία της ανέχειας και της φτώχειας

Κρύος ιδρώτας διαπέρασε τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζόμενων στο Δήμο Βύρωνα, όπως και σε όλους τους Δήμους της χώρας, όταν αντίκρισαν το χαρτί της μισθοδοσίας του Β΄ δεκαπενθημέρου και είδαν ο μισθός τους να ανέρχεται από 4 μέχρι 380 ευρώ. Η μισθοδοσία αυτή είναι αποτέλεσμα της μείωσης του μισθού που φτάνει μέχρι και τα 565 ευρώ το μήνα με την εφαρμογή του νέου μισθολογίου που επέβαλε η εξουσία και των κρατήσεων για δάνεια που έχουν οι εργαζόμενοι. Τα συναισθήματα των εργαζόμενων γίνονται αντιληπτά από τον καθένα, αγανάκτηση, μίσος, κατήφεια, απογοήτευση, αδιέξοδος.

Την ίδια στιγμή τα Μ.Μ.Ε ενημέρωναν την κοινή γνώμη ότι ο μισθός του Προέδρου της Δημοκρατίας φτάνει τις 85.000 ευρώ το χρόνο, του πρωθυπουργού 110.000 ευρώ το χρόνο και ο μισθός του κάθε βουλευτή ξεπερνά τις 7.000 ευρώ το μήνα. Όταν 199 από αυτούς τους 300 εθνοπατέρες ψήφισαν την περασμένη Κυριακή ο μισθός στον ιδιωτικό τομέα να κατεβεί στα 580 ευρώ το μήνα μεικτά και για τους νέους έως 25 χρονών στα 510 ευρώ. Στόχο έχουν να επιβάλλουν μισθούς Βουλγαρίας για να προσελκύσουν επενδυτές με πολύ φθηνό εργατικό δυναμικό, φτιάχνοντας ένα καθεστώς με εργαζόμενους δίχως δικαιώματα και εργοδότες δίχως υποχρεώσεις.

Οι πολιτικοί που επέλεξαν να μας βάλουν στο Δ.Ν.Τ., στο μνημόνιο και τώρα ψήφισαν τη νέα δανειακή σύμβαση διαπράττουν έγκλημα σε βάρος του εργαζόμενου λαού και της χώρας. Έχουν κηρύξει κοινωνικό, οικονομικό πόλεμο σε βάρος του ελληνικού λαού, για να σώσουν δήθεν τη χώρα στο όνομα της ευρωπαϊκής προοπτικής.

Αρκετά ψέματα μας είπαν μέχρι τώρα όλοι αυτοί που ασκούν εξουσία, δεν μπορούν όμως να μας κοροϊδεύουν για πάντα. Η οργή και η αγανάκτηση του λαού μπορεί να γίνει τσουνάμι ανατροπής της βάρβαρης πολιτικής τους. Όλοι και αυτή την ΚΥΡΙΑΚΗ 19/2 στο ΣΥΝΤΑΓΜΑ, πιο δυναμικά πιο μαζικά. Δε δικαιούται να απουσιάζει κανείς από αυτό τον ιστορικό αγώνα για τη σωτηρία του λαού και της χώρας.

Όλοι στους δρόμους. Ενωμένοι, μπορούμε να τους διώξουμε. Δεν φοβόμαστε. ΜΑΤ, ΒΙΑ, ΧΗΜΙΚΑ, ΔΑΚΡΥΓΟΝΑ, ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ δεν είναι ικανά να σταματήσουν την οργή του λαού που τελικά θα τους ανατρέψει και θα ξαναγεννήσει την ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Παναγιωτόπουλος Χρήστος. Εργαζόμενος στο Δήμο Βύρωνα
Μέλος του Δ. Σ του σωματείου και της Ανεξάρτητης Αγωνιστικής Παρέμβασης
Βύρωνας 16/ 2 / 2012

Δείτε επίσης:

Ανεξάρτητη Αγωνιστική Παρέμβαση εργαζόμενων στο Δήμο Βύρωνα:

Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν!

#Occupy Wall Street Joins International Day of Action: We Are All Greeks Now

2012-02-18T13:36:00.004+02:00

Posted 17 hours ago on Feb. 17, 2012, 12:43 p.m. EST by OccupyWallSt

Tomorrow, the people of Greece will take to the streets again to occupy Syntagma Square in protest of the extreme austerity measures being imposed on the backs of the Greek 99% to the joy and benefit of the European financial elite. The 99% everywhere are under assault by the same global banking interests. Greece is merely the most severe economic crisis yet to be imposed by the International Monetary Fund and other agents of the 1% in the Global North. People all over the world live under the tyranny of policies dictated by the IMF, the World Bank, and the G8. As demonstrated by the wholesale slashing of social services in the name of "debt reduction," New York City and the United States are not immune.

Our resistance to austerity will also be global. This weekend, the people of cities across the world will take to the streets in solidarity with the Greek protesters who have occupied their workplaces and public spaces to resist economic injustice. Demonstrations are planned throughout Germany, Austria, Belgium, Denmark, Spain, Finland, France, Iceland, Ireland, Italy, the Netherlands, Portgual, the United Kingdom, the United States, Sweden, and more. Click here for a partial listing of international rallies on Facebook. Occupy Chicago held a Greece solidarity rally yesterday. There is a rally today in San Francisco and tomorrow in New York City. See below for more information, the original call-out, and a statement of solidarity from Occupy Atlanta.

TODAY: Friday, February 17, 2012
5:00pm to 6:30pm
101 Market Street
San Francisco, CA

Occupy San Francisco stands in solidarity with the sovereignty of the people in Greece against austerity measures. Greece's fight is our fight, as they are rebelling against the same economic oppression we are stateside. We will show Greece and simultaneously the US lawmakers and the 1%ers that we are aware of what is happening, and that we support the same struggles of people across miles and countries. This solidarity rally will demonstrate our dedication to the 99 percent's struggle for a better world. Join us for food, speakers, and dancing.

TOMORROW: Saturday, February 18, 2012

2:00pm until 5:00pm
Liberty Plaza (Zuccotti Park)
New York City, NY
In adherence to the global day of #Solidarity with #Greece, we protest against the austerity measures imposed on Greece by ECB-EC-IMF and the complicity of the non-elected Greek government. These measures are socially unfair and economically ineffective. We protest against police brutality, corporate greed and the destruction of democracy. Join us! #standbyGreece
via Real Democracy Greece:

Saturday 18th of February, international mobilization day :
We are all Greeks! When one people is attacked, all people are attacked.
The 10th of February, the non elected Greece Government adopted a new hideous and destructive austerity plan, passed by the parliament (MPs voted 199-101 in favour) on the 12th of February. The new austerity measures impose a 22% reduction in the minimum wage, which will remain frozen for the next three years; collective bargaining is simply cut; 15000 public sector workers are laid off and 150000 jobs will be destroyed due to the non-renewal of the contract...
The people of Greece is bravely rising up against social terror policies. With the media’s deafening silence, demonstrations, as well as general strikes, become more and more frequent despite the violent repression.
The people of Greece need the international solidarity and they call for our support [1] Let’s reply to their call. We are all Greek!
Their mobilization is clashing with the wall of an European and international dictatorship, the dictatorship of the financial markets and the troika: EU, ECB and IMF, who have imposed austerity measures and a non-elected government on the Greek. The EU governments are involved in the dictatorship and they implement measures which are in the same line in the rest of the countries. Greece is being used as a laboratory before generalizing these measures. The situation is going to get even worse due to the new European Treaty project, which will impose the « golden rule » in our national constitutions.
We reject to sacrifice the people to the money, as do the Greeks.
Let’s regain the reins of our lives. Switch off your computer, join the mobilization! There will be demonstrations everywhere in solidarity with the mobilization of the people of Greece, Saturday the 18th of February.
[1] http://realdemocracygr.wordpress.com/2012/02/10/so-its-final-now/

From Occupy Atlanta:

We Stand In Solidarity With the People of Greece!
Occupy Atlanta calls on all occupations and the 99% worldwide to stand in solidarity with the people of Greece and rally in support for their mass protest against the austerity measures plotted by the Greek government and the 1% clients.
Who imploded the Greek economy? The axis of corrupt Greek politicians and their 1& financial bedfellows, the Eurozone, and last but not least, "the great vampire squid" aka Goldman Sachs. And now behind closed doors, they dare to legislate austerity measures on the backs of the Greek people. Tens of thousands of people in Greece have taken to the streets to express their anger. They are saying no to austerity!
Occupy Atlanta condemns the austerity measures passed by the Greek government. We also issue a friendly alert to the 99% worldwide: stay vigilant for similar legislation from your governments and oppose them with all your might especially when they involve the IMF (International Monetary Fund). Don't believe the lies! These cuts are designed by the 1% corporate-financial elite to force everyone else to pay for their swindles and misadventures.
Stand firm people of Greece, and finish what you started! Continue your resistance until you take back your democracy!

The revolution is underway. The whole world is watching.

Occupy for Greece Worldwide!

Αναδημοσίευση από: occupywallst.org

Εξαιρετικά αποκαλυπτική ομιλία της Eλενας Παναρίτη, στην Επιτροπή Οικονομικών.11-02-2012 (δείτε το video!)

2012-02-16T23:22:00.005+02:00

Ελένη (Έλενα) Ιωάννου Παναρίτη

ΒΟΥΛΕΥΤΗΣ ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑΣ - ΠΑΣΟΚ

Ελενα Παναρίτη. Βουλευτής που εχει ψηφίσει τα πάντα τα τελευταία 2,5 χρόνια, οδηγείται συζητώντας για το Μνημόνιο 2 σε ένα ξέσπασμα που σε πολλά σημεία ειναι σωστό. Σε κάθε περίπτωση δείχνει περίφημα τις αντιφάσεις στις οποίες έχει πέσει το αστικό μπλόκ. Δείχνει οτι αν κάποιος αποφασίσει να υιοθετήσει την ορθολογικότητα σαν οπτική, τότε μοιάζει να μην καταλαβαίνει τίποτε από όσα συμβαίνουν. Δειτε το video.

(Φυσικά, η κυρία Παναρίτη ψήφισε "ΝΑΙ σε όλα" κατά την ψηφοφορία της Κυριακής 12-2-12.
Ίσως να της τα εξήγησε καλά ο υπουργός και τα κατάλαβε στο τέλος!)

Το προηγούμενο κανάλι του youtube κλειδώθηκε και επανερχόμαστε στο video από νέο link.
Πηγή: marikoulaki
Ο χρήστης marikoulaki αφαίρεσε κι αυτός το video της Ε. Παναρίτη από το κανάλι του στο youtube

Επανερχόμαστε στο ίδιο video από το κανάλι του χρήστη LogiosHermes
http://logioshermes.blogspot.com
Πηγή: youtube.com/user/giousis

Έλενα Παναρίτη

Επάγγελμα:: Οικονομολόγος / Κοινωνική επιχειρηματίας.
Σπουδές:: Πτυχίο Οικονομικής Επιστήμης από το Αμερικανικό Κολλέγιο Ελλάδος, Μεταπτυχιακά Διπλώματα σε Διεθνή Οικονομικά και Ευρωπαϊκές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο Johns Hopkins στην Ιταλία και στις ΗΠΑ. Δίπλωμα του εκπαιδευτικού προγράμματος «Παγκόσμιες Χρηματοοικονομικές Αγορές και Κρίσεις» από το Πανεπιστήμιο Harvard στις ΗΠΑ. Μεταπτυχιακό Δίπλωμα στη Διοίκηση Επιχειρήσεων από το Πανεπιστήμιο INSEAD στη Γαλλία.
Ξένες γλώσσες:: Άριστη γνώση Αγγλικής, Ισπανικής, Γαλλικής και Ιταλικής. Βασική γνώση Γερμανικής.

Κοινοβουλευτικές Δραστηριότητες

Εξελέγη Βουλευτής Επικρατείας με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στις εκλογές του 2009.

Πολιτικές / Κοινωνικές Δραστηριότητες

Συγγραφέας του βιβλίου «Prosperity Unbound», το οποίο εκδόθηκε και στα Ελληνικά με τον τίτλο «Ευημερία δίχως Όρια». Το βιβλίο πραγματεύεται μια νέα μεθοδολογία για τη μετατροπή της άτυπης οικονομίας στους κόλπους της επίσημης οικονομίας. Το έργο της αναγνωρίζεται διεθνώς σαν μια από τις πιο επιτυχημένες πρακτικές εφαρμογές των θεσμικών οικονομικών στα δικαιώματα ιδιοκτησίας. Είναι ειδική στα ιδιοκτησιακά δικαιώματα και στην αντίστοιχη διαχείριση του δημόσιου τομέα. Είναι κοινωνική επιχειρηματίας και επικεφαλής του Panel Group, μία ειδική συμβουλευτική εταιρεία που επενδύει σε υποβαθμισμένες περιοχές και παρέχει συμβουλές για τη δημόσια στρατηγική πολιτική και τη μετατροπή και αξιοποίηση της μη ρευστοποιήσιμης ακίνητης περιουσίας.
Είναι, επίσης, πρόεδρος του Κύκλου των Κοινοβουλευτικών της Μεσογείου για την Αειφόρο Ανάπτυξη (Circle of Mediterranean Parliamentarians for Sustainable Development – COMPSUD), μια ανοικτή και ευέλικτη δομή με στόχο την υποστήριξη του διαλόγου μεταξύ των μελών των Κοινοβουλίων (των Μεσογειακών και Βαλκανικών χωρών), των πολιτικών και των άλλων κοινοτικών εταίρων σε ό,τι αφορά την προστασία του περιβάλλοντος στη Μεσόγειο και την εξασφάλιση των απαραίτητων προϋποθέσεων για τη βιώσιμη ανάπτυξη της περιοχής.
Διδάσκει οικιακά χρηματοοικονομικά και μεταρρύθμιση των αγορών ακινήτων στη Σχολή Wharton του Πανεπιστημίου της Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, στη Σχολή Ανώτερων Διεθνών Σπουδών (SAIS) του Πανεπιστημίου Johns Hopkins των ΗΠΑ, στο Πανεπιστήμιο INSEAD της Γαλλίας και αλλού.
Κατά τη διάρκεια της εργασίας της στην Παγκόσμια Τράπεζα ως οικονομολόγος, για πάνω από μία δεκαετία, πρωτοστάτησε σε σειρά θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η μεταρρύθμιση του Δημόσιου Τομέα και των ιδιοκτησιακών δικαιωμάτων στο Περού, εργασία για την οποία της απενεμήθη η διάκριση της διεθνούς βέλτιστης πρακτικής και καινοτομίας.
Έχει δημοσιεύσει σειρά άρθρων σε διεθνή περιοδικά και βιβλία, κυρίως στα θέματα των δικαιωμάτων ιδιοκτησίας, της άτυπης οικονομίας και της δημιουργίας αγορών στον τομέα των δύσκολα ρευστοποιήσιμων ακίνητων περιουσιακών στοιχείων.

Επιτροπές (Τρέχουσα Περίοδος)

Πηγή: hellenicparliament.gr

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ - Θύρα 4 - ΠΑΟΚ

2012-02-16T19:13:00.002+02:00

Πηγή: http://www.paokgate4.gr/

Η ψήφιση του μνημονίου από την προδοτική βουλή των πεταμένων είναι γεγονός. Τα πολιτικά σκουλήκια του ΠΑΣΟΚ, της Νέας Δημοκρατίας και του ΛΑΟΣ εξασφάλισαν μια θέση στο πάνθεον των προδοτών του έθνους και η τοποθέτηση τους δίπλα στον Εφιάλτη και τον Πήλιο Γούση τους αξίζει.

Αποδείχτηκε ότι ο Γιωργάκης δεν έχει ούτε το ένα δέκατο από τα κάκαλα του πατέρα του, ενώ ο κατάπτυστος Βενιζέλος θυμίζει στρατηγό της επταετίας. Για τον πρόεδρο της Πολιτικής Άνοιξης κύριο Σαμαρά η προδοσία δεν είναι κάτι καινούριο, οι δηλώσεις του όμως για τους εξεγερμένους "Να γνωρίζουν αυτά τα καθάρματα ότι όταν έρθει η ώρα, τις κουκούλες τους θα τις κατεβάσω" προκαλούν οργή και του απαντάμε ότι εμείς θα του βγάλουμε τη κουκούλα του προδότη για να του φορέσουμε την κουκούλα της κρεμάλας.

Θα μπορούσαμε να γράψουμε και άλλα για τα 199 γουρούνια ή το αρχικάθαρμα τον μασόνο Λουκά Παπαδήμο, όμως δεν θα αφήσουμε την οργή μας να εκτονωθεί στο πληκτρολόγιο αλλά στους δρόμους. Όσον αφορά τα συνδικαλιστικά όργανα των εργαζομένων, έχουν παίξει ύποπτο ρόλο αφού ενώ γνώριζαν για το μνημόνιο εδώ και καιρό δεν κάλεσαν έγκαιρα τον κόσμο να προβεί σε μαζικές και δυναμικές ενέργειες που θα παραλύσουν την χώρα για να πιεστούν τα ανθρωπάκια της βουλής. Απλά περιμέναν την τελευταία εβδομάδα για λεονταρισμούς. Να δούμε τι πορεία θα ακολουθήσουν από εδώ και πέρα.

Αναφερόμενοι στα προχτεσινά γεγονότα της Αθήνας, τα κοράκια των ΜΜΕ αντί να σταθούν στη καθολική αντίθεση του λαού στο νέο μνημόνιο, ασχολήθηκαν από τη μια με τα τρομοκρατικά διλήμματα της κυβέρνησης και από την άλλη με τις καταστροφές τραπεζών, πολυεθνικών και κρατικών κτιρίων. Δεν μας λένε ότι όλα τα παραπάνω προκλήθηκαν από αυτούς που κατάστρεψαν την Ελλάδα, οι οποίοι ενώ ζουν σε βλες, οδηγούν πολυτελή αυτοκίνητα και έχουν φουσκωμένους τραπεζικούς λογαριασμούς εντός και εκτός Ελλάδας, καταδικάζουν όλους τους υπόλοιπους να πεθάνουν με μισθό 400 εύρω, χωρίς θέρμανση και γάλα για τα παιδιά τους.

Όσοι ήταν παρόντες στην προχτεσινή επαναστατική νύχτα είδαν ανθρώπους όλων των ηλικιών να μάχονται απέναντι στα μιάσματα της ανθρωπότητας, τους γερμανοτσολιάδες μπάτσους, μέχρι αργά τα μεσάνυχτα, ενώ όσοι επέλεξαν να μην απαντήσουν με βία στις επιθέσεις της αστυνομίας επέστρεφαν ξανά στις θέσεις τους μόλις καταλάγιαζαν τα δακρυγόνα. Οι όποιες φθορές συνέβησαν σε ιδιωτικές επιχειρήσεις και διογκώθηκαν από τα ΜΜΕ, έγιναν σίγουρα είτε από ασφαλίτες είτε από ανθρώπους που δεν έχουν σχέση με τους εξεγερμένους.

Οι "Κουκουλοφόροι" που συγκρούστηκαν με τα σκυλιά των κατακτητών δεν είναι εξωγήινοι ούτε Τούρκοι προβοκάτορες, είναι τα παιδιά μας, τα αδέρφια μας, οι απελπισμένοι γονείς μας, οι εξαθλιωμένοι φίλοι μας, άνθρωποι που δεν έχουν ή σύντομα δεν θα έχουν τίποτα να χάσουν και δεν βρίσκουν άλλο τρόπο να ακουστεί ή φωνή τους σε αυτήν την απάνθρωπη κοινοβουλευτική δικτατορία που έχει επιβληθεί.

Η κοινοβουλευτική Αριστερά ας σταματήσει να καταδικάζει τη βία και ας μας πει τι εννοεί όταν χρησιμοποιεί ορολογία όπως αντίσταση, επανάσταση, προδοσία, αγώνας μέχρις εσχάτων κλπ , αφού δεν γνωρίζουμε μέρος στον πλανήτη που τα αριστερά κινήματα δεν χρησιμοποίησαν και βία. Όπως δεν γνωρίζουμε και αντιστάσεις ή επαναστάσεις που να προβλέπονται από την νομοθεσία αυτών που εναντίον τους εξεγείρεσαι.

Ως οπαδοί της πιο λαικης και πολυπληθούς ομάδας της Βορείου Ελλάδας, αλλά πολύ περισσότερο ως Έλληνες πολίτες που ανησυχούμε για το μέλλον το δικό μας αλλά και του τόπου μας, καλούμε όλους τους οπαδούς του ΠΑΟΚ να συμμετέχουν δυναμικά και με όποιο τρόπο επιβάλλουν οι περιστάσεις, σε όλες τις κινητοποιήσεις που θα συμβούν από εδώ και πέρα, αφού το φιτίλι της κοινωνικής έκρηξης κάηκε.

Ελλάδα. Μια χώρα καταστρέφεται μπροστά στα μάτια μας (του Στάθη Κουβελάκη 13-2-12)

2012-02-16T17:17:00.002+02:00

Πηγή: nodebtnoeuro.wordpress.com
via You Pay Your Crisis

Le Nouvel Observateur 13-02-2012

Συνέντευξη του Στάθη Κουβελάκη στον Louis Morice

Οι δρόμοι έχουν πάρει φωτιά στην Ελλάδα. Xιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν την Κυριακή 12 Φλεβάρη ενάντια στο νέο σχέδιο λιτότητας που ψηφίστηκε στη Βουλή. Ο Στάθης Κουβελάκης, καθηγητής πολιτικής φιλοσοφίας στο King’s College του Λονδίνου, ειδικός στα ελληνικά πολιτικά ζητήματα, αναλύει αυτό το πραγματικό κοινωνικό τραύμα.

Το σχέδιο λιτότητας που ψηφίστηκε χθες το βράδυ στο κοινοβούλιο μπορεί να το δεχτεί η ελληνική κοινωνία;

- Νομίζω ότι έχουμε φτάσει σε οριακό σημείο. Η κοινωνική κατάσταση της χώρας είναι πρωτόγνωρη στη μεταπολεμική Δυτική Ευρώπη. Η Ελληνική πραγματικότητα δεν μπορεί να συγκριθεί παρά μόνο με τη Μεγάλη Ύφεση της δεκαετίας του ’30, τόσο ως προς το βάθος της ύφεσης όσο και ως προς τα ποσοστά της ανεργίας. Σχεδόν το 30% του πληθυσμού ζει σήμερα κάτω από το όριο της φτώχειας.

Οι δρόμοι της Αθήνας και των μεγάλων πόλεων έχουν γίνει εντελώς αγνώριστοι. Αμέτρητα καταστήματα έκλεισαν τα δύο τελευταία χρόνια. Ο λαός έχει εξαντληθεί. Η απώλεια εισοδημάτων και μισθών είναι ανυπόφορη, με πρώτο το δημόσιο τομέα, αλλά και τον ιδιωτικό. Οι νέοι φόροι είναι πραγματική επίθεση ενάντια στο λαό. Η πλειονότητα της ελληνικής κοινωνίας βυθίζεται στην άβυσσο.

Αυτό που αποσυντίθεται επίσης στην Ελλάδα, είναι το κράτος, οι πιο βασικές δημόσιες υπηρεσίες. Τα βιβλία δεν έχουν ακόμη μοιραστεί φέτος στα σχολεία. Η κατάσταση στον τομέα της υγείας είναι ολότελα καταστροφική. Τα νοσοκομεία έχουν τεράστιες ελλείψεις ακόμη και σε φάρμακα. Πρόκειται για τριτοκοσμικές συνθήκες. Η Αθήνα και οι ελληνικές πόλεις μοιάζουν ολοένα και λιγότερο με ευρωπαϊκές πόλεις, και όλο περισσότερο με ρημαγμένες πολιτείες του παγκόσμιου Νότου.

Μέχρι πού μπορεί να φτάσει η οργή των δρόμων;

- Υπάρχει ένα τεράστιο κοινωνικό τραύμα. Ο ελληνικός λαός δεν μπορεί πλέον να το ανεχθεί. Τα νέα μέτρα αποτελούν πραγματική πρόκληση. Η μείωση του κατώτατου μισθού κατά 22% είναι μια πράξη τρέλας. Η περικοπή δισεκατομμυρίων από τις κρατικές δαπάνες ενώ βρισκόμαστε σε πλήρη ύφεση είναι πράξη αυτοκτονίας. Οι επίσημες προβλέψεις που συνοδεύουν το σχέδιο αυτό δείχνουν ότι τίποτα από όλα αυτά δεν είναι βιώσιμο. Πρόκειται για καταστροφή της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες.

Κατά τη γνώμη μου, υπάρχει εδώ μια σκόπιμη στρατηγική, ώστε να προκληθεί χάος από την πλευρά εκείνων που επιβάλουν αυτά τα σχέδια στο λαό, και πρώτα πρώτα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η κοινωνική κρίση μετατρέπεται τώρα σε πολιτική κρίση;

- Η κατάσταση έχει ξεφύγει εντελώς από τον έλεγχο του πολιτικού συστήματος. Αυτή η μπαρόκ κυβέρνηση στερείται κάθε νομιμοποίησης. Βυθιζόμαστε σε μια κρίση άνευ προηγουμένου. Όλα μαζί τα κόμματα που σχημάτισαν τη νέα κυβέρνηση συνασπισμού δημοσκοπικά μόλις που ξεπερνούν το ένα τρίτο του εκλογικού σώματος. Το ΠΑΣΟΚ που κέρδισε τις εκλογές του 2009 με 44% κατέληξε σήμερα σε ποσοστό κάτω του 10%. Ήδη κατέχει την πέμπτη θέση, πίσω από τα δύο κόμματα της κομμουνιστικής αριστεράς. Η συμμετοχή σ’ αυτή την κυβέρνηση στοιχίζει ακριβά και στη Νέα Δημοκρατία, που είδε επίσης στις δημοσκοπήσεις μείωση στην πρόθεση ψήφου.

Η χθεσινή ψηφοφορία στη Βουλή ανέδειξε σημαντικά ρήγματα και στα δύο μέρη. Δεν νομίζω ότι τα ελληνικά πολιτικά κόμματα θα επιβιώσουν από την κρίση, ούτε καν σαν ονόματα. Το ΠΑΣΟΚ είναι πλέον κούφιο κέλυφος. Η ΝΔ παίρνει τον ίδιο δρόμο, αναλαμβάνοντας το βάρος των πολιτικών επιλογών που μόλις στήριξε . Θα υπάρξουν διασπάσεις και νέοι σχηματισμοί που θα προκύψουν μέσα από αυτή την μεγάλη αστάθεια .

Η εικόνα της Ελλάδας, ως λίκνο της δημοκρατίας που νιώθει ότι της στέρησαν το δικαίωμα ν’ αποφασίζει τη μοίρα της, είναι δικαιολογημένη;

- Οι Έλληνες έχουν βαθειά αίσθηση της εθνικής ταπείνωσης που συνοδεύει τούτη την κοινωνική καταστροφή. Καταλαβαίνουν καλά ότι δεν είναι πλέον αυτοί που κυβερνούν τη χώρα. Οι έννοιες της δημοκρατικής νομιμότητας και της εθνικής κυριαρχίας αγνοήθηκαν παντελώς. Απλά και ξεκάθαρα, στέλνονται τελεσίγραφα. Τα ποσοστά υποστήριξης αυτής της πολιτικής είναι αμελητέα στον ελληνικό πληθυσμό. Πρόκειται για την ωμή αποκάλυψη μιας πραγματικότητας που ξεπερνά κατά πολύ την ελληνική υπόθεση, και αφορά την ίδια την Ευρώπη.

Ποια είναι λοιπόν αυτή η Ευρώπη που ενεργεί μ’ αυτό τον τρόπο;

Πώς αναλύετε τη στάση του Πρωθυπουργού Λουκά Παπαδήμου, που επικαλέστηκε το φάσμα του χάους και της χρεοκοπίας;

- Υπάρχει μια απάτη σχετικά με το θέμα της πτώχευσης. Ο καθένας ξέρει ότι το ελληνικό χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί. Αυτό που συζητιέται τώρα είναι διαπραγματεύσεις που θα οδηγήσουν στην ακύρωση ενός μόνο μέρους του χρέους. Όταν εκβιάζει η κυβέρνηση με την ιδέα της πτώχευσης έχει σκοπό να κρύψει το γεγονός ότι η στάση πληρωμών είναι αναπόφευκτη. Θέλουν να γίνει διαχειρίσιμη για την Ευρωπαϊκή Ένωση, εμποδίζοντας την αλυσιδωτή μετάδοση σε άλλες χώρες και ελαχιστοποιώντας τις ζημίες. Αυτή είναι η πραγματική τους στρατηγική.

Η στάση πληρωμών δεν είναι όμως καμιά καταστροφή. Εάν γινόταν με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης για να γίνει έπειτα επαναδιαπραγμάτευση του χρέους υπό βιώσιμες συνθήκες, θα ήταν το πλέον ενδεδειγμένο όπλο. Μία υπεύθυνη ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να κάνει ό,τι έκανε σε μια ανάλογη περίπτωση η κυβέρνηση Κίρχνερ το 2001, όταν αντιμετώπισε την κατάρρευση της Αργεντινής. Η κυβέρνηση ενεργεί κατά τρόπο ανεύθυνο με αποκλειστικό σκοπό να προστατεύσει όσο μπορεί ακόμη να προστατεύσει τα συμφέροντα του τραπεζικού τομέα.

Πώς βλέπετε το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας;

- Καμία πολιτική δεν μπορεί να περάσει αν δεν έχει μια ελάχιστη βάση υποστήριξης στην κοινωνία, ακόμη και μειοψηφική. Αυτή η βάση δεν υπάρχει στην σημερινή ελληνική κοινωνία. Είμαστε μάρτυρες της καταστροφής της χώρας. Το μέλλον θα έλθει από τη λαϊκή αντίδραση που θα επιβάλει βιώσιμες και ανεκτές λύσεις. Στο επίκεντρο αυτών των λύσεων βρίσκεται η στάση πληρωμών και η ακύρωση του μεγαλύτερου μέρους του ελληνικού χρέους, που θα πρέπει να συνοδεύεται από τη λήψη δραστικών μέτρων, όπως η επανεξέταση των σχέσεων με την Ευρωπαϊκή Ένωση και η έξοδος από το ευρώ.

Με δεδομένη την τεράστια έκταση της καταστροφής, είναι δύσκολο να μην έχουμε συναισθήματα θυμού και φόβου, αλλά πιστεύω κι ελπίζω ότι ο λαός δεν θα αφεθεί μοιρολατρικά στην τύχη του. Οι Έλληνες αντιδρούν, και εκεί βρίσκεται η ελπίδα πως θα βρεθούν εναλλακτικές λύσεις που να είναι και δίκαιες και συνάμα κοινωνικά βιώσιμες.

Μετάφραση: Άννα Κόκκαλη

Να καεί, ή μήπως να μην καεί το μπουρδέλο; (μια κλασσική περίπτωση "πλαστού διλήμματος")

2012-02-16T14:18:00.002+02:00

Σαν "πλαστό δίλημμα" χαρακτηρίζεται το κατασκευασμένο δίλημμα το οποίο, σκοπεύει στον εγκλωβισμό της κριτικής σκέψης στους αδιέξοδους όρους που το ίδιο το δίλημμα θέτει και όπου η μόνη λογική διέξοδος βρίσκεται στην άρνηση και των δύο πλευρών του διλήμματος προκειμένου το ερώτημα να αναπλαισιωθεί και η απάντηση να δοθεί από μία τρίτη, εξωτερική του "πλαστού διλήμματος" οπτική.

Γράφαμε σε προηγούμενη ανάρτησή μας με τίτλο: " Όχι σε Όλα "

Σύνταγμα 12.02. 2012

Εκαταντάδες Χιλιάδες λαού χτυπήθηκαν απρόκλητα από την αστυνομία.

Ο Λαός δεν υποχώρησε και χτυπήθηκε αλύπητα σε όλο το κέντρο της Αθήνας χωρίς να έχει καμία σχέση με κανενός είδους εμπρησμούς κτιρίων τα οποία αφέθηκαν σκόπιμα να καούν.

Αν ο λαός είχε, χτές, αποφασίσει να κάψει,

σήμερα δεν θα υπήρχε χώρα για να κυβερνήσετε.

Μετά την έκταση που έχουν πάρει, σε επίπεδο προπαγάνδας, τα γεγονότα των καταστροφών που εξελίχθηκαν την Κυριακή 12-2-2012 παράλληλα με τη μεγαλειώδη αντίσταση του λαού της Αθήνας και την προσπάθεια του καθεστώτος να τα μετατρέψει σε άλλοθι για να εγκαινιάσει ένα καθεστώς έκτακτης ανάγκης στη χώρα, επιχειρούμε μιά εκ νέου προσέγγιση μιας συγκεκριμένης και διλημματικής μορφής βίας. Αυτής του "να καεί ή να μην καεί".

Έχουμε εδώ να κάνουμε με μια κλασσική περίπτωση "πλαστού διλήμματος". Καταστροφή = εξέγερση ;

Να καταγγείλουμε τους εμπρησμούς των νεοκλασικών ή να υιοθετήσουμε τον υποτιθέμενο θυμό των όποιων, όποιες κι αν είναι οι συνέπειες ;

Το ίδιο κατ' αναλογία δίλλημα αλλά απείρως δραματικότερα, είχε τεθεί και μετά το θάνατο των τριών εργαζομένων που είχε προκαλέσει ο εμπρησμός από αγνώστους (ακόμη) της marfin bank στις 5.5.2010.

Η απάντησή μας πρέπει νομίζουμε να αναζητηθεί εκτός του πλαισίου του "πλαστού διλήμματος" που θέτει τόσο η κυρίαρχη καθεστωτική όσο και η κυρίαρχη αντικαθεστωτική σκέψη.

Αν τα κτίρια τα πυρπόλησε το θυμωμένο πλήθος, κακώς τα πυρπόλησε διότι καθόλου δεν προώθησε η πυρπόλησή τους, τους στόχους του αγώνα του. Συνεπώς σε αυτή την υπόθεση εργασίας, κατανοούμε τους θυμωμένους αλλά δεν δικαιολογούμε τις πράξεις τους ούτε τις υιοθετούμε.

Άν όμως τα κτίρια δεν τα πυρπόλησε το θυμωμένο πλήθος ή όχι κατ' αποκλειστικότητα το θυμωμένο πλήθος όπως θέλουν να πιστέψουμε οι καθεστωτικές δυνάμεις ( και οι αντικαθεστωτικές δυνάμεις επίσης) η καθεμία για τους δικούς της λόγους; Ποιός μας υποχρεώνει να υιοθετήσουμε κατασκευές της φαντασίας μας ή της επιθυμίας μας ή καθεστωτικές υποβολές σαν να ήταν αληθινές ;

Έχουμε στοιχεία; Γνωρίζουμε από πρώτο χέρι κάτι και μας δίνει αυτή τη βεβαιότητα; Όχι. Απλά αποδεχόμαστε τα ίδια στερεότυπα που συγκροτούν το "πλαστό δίλημμα". Οι μεν μας λένε πως "οι αναρχικοί τα καίνε" και εμείς αμέσως σκεφτόμαστε "και γιατί να μήν τα καίνε;".

Σωστά; Μόνο που δεν ξέρουμε τίποτα για την αλήθεια των γεγονότων. Απλά υιοθετούμε την καθεστωτική εκδοχή ίσως γιατί κι εμείς ή κάποιοι από εμάς (γενικά μιλώντας) υιοθετούμε ασυνείδητα το καθεστωτικό νόημα της βίας. Ενώ εμείς οι ίδιοι ( μέρος κι εμείς των εξεγερμένων) δεν καίμε χωρίς λόγο κτίρια της πόλης, πιστεύουμε ωστόσο κι εμείς σαν κάθε άλλον υπήκοο των ΜΜΕ πως οι εξεγερμένοι, γενικώς καίνε. Και το χειρότερο που πιστεύουμε, μαζί με άλλους υπηκόους, είναι η ιδέα πως όσοι καίνε είναι και εξεγερμένοι!

Σε αυτό το σημείο είναι που ναυαγεί η σύναψη ανάμεσα στη σκέψη και τη συγκίνηση και καταλήγει κανείς στο απολύτως ανορθολογικό συναίσθημα πως "αφού δεν μπορώ να κάψω ή να υπερασπίσω αυτή την (παράλογη μέσα μου) πράξη δεν είμαι αρκετά εξεγερμένος.

Ο μηχανισμός της υπεραναπλήρωσης αναλαμβάνει τα υπόλοιπα. Όσο η αναίτια βία αναπτύσσεται και δεν μπορούμε να την παρακολουθήσουμε, τόσο περισσότερο τη θαυμάζουμε και την υπερασπίζουμε ενάντια στην κλίση μας για μιά βία ορθολογική και μετρημένη (μιά βία που θα μοιάζει όλο και περισσότερο με την ισχύ και όχι με τον καταναγκασμό), τέτοια που να μπορεί να υπηρετήσει ένα κάποιο σχέδιο αλλαγής του κόσμου.

για την κοινωνική αριστερά

16.2.2012

Δείτε επίσης:

Συγκλονιστική μαρτυρία για τους βανδαλισμούς

και το εξαιρετικό για τις ιδέες του άρθρο:

Αλαβάνος και Μαυρίκος: Παράνοια και θεατρινισμός

από τον ιστότοπο ροϊδη εμμονές

Δείτε επίσης το παρακάτω μοναδικό κείμενο του οποίου θα προσυπογράφαμε κάθε φράση!

Η φωτιά και ο ήχος της σιωπής!

Αναρτημένο στο εξαίρετο blog Κεράσια και Κρίνοι

Οι εργαζόμενοι στην Ελευθεροτυπία ΕΠΙΣΤΡΕΦΟΥΝ (το απεργιακό φύλλο σε pdf)

2012-02-16T02:29:00.001+02:00

Οι ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ και σε pdf

1η σελ, 2η σελ, 3η σελ, 4η σελ, 5η σελ, 6η σελ, 7η σελ, 8η σελ
9η σελ, 10η σελ, 11η σελ, 12η σελ, 13η σελ, 14η σελ, 15η σελ, 16η σελ
17η σελ, 18η σελ, 19η σελ, 20η σελ,21η σελ, 22η σελ, 23η σελ, 24η σελ
25η σελ, 26η σελ, 27η σελ, 28η σελ, 29η σελ, 30η σελ, 31 σελ, 32η σελ
33η σελ, 34η σελ, 35η σελ, 36η σελ, 37η σελ

Πλατεία Συντάγματος 12-2-12. η Εξέγερση Ξεκίνησε. Μαρτυρίες και Απόψεις

2012-02-15T22:30:00.004+02:00

Η αποπειρα μαζικης δολοφονιας στο Συνταγμα, οπως την εζησα εγω

By Dimitris Agorastos

Πηγή: Ο κόσμος έτσι όπως τον βλέπω εγώ

Η ώρα είναι 23.40, το βράδυ της Κυριακής 12 Φεβρουαρίου 2012. Μόλις επέστρεψα από την συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Δεν ξέρω πότε ακριβώς θα ανέβει αυτό το κείμενο, καθώς δεν έχω σταθερό ίντερνετ.
Θέλω όμως να καταγράψω όλα όσα πρωτοφανή και τερατώδη έζησα αυτό το απόγευμα. Να ξεκαθαρίσω ότι ήμουν στο Σύνταγμα, οπότε ότι θα διαβάσετε εδώ ισχύει για όλα όσα συνέβησαν εκεί και πουθενά αλλού.

Ήδη από τις 17.20, όταν φτάσαμε εγώ και η παρέα μου στο Σύνταγμα αρχίσαμε να ακούμε κρότους και να μυρίζουμε δακρυγόνα που έπεφταν πιο μακριά. Αλλά σε γενικές γραμμές όλα ήταν καλά. Ο κόσμος αυξάνονταν σταδιακά. Κατά τις 20.00 από ότι κατάλαβα τα ΜΑΤ έλαβαν εντολή να κάνουν πιο εντατικές προσπάθειες να καθαρίσουν την πλατεία, καθώς τα δακρυγόνα άρχισαν να πέφτουν βροχή, κυρίως από την Σταδίου, αλλά και το κάτω μέρος της πλατείας. Εμείς είμασταν προς Αμαλίας, αλλά ακόμη και εκεί, λόγω συνωστισμού, η ατμόσφαιρα ήταν αποπνικτική. Κάθε αναπνοή απαιτούσε προσπάθεια. Πάλι καλά υπήρχαν κάποια άτομα με Μααλόξ και μας ψέκαζαν. Λίγο αυτό, λίγο το νερό στα μάτια, καταφέραμε και επηζήσαμε της πρώτης επίθεσης.

Σιγά-σιγά ο κόσμος άρχισε να ξαναμαζεύεται στην πλατεία. Όλα ήταν αρκετά ζωντανά εκεί, αλλά ταυτόχρονα και απολύτως ειρηνικά. Κυκλοφορούσαμε από μπλοκ σε μπλοκ, συζητούσαμε και γενικά όλα κυλούσαν ομαλότατα, παρά τους κρότους που ακούγονταν από μακριά (επαναλαμβάνω, μιλάω για την Πλατεία Συντάγματος). Δεν είδα μπαχαλάκηδες, δεν είδα κάποιους να πετάνε αντικείμενα, γενικά δεν είδα κανέναν να προκαλλεί. Και εκεί, κατά τις 22.00, ξαφνικά σκάνε 2-3 δακρυγόνα στην Αμαλίας, ενώ ταυτόχρονα τα ΜΑΤ έσπρωχναν τον κόσμο προς την πλατεία. Από τη Σταδίου σκάνε άλλα 2-3 δακρυγόνα, με αποτέλεσμα όλος ο κόσμος να εγκλωβιστεί στην πλατεία. Όπως ήταν λογικό όλοι προσπαθούσαν να φύγουν προς τα κάτω με αποτέλεσμα να γίνει το αδιαχώρητο. Σαν να μην έφτανε αυτό και ενώ ο κόσμος γύρω μου εκλιπαρούσε για βοήθεια (όπως και εγώ γιατί δεν μπορούσα να αναπνεύσω και να δω) οι ματατζήδες πέταξαν δακρυγόνα μέσα στον κόσμο. Αυτό μπορώ να το βεβαιώσω καθώς το δακρυγόνο έσκασε ακριβώς πίσω μου. Ειλικρινά δεν ξέρω πως κατάφεραμε και φύγαμε από αυτή την κόλαση. Κινηθήκαμε προς Αμαλίας όπου σιγά-σιγά η ατμόσφαιρα καθάριζε και τα ΜΑΤ μας έκαναν τη χάρη να μας αφήσουν να φύγουμε.

Δεν ξέρω εάν οι πυρκαγιές ήταν οργανωμένο σχέδιο, αλλά η δολοφονική επίθεση των ΜΑΤ στην πλατεία ήταν απολύτως οργανωμένη. Σκοπός τους δεν ήταν απλά να απωθήσουν τον κόσμο, αλλά ειλικρινά να σκοτώσουν. Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς πως νοείται να ποτίζεις με δακρυγόνα τόσες χιλιάδες κόσμου οι οποίοι διαδηλώνουν ειρηνικότατα. Γι’ αυτό και μόνο ο κ. Παπουτσής ωφείλει εξηγήσεις και άμεση παραίτηση.

Ειλικρινά αυτό που έζησα δεν θα ήθελα να το ζήσει κανείς ποτέ ξανά. Είναι η πρώτη φορά που ήμουν εν μέσω δακρυγόνων και πρέπει να υπογραμμίσω ότι είναι άλλο πράγμα να βλέπεις τις αθλιότητες από την τηλεόραση και άλλο να τις ζεις από κοντά. Οι δειλοί που μας έπνιξαν με δακρυγόνα είναι κατάπτιστοι, τόσο οι εγκέφαλοι που έδωσαν τις εντολές όσο και τα άμυαλα και ακούνητα στρατιωτάκια που τις εκτέλεσαν. Αυτές οι μνήμες θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στο μυαλό μου, όπως και στο μυαλό των περισσότερων που κοντέψαμε να πεθάνουμε από τα χημικά του κράτους μπροστά στην Βουλή.

Υπάρχουν ακόμη κάποιοι που απορούν γιατί ο κόσμος συνεχίζει να φωνάζει “μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι”; Αν ναι, ας περάσουν μια βόλτα από την πλατεία στην επόμενη διαδήλωση.

Υ.Γ. Θα πρέπει να ευχαριστήσουμε τους guest stars του ΠΑΜΕ, οι οποίοι μπορεί να μην πάτησαν ποτέ το πόδι τους στο Σύνταγμα, αλλά κουνούσαν με τάξη και χαρά τα σημαιάκια τους στις στήλες του Ολυμπίου Διός όταν οι πνιγμένοι προσπαθούσαμε να πάρουμε αέρα.
–Απεστάλη μέσω του HTC Desire–

εισαι καλα; ο σπυρος; τα αλλα παιδια; | 12-2-2012

Πηγή: combustions.tumblr.com

σε όλες τις καθέτους της αμαλίας αναρχικοί προσπαθούσαν να εμποδίσουν τα ΜΑΤ να ανέβουν προς τα πάνω / πετάγαν πέτρες / απλός κόσμος πήγαινε έπαιρνε πέτρες από κάτω και τις πετούσε και αυτός / κάθε φορά που τα ΜΑΤ κάναν πίσω ο κόσμος χειροκροτούσε / κάθε φορά που έριχναν δακρυγόνο ο κόσμος φώναζε μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι / χαμογελούσαμε / μιλάγαμε / φοβόμασταν / αγκαλιαζόμασταν / ήμασταν ένα / μέχρι που οι κρατικοί δολοφόνοι άρχισαν να κάνουν επίθεση και μέσα από το ζάππειο / ο κόσμος πανικοβλήθηκε / μπήκαμε στο ξενοδοχείο αμαλία / σε 2 λεπτά άρχισε να μπαίνει εκατοντάδες κόσμος μέσα / σκάνε 1-2 δακρυγόνα ακριβώς μπροστά στην ανοικτή πόρτα / ο κόσμος έμπαινε και έκανε εμετό / λιποθυμούσε / έκλαιγε / τυφλός πια / 4 άνθρωποι παγιδεύτηκαν στην στριφογυριστή πόρτα της εισόδου που ήταν γεμάτη δακρυγόνα / τους έβλεπα να μελανιάζουν / να πνίγονται / 3 άντρες πήγαμε / με δυσκολία την ανοίξαμε / γύρισα και κοίταξα το λόμπυ και αυτό που είδα δεν ήτανε ανθρώπινο / ήταν ο τρόμος απλωμένος σε ανθρώπους / πεσμένα κορμιά / παιδιά / γυναίκες / γέροι / ο φόβος είχε μετατρέψει το κορμί μου σε δοχείο αδρεναλίνης / γρήγορα να βρούμε σπρέυ για άσθμα / γιατρό / νερό / μαλόξ / ριοπάν / αγκάλιασα μια κυρία που έκλαιγε / (νομίζω έκλαιγα περισσότερο από μέσα μου) / δεύτερο κύμα κόσμου / οι άνθρωποι του ξενοδοχείου σαν έτοιμοι από πάντα / έχω χάσει τους φίλους μου / ψάχνω παντού / τους βρίσκω σε διάφορες γωνιές / ησυχάζω / σκέφτομαι τους φίλους που είναι ακόμα έξω / στέλνω DM / SMS / προσεύχομαι στους ίδιους γιατί αυτοί είναι ιεροί / πάω στον πάνω όροφο / ανάβω ένα τσιγάρο / ξεπατώνομαι στα κλάματα / η αδρεναλίνη φεύγει από τα μάτια μου / είμαστε όλοι ερωτευμένοι / είμαστε όλοι αναρχικοί.

Combat tactics

Πηγή: xasodikis.blogspot.com

Γύρω στις 6 το απόγευμα είμαστε στη Σταδίου, στο ύψος της Παλαιάς Βουλής, κι έχουμε φρακάρει όταν πέφτουν τα (πρώτα;) δακρυγόνα. Είναι αδύνατον να σταθείς, βγαίνουμε στην Αμερικής και από εκεί στην Πανεπιστημίου, εδώ ο αέρας είναι πιο καθαρός. Στεκόμαστε στη διασταύρωση και περιμένουμε, θέλουμε να προχωρήσουμε προς την πλατεία, αλλά μπροστά μας, στο ύψος της Βουκουρεστίου, βλέπουμε φωτιές.

******

Ο κόσμος στο δρόμο δεν είναι τίποτα μπαρουτοκαπνισμένοι διαδηλωτές με ντοκτορά στην επαναστατική γυμναστική. Υπάρχουν κάποια μπλοκ με πανώ και πλακάτ, αλλά η πλειοψηφία είναι μικρές-μεγάλες παρέες αποτελούμενες από νέα παιδιά με φόρμες, κοπελίτσες με σινιέ ρουχαλάκια κι αυτές τις μπότες τις εσκιμώικες που είναι της μόδας, μεσήλικες με σουλούπι υπαλλήλου τραπέζης ή βοηθού λογιστή. Οι πιο πολλοί δεν έχουν άλλη προφύλαξη πέρα από κάτι μάσκες χειρουργείου, κασκόλ και φουλάρια -αστεία πράγματα μπροστά στο χημικό νέφος. Κάπου στα μετόπισθεν βρίσκεται το μπλοκ του ΠΑΜΕ, εντυπωσιακό σε όγκο και παλμό, αλλά για την ώρα αθέατο.

******

Θέλουμε να φτάσουμε στην πλατεία, για εκεί ξεκινήσαμε και εκεί θέλουμε να πάμε, δεν έχουμε σκοπό να φύγουμε έτσι. Αλλά δεν είναι κι εύκολο. Με ψεκασμούς ανά τακτά διαστήματα, η αστυνομία σπρώχνει τον κόσμο λίγο-λίγο προς τα πίσω, Ομήρου, Σίνα, Προπύλαια. Οι ψυχραιμότεροι προσπαθούν να αποτρέψουν την άτακτη υποχώρηση με τρεχαλητά, δεν είναι θέμα τακτικής, είναι θέμα επιβίωσης, αν όλος αυτός ο κόσμος αρχίσει να τρέχει πανικόβλητος θα ποδοπατηθούν άνθρωποι. Στο μεταξύ έχουν αρχίσει να ανάβουν οι φωτιές, μερικές είναι αθώες, τις άναψαν στα καλαθάκια των σκουπιδιών που κρέμονται απ' τους στύλους για να διώξουν την αποφορά των χημικών, αλλά ήταν να μη γίνει αρχή. Έξω απ' τα Στάρμπακς της Κοραή ήδη καίει μια μεγάλη πυρά, "τι καίνε ρε γαμώτο;", "καρέκλες" μου λέει ένας που περνάει από δίπλα. Καρέκλες; Πέφτουν μολότοφ και κρότου λάμψης. Πηγαινοερχόμαστε από Πανεπιστημίου σε Σταδίου και πάλι πίσω αποφεύγοντας τα στενά, η προώθηση προς το Σύνταγμα φαίνεται αδύνατη.

******

Εκ των υστέρων, ενώνεις τις τελίτσες και καταλαβαίνεις. Η τακτική της αστυνομίας ήταν απλούστατη: απέκλεισαν την είσοδο στην πλατεία σε όσους κινούνταν σε Σταδίου και Πανεπιστημίου ορθώνοντας ένα τείχος από χημικά, και μετά εξαπέλυσαν έναν πόλεμο φθοράς του εχθρού, απωθώντας το πλήθος όλο και πιο πίσω και κάνοντας σαφές ότι, αν θες να φτάσεις στην πλατεία, πρέπει να είσαι αποφασισμένος να δώσεις μάχη κανονική. Ο κόσμος όμως δεν είχε κατέβει να πολεμήσει, είχε κατέβει να διαδηλώσει. Όταν απελπίστηκε, όταν μετά από ώρες πολλές άρχισε να εγκαταλείπει σιγά-σιγά την προσπάθεια, η ένδοξη αστυνομία μας έκανε μια έφοδο και καθάρισε και την πλατεία.

******

Στο μεταξύ βέβαια είχαν αναλάβει δράση τα καλόπαιδα που έρχονται για να πολεμήσουν, που κουβαλάνε την τελευταία λέξη της μόδας σε αντιασφυξιογόνες μάσκες, ρόπαλα που θα τα ζήλευε ο Κόναν ο βάρβαρος και κάτι ωραία σακίδια που κουδουνίζουν, γκλαν-γκλαν. Αρχίζουν και κοπανάνε: τραπεζικά καταστήματα και "αγοράζω χρυσό-κοσμήματα" γίνονται οι πρώτοι στόχοι. Δεν είναι να απορεί κανείς που ο υπόλοιπος κόσμος δεν αποδοκιμάζει, αντιθέτως, πολλοί χειροκροτούν και ζητωκραυγάζουν. Μετά τον ψεκασμό βλέπεις τα πράγματα αλλιώς, ο εχθρός του εχθρού σου γίνεται φίλος, κι ας μην είναι.

******

Λίγη σημασία έχει αν κάποιοι από αυτούς που τα σπάνε είναι προβοκάτορες της αστυνομίας, πράγμα που δύσκολα θα καταφέρει ποτέ κανείς να αποδείξει. Λίγη σημασία έχει, διότι είναι η ίδια η αστυνομία που λειτουργεί σαν προβοκάτορας, είναι η ίδια η αστυνομία που επιλέγει ποιον αντίπαλο θέλει στο γήπεδο, είναι η ίδια η αστυνομία που κάνει τον άμαχο πληθυσμό συμπαραστάτη και εμψυχωτή του κάθε βλαμμένου με μολότοφ και λοστάρι που κοπανάει μια βιτρίνα. Τα καμμένα καταστήματα, οι σπασμένες βιτρίνες και οι κατεστραμμένοι κινηματογράφοι αποτελούν μέρος του στρατηγικού σχεδιασμού της αστυνομίας, θεμιτές παράπλευρες απώλειες προκειμένου να επιτευχθεί ο αντικειμενικός σκοπός, που είναι να τρομοκρατήσουν τον κόσμο: εδώ και τώρα, αλλά και προληπτικά για το μέλλον. Αδειάστε τους δρόμους, αφήστε μας να χορεύουμε το ταγκό της καταστροφής με τους βάνδαλους, καθήστε τρομαγμένοι μπροστά στην οθόνη. Το δικαίωμα του συνέρχεσθαι είναι κατοχυρωμένο, αλλά εμείς θα σε κάνουμε να μη θέλεις να το ασκήσεις -εκτός κι αν είσαι διατεθειμένος να ξερνάς χημικά, να ρισκάρεις τη σωματική σου ακεραιότητα μέσα σε φλόγες και ιπτάμενες πέτρες. Μείνε φιλήσυχος νοικοκύρης του καναπέ ή γίνε αντάρτης των πόλεων -μέση λύση δεν υπάρχει, δεν αφήνουμε εμείς να υπάρξει.

******

...Ψάχνω να βρω ένα καλό κλείσιμο για το κείμενο αλλά δεν βρίσκω. Δεν έχει σημασία. Διάβασε αυτό, αυτό κι αυτό. Δες και αυτά. Αν ήσουν εκεί, τα ξέρεις. Αν όχι, ευκαιρία να τα μάθεις. Κι από 'κει και πέρα, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις.

Η πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και ο παραμορφωτικός φακός των ΜΜΕ

Πηγή: molisxypnisa.wordpress.com

Το γκράφιτι είναι του Banksy.

Η χθεσινή μέρα ήταν μια ήττα της αστικής δημοκρατίας από πολλές πλευρές. Δεν θα σταθώ στο γεγονός πως μία κυβέρνηση έχει διορίσει έναν τραπεζίτη πρωθυπουργό χωρίς να τον έχει εκλέξει ο λαός. Ούτε πως το κόμμα που έχει διορίσει αυτόν τον πρωθυπουργό έχει χάσει ήδη την κοινοβουλευτική πλειοψηφία (αρχή της δεδηλωμένης) και παρόλα αυτά κυβερνά.

Όμως δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια στο γεγονός πως από την αρχή της πάνδημης διαμαρτυρίας τον περασμένο Μάιο, χθες, οι πολίτες επέλεξαν ως προστάτες τους όχι αυτούς που πληρώνουν για να το κάνουν και είναι θεσμικά κατοχυρωμένος ο ρόλος τους, αλλά τους αναρχικούς. Ούτε να μην ανοιγοκλείνω έκπληκτος τα μάτια όταν βλέπω και διαβάζω πως αυτό που έμεινε από τη χθεσινή μεγαλειώδη συγκέντρωση του πλήθους είναι οι στάχτες κτηρίων και τραπεζών.

Ας γίνω πιο συγκεκριμένος. Χθες το μεσημέρι, σε αντίθεση με όλες τις δεκάδες συγκεντρώσεις που έγιναν τους τελευταίους 10 μήνες, ο κόσμος δεν μαζεύτηκε στο Σύνταγμα δυο ώρες μετά το κάλεσμα. Ενώ άλλες φορές το κάλεσμα ήταν στις 5 κι οι περισσότεροι έρχονταν από τις 6μισι και μετά, είχε συμβεί το μοναδικό να είναι γεμάτο κόσμο ήδη από τις 5 παρά. Στις 5μισι δεν έπεφτε καρφίτσα ούτε στο Σύνταγμα, ούτε στους γύρω δρόμους ενώ ήδη υπήρχαν και κάποιες χιλιάδες κόσμου του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια και στην Ακρόπολη και συνεχώς κατέφθανε κόσμος τόσο από την Ομόνοια, όσο και από τους σταθμούς του Μετρό Μοναστηράκι και Ακρόπολη (ένα ακόμα πεντακάθαρο σημάδι πως η κυβέρνηση φοβόταν την λαϊκή αντίδραση και ήθελε απεγνωσμένα να δυσκολέψει την πρόσβαση του κόσμου ήταν πως ενώ είχε ήδη κλείσει τους σταθμούς Μετρό Σύνταγμα, Πανεπιστήμιο και Ευαγγελισμός, μετά από εντολές έκλεισε αδικαιολόγητα και το Μετρό Ακρόπολη ώστε η πρόσβαση να γίνει ακόμα δυσκολότερη!).

Μέχρι τις 5μισι λοιπόν τα πράγματα ήταν όμορφα, ειρηνικά και θα μπορούσε να πει κάποιος πως η δημοκρατία γιόρταζε σε όλο της το μεγαλείο. Όμως, εντελώς απρόκλητα και απροκάλυπτα, οι δυνάμεις καταστολής άρχισαν να ρίχνουν χημικά στο πλήθος, αδιακρίτως, για να προκαλέσουν την διάλυσή του προτού ακόμα φτάσει η συγκέντρωση στο ζενίθ της. Δεν είναι τυχαίο πως τα παπαγαλάκια του Σκάι ανέφεραν πως ο κόσμος φεύγει από το Σύνταγμα κι η ώρα δεν ήταν ούτε 6 ακόμα. Η προσπάθεια τρομοκράτησης τόσο από τα ηλεκτρονικά μέσα όσο και από τις εφημερίδες είχε ξεκινήσει δυο μέρες πριν και αρκούσε να παρακολουθήσει κάποιος τηλεόραση ή να δει τα πρωτοσέλιδα στα περίπτερα. Οι Γλέζος και Θεοδωράκης ήταν μόνο τα επώνυμα παραδείγματα αυτών που δέχθηκαν τα χημικά, αλλά οι χιλιάδες του κόσμου ξέρουν να μιλήσουν για το αίσθημα ασφυξίας καλύτερα από όλους.

Και τότε, συνέβη το αναπάντεχο. Μια ομάδα μαυροντυμένων από την Πανεπιστημίου ξεκίνησε να φωνάζει συνθήματα και να κατευθύνεται προς τα εκεί όπου τα ΜΑΤ έδιωχναν με το έτσι θέλω τον κόσμο. Ο κόσμος παραμέρισε, άρχισε να τους χειροκροτεί και να τους φωνάζει «μπράβο», «γαμήστε τους», «επάνω τους» και άλλα τέτοια ενώ με τη σειρά τους οι αναρχικοί τους έλεγαν «ελάτε μαζί μας». Πραγματικά, όταν όλος ο κόσμος σε χειροκροτεί, και σου συμπαραστέκεται δεν μπορείς παρά να ακολουθήσεις με μεγαλύτερη ορμή αυτό που ήθελες εξαρχής να κάνεις. Το ίδιο συνέβηκε κι όταν μετά από νέα χημική επίθεση των ΜΑΤ ο κόσμος κατέβαινε έντρομος την Πανεπιστημίου και άνθρωποι έπεφταν κάτω (μάρτυρες και ο κόσμος και τα ασθενοφόρα ή τα μηχανάκια του ΕΚΑΒ που μάζευαν όσους δεν άντεξαν την επίθεση). Και το απόγειο αυτής της κατάστασης συνέβηκε όταν άρχισε η πυρπόληση των Starbucks στην Κοραή. Ένα χειροκρότημα και ζητωκραυγές από την Κλαυθμώνος, την Σταδίου και την Πανεπιστημίου γέμισε τον χώρο. Στις καταστροφές στις τράπεζες ο κόσμος, που δεν συμμετείχε ενεργά στις μάχες, χτυπούσε ρυθμικά τα κάγκελα της Σταδίου κάνοντας θόρυβο και αρκετοί 40άρηδες και 50άρηδες οικογενειάρχες μάζευαν μάρμαρα και τα έδιναν στους αναρχικούς που είχαν αναλάβει την κατά μέτωπο επίθεση.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Από τη στιγμή που άρχισε η επίθεση των δυνάμεων καταστολής στις 5μισι ώρα, μέχρι και αργότερα το σύνθημα που μονοπωλούσε τα χείλη των χιλιάδων διαδηλωτών ήταν το γνωστό «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι» και όχι συνθήματα για το μνημόνιο ή την οικονομική πολιτική. Η οργή του κόσμου για την αντιμετώπιση που είχε από όσους, υποτίθεται, τον προστατεύουν είχε ξεχειλίσει. Στο Μοναστηράκι χτυπούσαν τις καμπάνες, όλοι οι δρόμοι που ορίζονται από την Ακρόπολη, την Αθηνάς, την Ομόνοια, την Ακαδημίας και το Σύνταγμα ήταν γεμάτοι κόσμο που αρνούνταν να φύγει. Από όπου και να προσπαθούσες να ανέβεις από το Μοναστηράκι προς το Σύνταγμα, έβρισκες μπροστά σου ομάδες ΜΑΤ να σε εμποδίζουν και με την πρώτη κίνηση να ψεκάζουν αδιακρίτως και να ρίχνουν δακρυγόνα και κρότου λάμψης. Κατά τακτά χρονικά διαστήματα, οι αστυνομικοί έκαναν επιθέσεις προς τους πολίτες και τότε άρχιζε ξανά ο πετροπόλεμος.

Μέχρι τις 11μισι το βράδυ πολλές χιλιάδες κόσμου ήταν ακόμα στον δρόμο. Στην Αμαλίας τουλάχιστον 10 χιλιάδες κόσμου αποχώρησαν με πορεία προς τη Συγγρού όταν αναγκάστηκε πάλι με εκτεταμένη ρίψη χημικών να αποχωρήσει για να αντέξει. Στην πλατεία υπήρχε ακόμα κόσμος. Στο Μοναστηράκι οι Δίας-Δέλτα έσπαζαν τζαμαρίες και χτυπούσαν κόσμο. Υπάρχουν βίντεο που το βεβαιώνουν και δείχνουν πώς προσπάθησαν (για άλλη μια φορά) να χτυπήσουν με τις μηχανές τους τον κόσμο.

Η απίστευτη εκτροπή όμως της δημοκρατίας, δεν είναι πως ο λαός πλέον στρέφεται στους αναρχικούς για να τον προστατεύσουν. Είναι γεγονός πως η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου δεν θέλει και δεν συμμετέχει σε πράξεις βίας, αλλά το ότι αποδέχονται αυτή τη βία εφόσον τους προστατεύει δείχνει την πρώτη μεγάλη νίκη των αναρχικών και της στάσης τους. Βασικό τους επιχείρημα ήταν πως με ειρηνικά μέσα δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι και πως πρέπει να επιδιώξουμε μετωπική σύγκρουση. Και το σύνθημα «να καεί το μπουρδέλο η βουλή» δεν ανήκει στους αναρχικούς. Μετά από δεκάδες ειρηνικές διαδηλώσεις, μετά από τη στάση μη βίας και παρόλο που ήξερε ο κόσμος ότι θα δεχθεί χημικά και ξύλο, συνεχίζει να βγαίνει στους δρόμους, αλλά δεν νιώθει ότι μπορεί να κερδίσει στα πλαίσια της δημοκρατίας. Η γνώμη του είναι αδιάφορη στις μεθοδεύσεις των οικονομικών και πολιτικών ελίτ της χώρας η οποία τον γράφει στα παλιά της τα παπούτσια. Κανένας πολιτικός δεν τιμωρείται, κανένα περιστατικό αστυνομικής βίας δεν τιμωρείται και ακόμη και ο συνεργός του δολοφόνου του Γρηγορόπουλου είναι εκτός φυλακής ήδη. Η μήνυση που κατέθεσαν πάνω από 100 πολίτες για το χημικό τριήμερο του Ιουνίου δεν έχει βρει ακόμα το δρόμο προς την αίθουσα του δικαστηρίου και κανείς δεν δίνει ποτέ λογαριασμό για τους τραυματισμούς αθώων και ειρηνικά διαμαρτυρόμενων πολιτών. Ο κόσμος πλέον δεν έχει πίστη στους δημοκρατικούς θεσμούς γιατί αισθάνεται ότι τον εμπαίζουν. Ζητά εκλογές και κάνουν συγκυβέρνηση, ζητά να μην ψηφιστεί το Μνημόνιο και το ψηφίζουν με αυξημένη πλειοψηφία ενός σώματος της Βουλής που δεν υπάρχει περίπτωση να επανεκλεγεί και δεν εκφράζει κανέναν (εκτός ίσως από τους βουλευτές του ΛΑΟΣ και της Αριστεράς).

Κι εδώ ερχόμαστε στην ευθύνη και τον βρώμικο ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ από την αρχή αυτής της ιστορίας των Μνημονίων εδώ και δυομισι χρόνια. (κάτι που σύμφωνα με τους αναρχικούς, που κι εδώ επιβεβαιώνονται, συμβαίνει συνεχώς). Όλη την νύχτα χθες εστίαζαν στους βανδαλισμούς και στις φωτιές. Αποπροσανατόλιζαν τον κόσμο από το κύριο θέμα που είναι η ψήφιση ενός αντισυνταγματικού εκτρώματος (δεν το λέω εγώ, 5 καθηγητές πανεπιστημίου το λένε). Έχουν αναλάβει τον ρόλο της τρομοκράτησης για την «τελευταία» ευκαιρία διάσωσης για άλλη μια φορά. Συγχέουν επίτηδες την στάση πληρωμών, που μπορεί να κάνει η Ελλάδα, με τη χρεοκοπία. Συνδέουν τη στάση πληρωμών με την έξοδο από την Ευρωζώνη, πράγματα που ακόμα κι ο Βαρουφάκης (κι όχι κάποιος αριστερός οικονομολόγος) καταγγέλλει ως ανεδαφικά και ψευδή. Και στην χθεσινή μεγαλειώδη διαμαρτυρία έστησαν τις κάμερες όχι ανάμεσα στον κόσμο που κατά χιλιάδες είχε απλωθεί στην πόλη, αλλά απέναντι στα καμένα κτήρια.

Έγινε τόση συζήτηση για τα κτήρια του Τσίλερ που κάθε κυράτσα φωνάζει για τον Τσίλερ λες και τον ήξερε κι από χθες. Τα ίδια κανάλια που κατηγορούν τους πολίτες ως λαμόγια και ως μέλη της κοινωνίας του μαζί τα φάγαμε, και ξέρουν πολύ καλά πως από τον πρώτο ως τον τελευταίο δεν δίνουν δεκάρα για την αρχιτεκτονική και την πολεοδομία της πόλης τους (μάρτυρας η εκτρωματική δόμηση της Αθήνας, τα αυθαίρετα και το κλείσιμο των ημιυπαιθρίων), καλούν τον κόσμο να πει όχι στους βανδαλισμούς ιστορικών κτηρίων. Τα ίδια κανάλια με τους αμόρφωτους δημοσιογράφους της πλάκας ή με τους ημιμαθείς κατευθυνόμενους δημοσιογραφίσκους ανακαλύπτουν την εγκατάλειψη ιστορικών κτηρίων μόνο όταν αυτά κατοικούνται από μετανάστες και «αποτελούν εστία μόλυνσης», ενώ όλον τον υπόλοιπο καιρό κάνουν μόκο για να κάνουν τις δουλειές τους τα λαμόγια του real estate. Στην Αθήνα και σε όλη την Ελλάδα, χιλιάδες κτήρια που ανήκουν στο Δημόσιο, σε Τράπεζες και στην Εκκλησία ρημάζουν και πολλά από αυτά είναι ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής αξίας. Είναι δεκάδες οι φορές που οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες τους τα καταστρέφουν σιγά σιγά ώστε να μην καταστούν διατηρητέα και να μπορέσουν να χτίσουν πολυκατοικία. Τα απαξιώνουν με υπόγειους τρόπους και μόλις φτάσουν στο σημείο να είναι μισογκρεμισμένα (σιγά σιγά και νύχτα), τα χαρακτηρίζουν επικίνδυνα και κατεδαφιστέα και μετά σηκώνουν πολυκατοικίες.

Ολόκληρες πόλεις όπως η Πάτρα και άλλες, γκρέμισαν εν μία νυκτί επί χούντας και Καραμανλή, διάφορα νεοκλασικά κι έχτισαν πολυόροφα εκτρώματα. Δημόσια κτήρια κατασκευάζονται με ελλιπείς αρχιτεκτονικούς διαγωνισμούς και άλλα βουλιάζουν με την πρώτη βροχή στο βούρκο που χτίστηκαν (όπως πρόσφατα το Νοσοκομείο Πύργου) γιατί κάποιος κονόμησε χοντρά από την πώληση του οικοπέδου ή γιατί δεν έγιναν οι κατάλληλες ενέργειες στήριξης. Δρόμοι καινούργιοι γίνονται θρύψαλα και δεν κουνιέται φύλλο. Ολυμπιακά έργα που στοίχισαν μια περιουσία συνεχίζουν να απαξιώνονται για να πωληθούν για ένα κομμάτι ψωμί στους δικούς τους. Μια κοινωνία που αδιαφορεί ολοκληρωτικά για το δομημένο χώρο σήμερα ανακάλυψε ότι οι αναρχικοί καταστρέφουν «ιστορικά κτήρια». Και όλο αυτό βύθισε στην αφάνεια το γεγονός ότι εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι βροντοφώναξαν το ΟΧΙ στην εξαθλίωση που επιφυλάσσουν οι καλοαναθρεμμένοι κυβερνήτες του.

Αγαπητοί μου, ακόμα και οι μισοί αναρχικοί να είναι προβοκάτορες το θέμα δεν είναι αυτό. Οι μεγαλύτεροι προβοκάτορες είναι τα ΜΜΕ και ο παραμορφωτικός φακός τους. Αν ήθελαν να εστιάσουν στην ουσία θα το έκαναν, θα ανέβαζαν πλάνα αμέσως από τις επιθέσεις των δυνάμεων καταστολής. Ο Σκάι θα είχε σηκώσει το ελικοπτεράκι του και θα έδειχνε τις ορδές των ανθρώπων που αγωνίζονταν για να μην φτωχοποιηθούν για να ικανοποιηθούν τα θέλω των μεγαλοεπιχειρηματιών οι οποίοι θα είναι και οι μόνοι κερδισμένοι από την βύθιση των μισθών.

Η διαστρέβλωση της πραγματικότητας, ο φωτισμός μόνο στα καμένα κτήρια, τα παραπολιτικά σχόλια της πλάκας και η διαπόμπευση της κοινής λογικής στα τηλεπαράθυρα είναι ο κανόνας. Υπάρχει αυτή τη στιγμή κατάληψη των ΜΜΕ από αδίστακτους επιχειρηματίες και πολιτικούς, ή αντίστροφα, οι οποίοι κάνουν τη δουλίτσα τους. Η επίθεση στους μισθούς των φτωχών αποτελεί γι’ αυτούς την ευκαιρία για τρελά κέρδη. Και θα παίξουν όλα τους τα χαρτιά για να μην τα χάσουν. Και οι ευαίσθητοι πολίτες για τα ιστορικά κτήρια, θα κάθονται στον καναπέ τους και στον υπολογιστή τους και θα βρίζουν τους αναρχικούς και όσους ακόμα έχουν ψυχή και αντιστέκονται.

Η διαφορά είναι πως όποιος βλέπει τα γεγονότα από την τηλεόραση, πλέον δεν ξέρει τα γεγονότα. Ζει σε μια εικονική πραγματικότητα. Όποιος δεν κυνηγήθηκε από μπάτσο και δεν τον έσωσε ένας αναρχικός που του έριξε μια πέτρα, δεν ξέρει τι είναι ο μπάτσος. Όποιος δεν έπεσε κάτω ημιλιπόθυμος από τα χημικά και δεν του έδωσε μαλόξ ο μαυροφορεμένος επαναστάτης (ακόμα και πλανεμένος ή και ανόητος αν θέλετε) δεν ξέρει τι σημαίνει αλληλεγγύη. Οι αναρχικοί στήνουν δίκτυα αλληλεγγύης και υποστήριξης και ετοιμάζονται για τις ημέρες της πτώχευσης που θα γίνει όταν οι έχοντες αποφασίσουν ότι τους συμφέρει. Φτιάχνουν κολεκτίβες αυτοοργάνωσης και δίκτυα υποστήριξης. Εσείς, απλά θα κοιτάζετε την οθόνη και θα κουνάτε το δάχτυλο και μόλις πεινάσετε θα πιστεύετε την Όλγα που τρέμει όταν θα λέει ότι φταίνε οι αναρχικοί, οι αριστεροί, ο σύριζα, οι «αγανακτισμένοι», ο γάιδαρος που πετάει κι όχι όλοι αυτοί που σας κλέβουν εδώ και τέσσερις δεκαετίες τις ζωές.

Αγαπητοί μου, βγείτε στον δρόμο να δείτε την πραγματικότητα, κλείστε τις τηλεοράσεις και σκίστε τις κωλοφυλλάδες. Αναζητήστε εναλλακτική ενημέρωση σε ανεξάρτητα έντυπα και ιντερνετικά μέσα και σκεφτείτε λίγο πέρα από τα τόσο «προφανή». Τότε ίσως καταφέρετε να πιέσετε τους κυβερνώντες να φτιάξουν ένα υπουργείο προστασίας του πολίτη κι όχι το κακέκτυπο μιας παραπαίουσας δημοκρατίας και να είναι πραγματικοί εκπρόσωποί σας.

Τότε ίσως και να έχετε δίκιο να τα βάλετε με τους αναρχικούς, αλλά τώρα όχι.

ΥΓ1: Δεν είμαι ούτε αναρχικός, ούτε «αναρχικός», δεν έχω πετάξει ποτέ πέτρα, ούτε θα έβαζα φωτιά. Όμως οι άνθρωποι που τα βάζουν στα ίσια με τους εχθρούς μου -αυτούς που προστατεύουν όσους θέλουν να δουλεύω σαν σκλάβος και να πληρώνομαι σαν σκλάβος και παραπληροφορούν τους ανθρώπους που αγαπώ μετατρέποντάς τους σε τηλεοπτικά κουτορνίθια- και δεν είναι ρατσιστές, σε αυτόν τον αγώνα, έστω και προσωρινά, είναι πιο κοντινοί μου από κάθε βολεμένο κι από κάθε ελληναρά. Και ναι, λυπάμαι κι εγώ για τα κτήρια που χάθηκαν, έτρεχα στα συνέδρια αρχιτεκτονικής πολύ πριν ανακαλύψει το όνομα του Τσίλερ η Τρέμη, αλλά δεν θυσιάζω τη ζωή κανενός ανθρώπου και την αξιοπρέπεια του ούτε για την Ακρόπολη. Τα κτήρια με λεφτά σε έξι μήνες το πολύ ξαναφτιάχνονται. Οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων θα χρειαστούν χρόνια και χρόνια.

ΥΓ2: Το ΠΑΜΕ, και το ΚΚΕ επακολούθως, έχασε χθες μια μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει ότι μπορεί να ηγηθεί της μάχης ενάντια στην καπιταλιστική εξουσία της πλουτοκρατίας που συνεχώς καταγγέλλει. Ενώ δήλωσε ότι θα φτάσει στη Βουλή με κάθε τρόπο, μόλις είδε τα δύσκολα και τα δακρυγόνα έκανε όπισθεν (παρόλο που ο κόσμος είχε πάει στο πλάι της Πανεπιστημίου για να περάσει) και μάλιστα στο παράγγελμα «γυρίζουμε πίσω ΣΥΝΤΕΤΑΓΜΕΝΑ» έκαναν μια πιρουέτα που ο ελληνικός στρατός θα ζήλευε. Τα γιουχαΐσματα από όσους ήταν στην πρώτη γραμμή έδιναν κι έπαιρναν ενώ τους καλούσαν να έρθουν μαζί μπροστά στον αγώνα.

ΥΓ3: Όσοι ξαφνικά θυμήθηκαν ότι χάνονται θέσεις εργασίας από κάποια καμένα καταστήματα, μήπως ξέχασαν ότι κάθε μήνα χάνονται δεκάδες χιλιάδες θέσεις εργασίας και η ανεργία έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο εδώ και μήνες; Τι έκαναν γι’ αυτό τόσο καιρό; Σε πόσες πορείες κατέβηκαν; Άναψαν κεράκια για τους απολυμένους της Χαλυβουργίας και τους απλήρωτους στην Ελευθεροτυπία και το ALTER ή μόνο στο Αττικόν ξέρουν να ανάβουν γιατί δεν είναι μπανάλ;

Πόλεμο χημικών αυτοί; Τέλος η Βάρκιζα εμείς!

Πηγή: aformi.gr

Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσοι ήσαν οι διαδηλωτές την Κυριακή 12/2. Σίγουρα ωστόσο μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες. Από την Ομόνοια μέχρι την αρχή της Συγγρού, παντού στους γύρω δρόμους από το Σύνταγμα, υπήρχε πλήθος κόσμου. Όλων των ηλικιών, με την αγανάκτηση να ξεχειλίζει.
Η κυβέρνηση και τα κομματικά μαντρόσκυλα που την υποστηρίζουν το περίμεναν. Γνωρίζουν πολύ καλά ότι είναι πλήρως απονομιμοποιημένοι. Η κυβέρνηση υπό τον τραπεζίτη-μαριονέτα Παπαδήμο βρίσκεται γαντζωμένη στην κρατική εξουσία μόνο χάρις στις δυνάμεις καταστολής. Γι’ αυτό το λόγο έδωσαν εντολή από πολύ νωρίς να χτυπήσουν τα ΜΑΤ με καταιγισμό δακρυγόνων και βομβών κρότου λάμψης. Ωστόσο ο κόσμος έμεινε για πολύ ώρα, παρά την αποπνικτική ατμόσφαιρα, χειροκροτώντας (!!) σε κάθε δακρυγόνο, πετώντας πέτρες και βρίζοντας. Οι σκηνές που ζήσαμε την Κυριακή το βράδυ επιβεβαιώνουν την οργή που γιγαντώνεται στον κόσμο της εργασίας και προκαλεί σεισμικές δονήσεις στο πολιτικό σκηνικό.
Η σήψη των πολιτικών διαχειριστών της άρχουσας τάξης βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο. ΠΑΣΟΚ και ΝΔ, οι δυο πυλώνες του μεταπολιτευτικού καθεστώτος του 1974, βρίσκονται υπό κατάρρευση. Τριάντα ένας βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, είκοσι ένας της ΝΔ αψήφησαν την επίσημη κομματική γραμμή και καταψήφισαν το μνημόνιο νούμερο 2. Όλοι διαγράφτηκαν (πλην των εννέα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που διαφοροποιήθηκαν σε επιμέρους διατάξεις του νομοσχεδίου). Δικομματισμός τέλος, πλέον, και επισήμως. Ο αριθμός των ανεξάρτητων βουλευτών ανήλθε σε 63 και αποτελούν τη δεύτερη δύναμη στο κοινοβούλιο! Οι υπόλοιποι είναι : ΠΑΣΟΚ 131, ΝΔ 62, ΚΚΕ 21, ΛΑΟΣ 14, ΣΥΡΙΖΑ 9.[1]
Όπως σε όλα τα Ancien Régime που καταρρέουν, οι ηγέτες του πολιτικού κατεστημένου μοιάζουν (και είναι!) μικροί, γελοίοι, ασήμαντοι. Ο ΓΑΠ στην ομιλία του προς την κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ, πριν την ψηφοφορία για το μνημόνιο 2, απείλησε (;) τους βουλευτές με διαγραφή αν το καταψηφίσουν και σε όσους διαφοροποιηθούν σε επιμέρους διατάξεις ότι δεν θα συμπεριληφθούν στα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ στις επόμενες εκλογές. Το γελοίο του πράγματος είναι εξόφθαλμο: ο υπό [αναγκαστική] προθεσμία ηγέτης (;) ενός κόμματος που βρίσκεται πλέον στο 8% του εκλογικού σώματος «απειλεί» τους βουλευτές ενός υπό κατάρρευση κόμματος εξουσίας ότι δεν θα επανεκλεγούν. Μα… είναι δεδομένο ότι δεν θα επανεκλεγούν ούτως ή άλλως! Δεν χρειάζεται να έχει κανείς το πνευματικό επίπεδο του ΓΑΠ για να κατανοήσει το αυτονόητο!
Ο «ηγέτης» του έτερου κόμματος εξουσίας (;) Αντώνης Σαμαράς κάνει ότι μπορεί για να μεταμορφωθεί σε… ΓΑΠ (τόσο στο IQ όσο και στις «ηγετικές ικανότητες»). Στο τέλος μάλλον θα κατορθώσει να μετατρέψει την ΝΔ σε ΠΟΛΑΝ! Ο Σαμαράς και «οι στενοί του συνεργάτες» ανέμεναν ότι μόνο δυο-τρεις βουλευτές της ΝΔ θα τολμούσαν να μην ψηφίσουν το μνημόνιο 2. Τελικά δεν το ψήφησαν είκοσι ένας! Επιπλέον, δύο από τους τρεις κοινοβουλευτικούς εκπροσώπους του κόμματος κινήθηκαν εκτός γραμμής! Ο Σαμαράς έχει κατορθώσει να προκαλέσει ίλιγγο σε βουλευτές και ψηφοφόρους με τα συνεχή ζικ-ζακ. Από δήθεν αντιμνημονιακός εν μία νυκτί μεταμορφώθηκε στον κατ’ εξοχήν υποστηρικτή των μνημονίων. Γιατί, είναι δεδομένο, ότι χωρίς τη συστράτευση της ΝΔ το δεύτερο μνημόνιο δεν θα ψηφιζόταν. Ο κωλοτούμπας ηγέτης νόμιζε ότι μπορούσε να τρίξει τα δόντια στους βουλευτές του λέγοντάς τους πριν την κρίσιμη ψηφοφορία ότι «τσάμπα επαναστάτες και τσάμπα μάγκες δεν χωρούν στα ψηφοδέλτια της ΝΔ».[2] Προφανώς το «τζάμπα γελοίος και κατ’ επάγγελμα ψεύτης» επιτρέπεται. Άλλωστε σε κοινοβουλευτικό καθεστώς βρισκόμαστε…
Το πραγματικό πρόβλημα των βουλευτών των αστικών κομμάτων είναι ότι εδώ και δυο χρόνια υπερψηφίζουν προγράμματα που επιδεινώνουν την οικονομική κρίση και προκαλούν κοινωνικό όλεθρο. Το βιοτικό επίπεδο των εργαζομένων στην Ελλάδα ήδη προσεγγίζει της Αλβανίας και κατευθύνεται ολοταχώς προς της Βουλγαρίας. Αναπόφευκτα δημιουργείται πρόβλημα πολιτικής εκπροσώπησης. Ο κοινοβουλευτισμός αποτελεί καρικατούρα δημοκρατίας αλλά… παρ’ όλα αυτά στηρίζεται στην εκλογή πολιτικών «αντιπροσώπων» από το σώμα των ψηφοφόρων. Η κοινωνική εξαθλίωση έχει προκαλέσει τη ρήξη των εκλογικών δεσμών ανάμεσα στα (πάλαι ποτέ) κόμματα εξουσίας και τους ψηφοφόρους τους -πράγμα που σημαίνει, ρήξη με τα κοινωνικά στρώματα που κάποτε τα ψήφιζαν. Σε αυτές τις συνθήκες, όσοι από τους βουλευτές των δυο αστικών κομμάτων δεν έχουν τα κότσια να διαφοροποιηθούν από την κομματική γραμμή (η πλειοψηφία δηλαδή) το έχουν ρίξει στη μοιρολατρία:

«Οι περισσότεροι βουλευτές αναγνωρίζουν ότι η πολιτική ζωή εισέρχεται σε μια καινούργια φάση. Πολλοί έχουν κουραστεί, ειδικά στο ΠΑΣΟΚ. “Να φύγουμε, να πάμε σπίτια μας”, έλεγαν».[3]

Το πρόβλημα πολιτικής εκπροσώπησης (και επομένως κοινωνικής συναίνεσης και πολιτικής σταθερότητας) για την άρχουσα τάξη θα επιδεινωθεί την επόμενη περίοδο. Η ψήφιση του μνημονίου 2 θα επιδεινώσει την οικονομική κρίση -προβλέπεται ότι το 2012 η οικονομία θα συρρικνωθεί κατά -7%.[4] Το ΔΝΤ και οι «εταίροι»-λήσταρχοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση αμφιβάλλουν για το αν ο ελληνικός καπιταλισμός είναι σε θέση να διατηρήσει τη θέση του στην ευρωζώνη. Πολύ περισσότερο ωστόσο αμφιβάλλουν (με δεδομένη την κρίση πολιτικής εκπροσώπησης αλλά και το μέγεθος της αντίστασης του κόσμου της εργασίας) αν το αστικό πολιτικό σύστημα θα κατορθώσει να επιβάλει μέχρι τέλους τις πολιτικές εξαθλίωσης των εργαζομένων του μνημονίου 2:

«Θετικά – αν και με επιφυλάξεις – υποδέχθηκε το Βερολίνο την χθεσινή έγκριση του δεύτερου Μνημονίου από το ελληνικό Κοινοβούλιο. Εφαρμογή των μέτρων που εγκρίθηκαν περιμένουν τώρα από την ελληνική κυβέρνηση οι Γερμανοί. […] Ο γερμανός υπουργός [Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλε] πρόσθεσε, ωστόσο, ότι «τώρα έρχεται η πραγματική, δύσκολη δουλειά της εφαρμογής των μεταρρυθμίσεων που διαπραγματεύθηκε η Ελλάδα».[5]

Η διαρκής οικονομική επιδείνωση, οι πιέσεις από τους «εταίρους»-πιστωτές που γίνονται ολοένα και πιο ληστρικοί, η κρίση πολιτικής εκπροσώπησης, οδηγεί όχι μόνο σε πολιτική αστάθεια τον ελληνικό καπιταλισμό αλλά σε στρέβλωση και περιορισμό ακόμα και αυτής της άθλιας κοινοβουλευτικής «δημοκρατίας». Στο κοινοβούλιο δυο κόμματα που με το ζόρι φτάνουν πλέον το 30% του εκλογικού σώματος στηρίζουν μια άθλια κυβέρνηση υπό έναν μη εκλεγμένο τραπεζίτη-νεοφιλελεύθερο γύπα. Ο Αντώνης Σαμαράς επισημαίνει μεν ότι «υπάρχει δυσαρμονία Βουλής και λαϊκού φρονήματος»[6] αλλά οι εκλογές διαρκώς αναβάλλονται για το μέλλον. Ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ Πάνος Μπεγλίτης:

«δήλωσε στο ΒΗΜΑ 99,5 το πρωί της Δευτέρας ότι «εκλογές σε μια συγκυρία τόσο φορτισμένη συναισθηματικά, θα δημιουργούσε περισσότερα προβλήματα».[7]

Κάποιοι, οι πλέον ξεδιάντροποι, ζητούν να παραταθεί ακόμα περισσότερο η θητεία αυτής της άθλιας αντιδημοκρατικής κυβέρνησης. Ο υπουργός Επικρατείας Γ. Σταυρόπουλος δήλωσε:

«Η κυβέρνηση πήρε την εμπιστοσύνη της Βουλής, η θητεία της οποίας τελειώνει το 2013. Ας αφήσουμε τον πρωθυπουργό να επιλέξει πότε θα οδηγήσει με ασφάλεια τη χώρα στις εκλογές».[8]

Φυσικά, θα οδηγηθεί με «ασφάλεια η χώρα στις εκλογές» αφού πρώτα τσακιστεί το μαζικό κίνημα και οι υποταγμένοι εργαζόμενοι επιστρέψουν στις αγκάλες των διεφθαρμένων πολιτικών διαχειριστών του συστήματος. Αυτό ελπίζουν.
Επομένως, από τα παραπάνω, γίνεται σαφές ότι η Αριστερά είναι ο κρίσιμος παράγοντας για το αν θα γίνουν πραγματικότητα τα σχέδια και οι ελπίδες της άρχουσας τάξης.
Δυστυχώς, μέχρι στιγμής κάθε άλλο παρά τα κόμματα της Αριστεράς δείχνουν ότι μπορούν να τεθούν επικεφαλής μιας επιτυχημένης αντεπίθεσης του κόσμου της εργασίας. Ο τρόπος με τον οποίο αντέδρασαν στην κατάπτυστη καθεστωτική προπαγάνδα περί «βανδαλισμών» την Κυριακή είναι χαρακτηριστικός μιας Αριστεράς της Ήττας.
H Δημοκρατική Αριστερά (αν φυσικά το «ΠΑΣΟΚ με πολιτικά» μπορεί να καταταχθεί στο χώρο της Αριστεράς) καταδίκασε:

«τα επεισόδια, τους βανδαλισμούς, τους εμπρησμούς, τη βία, που θέλησαν να επιβάλλουν ομάδες κουκουλοφόρων. Η Αθήνα δεν μπορεί να είναι έρμαιο των διαθέσεων ακραίων εξτρεμιστικών ομάδων που στρέφονται κατά της δημοκρατίας. Το χάος δεν πρέπει να επικρατήσει».[9]

Το ΚΚΕ κατήγγειλε:

«Το κρατικό σχέδιο καταστολής και τρομοκράτησης του λαού που βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη» καθώς και ότι «διάφοροι μηχανισμοί πυρπολούν κτήρια για να διαμορφωθεί το σκηνικό της καταστροφής που φέρνουν στο λαό. Λίγο πριν τα ΜΑΤ και κουκουλοφόροι έδρασαν συντονισμένα ενάντια στις μεγαλειώδεις λαϊκές διαδηλώσεις για να τις διαλύσουν. […] Νωρίτερα, και η γγ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα από το βήμα της Βουλής, κατήγγειλε ότι «το μεγαλύτερο μέρος των κουκουλοφόρων, ο βασικός πυρήνας, είναι δικοί σας μηχανισμοί. Καθαρά πράγματα.».[10]

Για παρακρατικές δυνάμεις έκανε λόγο και ο πρόεδρος της ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας:

«“Ανενόχλητοι παρακρατικοί έκαψαν την Αθήνα. Ο ελληνικός λαός θα αγωνιστεί για να διεκδικήσει τη λαϊκή κυριαρχία που του στερείται, την ανεξαρτησία του. Κανένα συγχωροχάρτι” δήλωσε. “Δεν θα πτοηθεί ο ελληνικός λαός, τα σχέδια της προβοκάτσιας θα επιστραφούν, ο ελληνικός λαός θα αγωνιστεί” πρόσθεσε».[11]

Δυστυχώς, ούτε η εξωκοινοβουλευτική Αριστερά έχει ανοσία στην προβοκατορολογία. Διαβάζουμε στην ανακοίνωση του ΝΑΡ:

«Το σχέδιο δημιουργίας συνθηκών ακαθόριστης αστάθειας, που θα διευκολύνει κάθε είδους κρατικά – κυβερνητικά σχέδια για την επιβολή κλίματος κατάστασης έκτακτης ανάγκης, εξυπηρετούν και οι δεκάδες εμπρησμοί στο κέντρο της Αθήνας. Οι περισσότεροι ξεπήδησαν σε σημεία που δρούσαν μεγάλες δυνάμεις της αστυνομίας και της ασφάλειας».[12]

Η επίσημη Αριστερά έχει μια μακρά παράδοση προβοκατορολογίας: στα Ιουλιανά του 1965 όσοι συγκρούονταν με τις δυνάμεις καταστολής (που επεξεργάζονταν την επιβολή δικτατορίας!) χαρακτηριζόντουσαν «προβοκάτορες», όπως άλλωστε και ο Σωτήρης Πέτρουλας. Το αποτέλεσμα της ανερμάτιστης πολιτικής της τότε Αριστεράς ήταν η «Αυγή», τότε εφημερίδα της ΕΔΑ, την 21^η Απριλίου να κυκλοφορεί με κύριο άρθρο «γιατί δεν πρόκειται να γίνει δικτατορία»! Διάβαζε για περισσότερα τη δημοσίευσή μας Η δικτατορία της 21ης Απριλίου 1967. Το ΚΚΕ στη διάρκεια της μεγάλης εξέγερσης του Πολυτεχνείου 1973 κατήγγειλε τους εξεγερμένους ως πράκτορες της ΚΥΠ! Μετά τη μεταπολίτευση του 1974 κάθε σύγκρουση με τις δυνάμεις της αστυνομίας χαρακτηρίζεται μονότονα από τα κοινοβουλευτικά κόμματα της Αριστεράς ως «προβοκάτσια». Το τελικό αποτέλεσμα ήταν η παράδοση ενός μεγάλου τμήματος ψηφοφόρων της Αριστεράς στο ΠΑΣΟΚ. Η νομιμόφρων Αριστερά σπρώχνει τον ίδιο της τον κόσμο προς τον «ρεαλισμό», δηλαδή στην αποδοχή των επιλογών του συστήματος.
Θα το ξαναπώ για πολλοστή φορά από αυτό εδώ το μπλοκ: προβοκάτορες της αστυνομίας υπάρχουν και πάντοτε υπήρχαν στο κίνημα, αυτό είναι αναπόφευκτο. Οι μπολσεβίκοι ανακάλυψαν μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση, ότι είχαν πράκτορα της Οχράνα (της τσαρικής μυστικής αστυνομίας), τον Ρομάν Μαλινόφσκι, ως μέλος της Κεντρικής Επιτροπής τους και φυσικά τον εκτέλεσαν! Την ιστορία δεν τη διαμορφώνουν οι ασφαλίτες αλλά το κίνημα, ανάλογα με τις πολιτικές επιλογές που κυριαρχούν σε αυτό.
Η βία στις διαδηλώσεις σήμερα δεν προέρχεται από προβοκάτορες. Οι βίαιες συγκρούσεις αποτελούν φυσικό επακόλουθο όλων των μαζικών κινημάτων όταν αντιμετωπίζουν επιθέσεις της κλίμακας που αντιμετωπίζουν οι Έλληνες εργαζόμενοι σήμερα. Τα μέτρα των μνημονίων δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν από τους εργαζόμενους φορώντας λευκά γάντια και συζητώντας ψύχραιμα σε σαλόνια με παρκέ. Στις συγκρούσεις της Κυριακής (όπως και σε όλες που έχουν γίνει κατά των μνημονιακών πολιτικών) συμμετείχαν απλοί εργαζόμενοι. Το φαινόμενο αυτό δεν αφορά μόνο την Αθήνα αλλά είναι πανελλαδικό:

«Ένα ακόμη συλλαλητήριο, με μεγάλη συμμετοχή, πραγματοποιήθηκε απόψε στο κέντρο του Ηρακλείου ενάντια στα μέτρα που προβλέπει το νέο μνημόνιο, ενώ δεν έλειψαν και τα επεισόδια, καθώς και οι επιθέσεις σε βουλευτικά γραφεία.

Κατά τη διάρκεια του συλλαλητηρίου νεαροί έσπασαν και πάλι τζάμια στην είσοδο του Δικαστικού Μεγάρου στη Λεωφόρο Δικαιοσύνης. Άλλοι επιτέθηκαν με πέτρες και ξύλα εναντίον του γραφείου του βουλευτή Βασίλη Κεγκέρογλου στην πλατεία Ελευθερίας, καθώς και στα γραφεία του βουλευτή Μαν. Στρατάκη στην πλατεία Κορνάρου, ενώ δεν έλειψαν και επιθέσεις εναντίον αστυνομικών. Ακόμη, από μολότοφ πήρε φωτιά τζιπ της αστυνομίας, αλλά δεν έλειψαν και τα χημικά από αστυνομικούς».[13]

Στην Κέρκυρα πραγματοποιήθηκε επίθεση στα γραφεία της Α. Γκερέκου και του Ν. Δένδια οι διαδηλωτές «έσπασαν τις πόρτες των γραφείων κατάφεραν να μπουν μέσα και να πραγματοποιήσουν εκτεταμένες υλικές ζημιές».[14]
Φυσικά τα Μαζικά Μέσα Παραπληροφόρησης κραυγάζουν για την «πληγωμένη πόλη, την Αθήνα» και παρουσιάζουν το «χάρτη της καταστροφής».[15] Ο Σαμαράς απειλεί όσους συμμετείχαν στις βίαιες συγκρούσεις «ότι όταν έρθει η ώρα, τις κουκούλες τους θα τις κατεβάσω». Ο νεοφιλελεύθερος, Ομέρ-Πριόνης, Νικήτας Κακλαμάνης ζητά «να κηρυχθεί η Αθήνα σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, πριν να είναι πολύ αργά».[16]
Η Αριστερά αν υποταχθεί σε αυτές τις λογικές, υποτάσσεται άνευ όρων στις επιλογές της άρχουσας τάξης. Θα δέσει τους εργαζόμενους στο άρμα των μνημονιακών πολιτικών.
Είναι η μεγάλη ώρα να ορθώσουμε το ανάστημά μας. Στην απροκάλυπτα ταξική πολιτική του κεφαλαίου, που δεν ζητάει πλέον απλώς θυσίες αλλά και την ίδια μας τη ζωή (τι άλλο, αλήθεια, σημαίνουν μισθοί κάτω των 500 ευρώ, κλεισίματα νοσοκομείων, περικοπές συντάξεων και μαζική ανεργία;). Σε αυτήν την απροκάλυπτα βίαιη και θανατηφόρα πολιτική να αντιτάξουμε τη δική μας απελευθερωτική μαζική αντίσταση. Και αν χαθεί και κανένα νεοκλασικό, ε!, δεν χάθηκε και ο κόσμος! Η ζωή και η αξιοπρέπεια των εργαζομένων είναι πάνω απ’ όλα!
Τέρμα πια οι λογικές Βάρκιζας!

Varkiza Telos! from www.aformi.gr on Vimeo.

Δυστυχώς δεν μπόρεσα να τραβήξω αρκετές φωτογραφίες. Ο λόγος απλός. Γρήγορα η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική από τα δακρυγόνα και εγώ δεν είχα τον αναγκαίο εξοπλισμό (μάσκα κ.λπ.) για να αντέξω. Μου την έσπασε και σταμάτησα να τραβάω φωτογραφίες. Στο βιντεάκι που έφτιαξα οι δικές μου φωτογραφίες είναι οι ασπρόμαυρες και όσες βρήκα στο διαδίκτυο είναι έγχρωμες.

Άγγελος Καλοδούκας

Μη λυπάσαι αριστερή μου αγάπη για τα ντουβάρια

Πηγή: alterthess.gr

Σε παλαιότερα κείμενα είχα τοποθετηθεί ξεκάθαρα απέναντι στην βία, από όπου και αν προέρχεται. Σήμερα δε χρειάζεται να το κάνω. Άλλωστε το σύνολο του αστικού, αλλά και μεγάλο κομμάτι του εναλλακτικού, ηλεκτρονικού και έντυπου τύπου έχει αναλάβει αυτό το καθήκον, προσπερνώντας με ευκολία ότι όσα συνέβησαν, έγιναν στο πλαίσιο μιας διαμαρτυρίας τουλάχιστον μισού εκατομμυρίου ανθρώπων. Βέβαια, όλοι όσοι χύνουν τώρα κροκοδείλια δάκρυα, στις τηλεοράσεις και τον τύπο, για τις καταστροφές κατά βάση τραπεζών, ενεχυροδανειστηρίων, καφέ μεγάλων αλυσίδων και των προσόψεων δύο κινηματογράφων, το μισό ενδιαφέρον να έδειχναν για τους εκατομμύρια ανθρώπους που βυθίζονται στη φτώχεια, την απόγνωση και την εξαθλίωση χάρις στη διετή “σωτηρία”, ίσως να μη φτάναμε ως εδώ. Ορισμένοι δε, έδειξαν τόσο ζήλο στην υπεράσπιση της σημασίας των κτηρίων, που έφτασαν στο σημείο να μιλάνε για το τέλος του πολιτισμού και για επελάσεις βαρβάρων. Οι ίδιοι θεωρούν στοιχείο πολιτισμού το μισθό των 490 Ε. Το που βρίσκεται το συμφέρον του καθενός και ποιον πολιτισμό υπερασπίζεται δύσκολα κρύβεται πλέον.

Η παραπλάνηση, η συσκότιση αλλά και η ψευτιά για τα όσα συμβαίνουν, είναι πλέον το μοναδικό εργαλείο που έχουν οι κυρίαρχες τάξεις προκειμένου να περισώσουν τα τομάρια τους. Γιατί ο διάλογος με τους πολίτες καταργήθηκε εδώ και καιρό. Ήταν, όπως αποδεικνύεται, αδύνατο να αρθρώσουν πειστικά επιχειρήματα δικαιολόγησης της πολιτικής τους, οπότε προτίμησαν να την επιβάλλουν στεγνά: με εκβιαστικά διλλήματα, εκφοβισμούς και τρομοκράτηση, με παράκαμψη επανειλημμένα του Συντάγματος, με κατάργηση ακόμα και των εκλογών, αφού είναι καιρό τώρα αντιληπτό σε όλους ότι η παρούσα βουλή δεν έχει καμία ηθική νομιμοποίηση να νομοθετεί μνημόνια.

Και πως απάντησαν οι πολίτες σε αυτόν τον επιδεικτικό παραγκωνισμό τους από αποφάσεις που ανατρέπουν τις, ήδη δύσκολες, ζωές τους σε μια μέρα; Μεταξύ άλλων, μαζεύτηκαν μισό εκατομμύριο έξω από τη βουλή και τα έκαναν λαμπόγυαλο. Παράλογο; Κάηκε και το Costa Boda με τα υπέροχα πανάκριβα υαλικά, πολλά από τα οποία κόστιζαν περισσότερο από τους νέους μισθούς πείνας. Παράλογο; Κάηκαν και πολλές από τις τράπεζες, που θα πάρουν χάρις στο νέο μνημόνιο άλλα 40 δις για την ανακεφαλαιοποίησή τους. Παράλογο και αυτό; Αλλά όχι, ενώ η εργατική τάξη της χώρας καταρρέει, τα μεσαία στρώματα εξαφανίζονται από το χάρτη και τα χειρότερα δεν έχουν έρθει ακόμη, εμείς θα πρέπει να κλαίμε για τα ντουβάρια ή για τα χαμένα μεροκάματα στα καταστήματα που κάηκαν, σταγόνα στον ωκεανό των ενός, τουλάχιστον, εκατομμυρίου ανέργων.

Βέβαια πολλές διαφωνίες υπάρχουν, ακόμη και στην αριστερά, για το αν το μπάχαλο έγινε από οργανωμένες ομάδες ασφαλιτών, παρακρατικών, χουλιγκάνων, αναρχικών ή αν ήταν κάτι πολύ μεγαλύτερο. Εδώ οφείλω σαν "εξειδικευμένος" ρεπόρτερ Συντάγματος, να μεταφέρω όσα είδα με τα μάτια μου: οι ομάδες που κατέστρεφαν, το έκαναν με την απόλυτη σχεδόν συμφωνία, αλλά και κάλυψη του συγκεντρωμένου κόσμου. Όταν κάποιος με κουκούλα “ξέφευγε” σε κτήρια ή μαγαζιά με τα οποία το πλήθος δεν είχε “προηγούμενα”, η άμεση αποδοκιμασία τον έστελνε στη “σωστή” κατεύθυνση των τραπεζών κ.ο.κ. Ένα πλήθος που αποτελούταν από οικογενειάρχες, συνταξιούχους, καθώς πρέπει κυρίες, ανθρώπους όλων των ηλικιών και ιδεολογιών.

Θα μπορούσε να έχει συμβεί τέτοιο χάος διαφορετικά; Αν ο κόσμος δεν στήριζε το σπάσιμο, θα αποχωρούσε, αφήνοντας όσους επιδίδονταν σε αυτό, εκτεθειμένους στην αστυνομία. Η οποία απέτυχε χθες να εμποδίσει τις καταστροφές για τον ίδιο ακριβώς λόγο: με χιλιάδες ανθρώπους να πλημμυρίζουν κάθε στενό ή λεωφόρο περιμετρικά του Συντάγματος, ήταν αδύνατο να εφαρμόσει την προσφιλή της στρατηγική απομόνωσης των “ταραξιών”, αφού αυτή προϋποθέτει, προκειμένου να εφαρμοστεί, την κύκλωση των εν λόγω ομάδων. Η μαζικότητα και η επιμονή του κόσμου δεν το επέτρεπαν, οπότε τα ΜΑΤ αναλωνόντουσαν σε κατά μέτωπο επιθέσεις με νέα ενισχυμένα χημικά και κρότου λάμψης, που ήταν εύκολο να αποκρουστούν με τα εκατομμύρια κομμάτια πέτρας και μαρμάρου που εκσφενδονιζόντουσαν πάνω τους, όχι μόνο από τους “μάχιμους” αλλά και τον “άμαχο” πληθυσμό. Σε συνδυασμό με την παραμονή του ΠΑΜΕ στην Ομόνοια, αλλά και στις αρχές των Πανεπιστημίου και Σταδίου, η κυκλωτική κίνηση ήταν για ώρες εντελώς αδύνατη. Ώρες μετά, συναντούσες αποκαμωμένες διμοιρίες να κάθονται σε στάσεις λεωφορείου ή πεζούλια, περιτριγυρισμένοι από το σκηνικό του “βομβαρδισμού” που απέτυχαν να ελέγξουν.

Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για τη μαζικότητα της χθεσινής πορείας από τα παραπάνω. Τρεις ώρες μετά την αρχή των επεισοδίων στην πλατεία Συντάγματος, όλοι οι δρόμοι περιμετρικά της πλατείας, από το Μεταξουργείο ως το Μοναστηράκι, από τον Ευαγγελισμό ως το Ζάππειο και τη Φιλελλήνων ήταν ασφυκτικά γεμάτοι. Φτάνουν εκατό χιλιάδες άνθρωποι για συμβεί αυτό; Ρητορικό ερώτημα για παπαγαλάκια.

Εν κατακλείδι, ο κόσμος χθες δεν έκανε τίποτα παραπάνω από το να συμμετέχει σε ένα “διάλογο”, με όρους που δεν επέλεξε ο ίδιος, αλλά το σύστημα εξουσίας. Η όξυνση και η βία είναι δικές τους επιλογές, όχι του λαού. Ο τελευταίος δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς, όσο τουλάχιστον η εξουσία βρίσκεται σε τόσο επικίνδυνα χέρια. Μπορεί η αριστερά, θεσμική και επαναστατική, να χαίρεται με αυτό; Σαφώς όχι. Αφού όμως η ίδια δεν έχει διαμορφώσει ακόμη τους όρους για κάτι καλύτερο, είναι σίγουρα προτιμητέα η οποιαδήποτε αντίδραση, από την απάθεια και την αδιαφορία του καναπέ.

του Ηλία Πετράκη

Αναίτια επίθεση των ΜΑΤ σε διαδηλωτές στην Μητροπόλεως (Θεσ/νίκη)

Από http://wp.me/p1pa1c-g07 Χωρίς κανέναν λόγο ΜΑΤ κάνουν επίθεση και ψεκάζουν διαδηλωτές στην οδό Μητροπόλεως της Θεσσαλονίκης κατά την πορεία ενάντια στο Μνημόνιο 2 στις 12/2/2012.

...συνεχίζεται

Αθήνα 12-2-12

Πηγή: enosy.blogspot.com

...συνεχίζεται

και μερικοί όχι και τόσο αθώοι εμπρησμοί :

Πηγή: enosy.blogspot.com

Εκκληση για το ΑΤΤΙΚΟΝ και το ΑΣΤΥ

Συγκλονιστική μαρτυρία για τους βανδαλισμούς

"...Συγκλονιστική η μαρτυρία του Γιώργου Στεργιάκη, ιδιοκτήτη του κινηματογράφου ΑΣΤΥ, που προκλήθηκαν υλικές ζημιές. Ο κ. Στεργιάκης, μιλώντας στον ΑΘΗΝΑ 9.84 και τη Βάνα Λυκομήτρου, αποκάλυψε ότι τον πλησίασαν κουκουλοφόροι, και του ζήτησαν χρήματα, για να μην καταστρέψουν το χώρο. «Δεν είχαμε βοήθεια, ούτε από την αστυνομία, ούτε από κανέναν. Κατέβηκαν οι γνωστοί κουκουλοφόροι, μας ζήτησαν και λεφτά για να μη κάψουν το μαγαζί μας. Και η αστυνομία δεν υπήρχε πουθενά!», τόνισε χαρακτηριστικά.

ΕΡΩΤΗΣH:   Δηλαδή, τι σας είπαν; Ή μας πληρώνετε ή σας το καίμε;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Βέβαια!

ΕΡΩΤΗΣΗ:   Έλληνες;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Έλληνες, ναι!

ΕΡΩΤΗΣΗ:   Πόσα;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Δε θέλω να πω. ".

Την ηχογραφημένη συνέντευξη του Γιώργου Στεργιάκη στον ΑΘΗΝΑ 9.84 μπορείτε να ακούσετε εδώ.

...συνεχίζεται

Democracy Now: Ανταπόκριση από Αθήνα

...συνεχίζεται

Μ. Γλέζος και Μ. Θεοδωράκης στο Σύνταγμα 12-2-12. "Κατάλυση της Δημοκρατίας"

2012-02-15T19:50:00.001+02:00

Θύματα της χρήσης χημικών και δακρυγόνων που έγινε από την αστυνομία στην πλατεία Συντάγματος και μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη, στις 12.2.2012 έπεσαν μαζί με τις εκατοντάδες χιλιάδες λαού που είχαν κατακλύσει την Πλατεία Συντάγματος τόσο ο Μίκης Θεοδωράκης όσο και ο Μανώλης Γλέζος, οι οποίοι εκείνη την ώρα προσπαθούσαν να εισέλθουν στην Βουλή.

Ο Μίκης Θεοδωράκης αισθάνθηκε έντονη αδιαθεσία, ενώ στον Μανόλη Γλέζο, που αντιμετώπισε επίσης αναπνευστικά προβλήματα, δόθηκαν οι πρώτες βοήθειες, στο ιατρείο της Βουλής.

Μ.Γλέζος: «Τα μέτρα αφανισμού του ελληνικού λαού δεν θα περάσουν»

Ο Μανώλης Γλέζος, φθάνοντας έξω από τη Βουλή με έντονη δύσπνοια εξαιτίας της ρίψης χημικών, δήλωσε ότι το νέο μνημόνιο είναι εναντίον του ελληνικού λαού και, επιπλέον, καταλύει κάθε έννοια συνταγματικής και δημοκρατικής νομιμότητας.

Στη συνέχεια, ο κ. Γλέζος έθεσε το ερώτημα γιατί δεν προκηρύχθηκαν εκλογές προκειμένου ό,τι αποφασιστεί να έχει την έγκριση του ελληνικού λαού ενώ κατέληξε λέγοντας «δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει εξέγερση του ελληνικού λαού και ο ελληνικός λαός είναι εξεγερμένος».

«Τα μέτρα αφανισμού του ελληνικού λαού δεν πρόκειται να περάσουν» κατέληξε.

ΓΛΕΖΟΣ: Κατάλυση της Δημοκρατίας

Ο Μίκης δέχεται χημικά αλλά θέλει να προχωρήσει 12.2.12

Σύνταγμα 12.2.2012, ημέρα ψήφισης του PSI

Ο Μίκης Θεοδωράκης επανέρχεται και μιλάει με την ντουντούκα μπροστά στον Άγνωστο Στρατιώτη. Την στιγμή αυτή τα ΜΑΤ ρίχνουν πάρα πολλά χημικά πάνω του. Η ομάδα περιφρούρησης του ζητάει να φύγει για να μην κινδυνέψει κι εκείνος σπρώχνει τους ανθρώπους του και τους λέει "θέλω να πάω στην Βουλή... αφήστε με... ας έρθουν να με χτυπήσουν... άσε με... ας με χτυπήσουννννν...."

Αυτή ήταν η επιστροφή του, μετά την πρώτη απομάκρυνσή του λόγω ρίψης χημικών πάλι, την στιγμή που έφθαναν με τον Μανώλη Γλέζο στον Άγνωστο Στρατιώτη.

Μ.Θεοδωράκης: «Μερικοί ετοιμάζονται να ψηφίσουν το θάνατο της Ελλάδας»

Ο Μίκης Θεοδωράκης, σε δηλώσεις του, τόνισε ότι θα μπει μέσα στη Βουλή «να κοιτάξει στα μάτια» τους Έλληνες βουλευτές και να ζητήσει να σταματήσει αυτό το έγκλημα εναντίον του ελληνικού λαού που πάει να γίνει.

«Πάω στη Βουλή για τους κοιτάξω στα μάτια, γιατί μερικοί ετοιμάζονται να ψηφίσουν το θάνατο της Ελλάδας», δήλωσε χαρακτηριστικά.

«Στέλνουμε μήνυμα αισιοδοξίας. Παλέψαμε, αγωνιστήκαμε να νικήσουμε και θα νικήσουμε και αυτή τη φορά», κατέληξε ο κ. Θεοδωράκης.

NewsIt.gr: Δήλωση Θοδωράκη

Ο Μανόλης Γλέζος και ο Μίκης Θεοδωράκης, όταν πλέον συνήλθαν από τα χημικά και τα δακρυγόνα, εισήλθαν στη Βουλή και παρακολούθησαν τη συνεδρίαση της Ολομέλειας.

Μίκης: Η αλήθεια για την Ελλάδα

Πηγή: touaregtispolis.blogspot.com

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΜΙΚΗ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΔΙΕΘΝΗ ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ

"Υπάρχει μια διεθνής συνωμοσία με στόχο την ολοκλήρωση της καταστροφής της χώρας μου. Ξεκίνησαν από το 1975 με στόχο τον νεοελληνικό πολιτισμό, συνέχισαν με την διαστροφή της νεότερης ιστορίας μας και της εθνικής μας ταυτότητας και τώρα προσπαθούν να μας εξαφανίσουν και βιολογικά με την ανεργία, την πείνα και την εξαθλίωση. Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί σύσσωμος για να τους εμποδίσει, ο κίνδυνος για την εξαφάνιση της Ελλάδας είναι υπαρκτός. Εγώ την τοποθετώ μέσα στα δέκα επόμενα χρόνια. Από μας θα μείνει μόνο η μνήμη του πολιτισμού μας και των αγώνων μας για την ελευθερία.

Ως το 2009 δεν υπήρχε σοβαρό οικονομικό πρόβλημα. Οι μεγάλες πληγές της οικονομίας μας ήταν οι υπερβολικές δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού και η διαφθορά μιας μερίδας του πολιτικού και του οικονομικο-δημοσιογραφικού χώρου. Όμως και για τις δύο πληγές ήταν συνυπεύθυνοι και οι ξένοι. Όπως λ.χ. οι Γερμανοί, Γάλλοι, Άγγλοι και Αμερικανοί, που κέρδιζαν δισεκατομμύρια ευρώ σε βάρος του εθνικού μας πλούτου από την ετήσια πώληση πολεμικού υλικού. Αυτή η συνεχής αιμορραγία, μάς γονάτιζε και δεν μας επέτρεπε να προχωρήσουμε προς τα εμπρός, ενώ προσέφερε πλούτο στα ξένα έθνη. Το ίδιο συνέβαινε και με το πρόβλημα της διαφθοράς. Λ.χ. η Γερμανική Siemens είχε ειδικό κλάδο για την εξαγορά Ελλήνων παραγόντων, προκειμένου να τοποθετήσει τα προϊόντα της στην ελληνική αγορά. Επομένως ο ελληνικός λαός υπήρξε θύμα αυτού του ληστρικού ντουέτου, Ελλήνων και Γερμανών, που πλούτιζαν σε βάρος του.

Είναι φανερό ότι αυτές οι δύο μεγάλες πληγές θα μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι ηγεσίες των δύο φιλοαμερικανικών κομμάτων εξουσίας δεν είχαν διαβρωθεί από στοιχεία διεφθαρμένα, τα οποία για να καλύψουν τη διαρροή του πλούτου (που ήταν προϊόν της εργασίας του ελληνικού λαού) προς τα ταμεία των ξένων χωρών, κατέφευγαν στον υπέρμετρο δανεισμό, με αποτέλεσμα το δημόσιο χρέος να φτάσει στα 300 δισ. ευρώ, δηλαδή το 130% του ΑΕΠ (Ακαθάριστου Εθνικού Εισοδήματος). Με την κομπίνα αυτή οι ξένοι που προανέφερα κέρδιζαν διπλά. Πρώτον από την πώληση των όπλων και των προϊόντων τους. Και δεύτερον από τους τόκους των χρημάτων που δάνειζαν στις κυβερνήσεις και όχι στον λαό. Γιατί όπως είδαμε, ο λαός ήταν το κύριο θύμα και στις δύο περιπτώσεις. Ένα παράδειγμα και μόνο θα σας πείσει. Οι τόκοι του δανείου του ενός δισ. δολλαρίων που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου στα 1986 από μια μεγάλη ευρωπαϊκή χώρα, έφτασαν στα 54 δισ. ευρώ και ξεπληρώθηκαν τελικά το … 2010!

Ο κ. Γιούνγκερ εδήλωσε προ ενός έτους ότι είχε διαπιστώσει τη μεγάλη αιμορραγία των Ελλήνων από τις υπερβολικές (και αναγκαστικές) δαπάνες για την αγορά πολεμικού υλικού από Γερμανία και Γαλλία συγκεκριμένα. Και συμπέρανε ότι έτσι οι πωλητές μας οδηγούν σε βέβαιη καταστροφή. Όμως ομολογεί ότι δεν προέβη σε καμμιά ενέργεια, για να μη βλάψει τα συμφέροντα των φιλικών του χωρών!

Στα 2008 υπήρξε η μεγάλη οικονομική κρίση στην Ευρώπη. Ήταν λοιπόν επόμενο να επηρεαστεί και η ελληνική οικονομία. Εν τούτοις το επίπεδο ζωής, αρκετά υψηλό, ώστε να έχουμε καταταγεί μεταξύ των 30 πλουσιότερων χωρών του κόσμου, έμεινε βασικά το ίδιο. Υπήρξε όμως άνοδος του δημοσίου χρέους. Όμως το δημόσιο χρέος δεν οδηγεί αναγκαστικά σε οικονομική κρίση. Τα χρέη μεγάλων χωρών όπως λ.χ. οι ΗΠΑ και η Γερμανία υπολογίζονται σε τρισεκατομμύρια ευρώ. Το πρόβλημα είναι εάν υπάρχει οικονομική ανάπτυξη και παραγωγή. Τότε μπορεί κανείς να δανείζεται από τις μεγάλες Τράπεζες με επιτόκιο έως 5%, έως ότου περάσει η κρίση.

Σ’ αυτή τη θέση ακριβώς βρισκόμασταν στα 2009, όταν έγινε η κυβερνητική αλλαγή τον Νοέμβριο και ανέλαβε πρωθυπουργός ο Γ. Παπανδρέου. Για να κατανοηθεί τι σκέπτεται σήμερα ο ελληνικός λαός για την καταστροφική πολιτική του, παραθέτω δύο νούμερα: Στις εκλογές του 2009 το ΠΑΣΟΚ κέρδισε το 44% των ψήφων. Σήμερα τα γκάλοπ του δίνουν 6%. Ο κ. Παπανδρέου θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση (που όπως είπα αντανακλούσε την ευρωπαϊκή) με δάνεια από τις ξένες Τράπεζες και με το σύνηθες επιτόκιο δηλαδή κάτω από 5%. Εάν το έκανε αυτό, δεν θα υπήρχε για τη χώρα μας το παραμικρό πρόβλημα. Το αντίθετο μάλιστα θα συνέβαινε, γιατί βρισκόμασταν σε φάση οικονομικής ανάπτυξης κι έτσι ασφαλώς θα ανέβαινε το βιοτικό μας επίπεδο.

Όμως ο κ. Παπανδρέου είχε ήδη ξεκινήσει τη συνωμοσία του εναντίον του ελληνικού λαού από το καλοκαίρι του 2009, όταν συναντήθηκε κρυφά με τον Στρως Καν, με στόχο να οδηγηθεί η Ελλάδα κάτω από την ηγεμονία του ΔΝΤ. Η πληροφορία για τη συνάντηση αυτή δόθηκε στην δημοσιότητα από τον ίδιο τον πρώην Πρόεδρο του ΔΝΤ.. Για να φτάσουμε όμως έως εκεί, θα έπρεπε να παραμορφωθεί η πραγματική οικονομική κατάσταση στη χώρα μας, ώστε να φοβηθούν οι ξένες Τράπεζες και να ανεβάσουν τα επιτόκια δανεισμού σε απαγορευτικούς αριθμούς. Αυτή η επαχθής επιχείρηση ξεκίνησε με την ψεύτική εκτίναξη του Δημοσίου Ελλείμματος από το 9,2% στο 15%. Για την κακουργηματική αυτή πράξη ο Εισαγγελέας κ. Πεπόνης παρέπεμψε προ 20 ημερών στην Δικαιοσύνη τους κυρίους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου (υπουργό των Οικονομικών). Ακολούθησε η συστηματική εκστρατεία του κ. Παπανδρέου και του Υπουργού Οικονομικών στην Ευρώπη που διήρκεσε 5 μήνες, κατά την οποία προσπαθούσαν να πείσουν τους ξένους ότι η Ελλάδα είναι ένας Τιτανικός έτοιμος να βυθιστεί, ότι οι Έλληνες είναι διεφθαρμένοι, τεμπέληδες και επομένως ανίκανοι να αντιμετωπίσουν τις ανάγκες της χώρας. Σε κάθε τους δήλωση ανέβαιναν τα επιτόκια, ώστε να μην μπορούμε πια να δανειστούμε, οπότε η υπαγωγή μας στο ΔΝΤ και στην Ευρωπαϊκή Τράπεζα να πάρει τον χαρακτήρα της σωτηρίας μας, ενώ στην πραγματικότητα υπήρξε η αρχή του θανάτου μας.

Τον Μάιο του 2010 υπεγράφη από έναν και μόνο Υπουργό το περίφημο Μνημόνιο, δηλαδή η πλήρης υποταγή μας στους δανειστές μας. Το ελληνικό δίκαιο σ’ αυτές τις περιπτώσεις απαιτεί την ψήφιση μιας τόσο σημαντικής συμφωνίας από τα τρία πέμπτα της Βουλής. Άρα στην ουσία το Μνημόνιο και η Τρόικα που σήμερα ουσιαστικά μας κυβερνούν. λειτουργούν παράνομα όχι μόνο για το ελληνικό αλλά και για το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Από τότε έως τώρα, εάν τα σκαλιά που οδηγούν στο θάνατό μας είναι είκοσι, έχουμε ήδη διανύσει πάνω από τα μισά. Φανταστείτε ότι με το Μνημόνιο αυτό παραχωρούμε στους ξένους την Εθνική μας Αυτοτέλεια και την Δημόσια περιουσία μας. Δηλαδή Λιμάνια, Αεροδρόμια, Οδικά δίκτυα, Ηλεκτρισμό, Ύδρευση, Υπόγειο και υποθαλάσσιο πλούτο κλπ. κλπ. Κι ακόμα τα ιστορικά μας μνημεία όπως η Ακρόπολη, οι Δελφοί, η Ολυμπία, η Επίδαυρος κλπ. αφού έχουμε παραιτηθεί από όλες τις σχετικές ενστάσεις.

Σταμάτησε η παραγωγή, ανέβηκε στο 18% η ανεργία, κλείσανε 80.000 καταστήματα, χιλιάδες βιοτεχνίες και εκατοντάδες βιομηχανίες. Συνολικά βάλανε λουκέτο 432.000 επιχειρήσεις. Δεκάδες χιλιάδες νέοι επιστήμονες εγκαταλείπουν τη χώρα, που βυθίζεται κάθε μέρα και πιο πολύ σε μεσαιωνικό σκότος. Χιλιάδες πρώην ευκατάστατοι πολίτες ψάχνουν στα σκουπίδια και κοιμούνται στο πεζοδρόμιο. Στο μεταξύ υποτίθεται ότι ζούμε χάρη στη μεγαλοψυχία των δανειστών μας, της Ευρώπης των Τραπεζών και του ΔΝΤ. Στην πραγματικότητα κάθε πακέτο με τα δεκάδες δισ. ευρώ με τα οποία χρεώνεται η Ελλάδα επιστρέφεται ολόκληρο από κει που έρχεται, ενώ εμείς φορτωνόμαστε νέους αβάσταχτους τόκους. Και επειδή υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί το Κράτος, τα Νοσοκομεία και τα Σχολεία, η Τρόικα φορτώνει τα μεσαία και τα κατώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας με υπέρμετρους φόρους, που οδηγούν κατ’ ευθείαν στην πείνα. Γενικευμένη κατάσταση πείνας είχαμε στην αρχή της γερμανικής κατοχής το 1941 με 300.000 νεκρούς σε διάστημα έξι μηνών. Από τότε το φάσμα της πείνας ξανάρχεται στη συκοφαντημένη και δύστυχη χώρα μας.

Αν σκεφθεί κανείς ότι η γερμανική κατοχή μας στοίχισε ένα εκατομμύριο νεκρούς και την ολοσχερή καταστροφή της χώρας μας, πώς είναι δυνατόν να δεχτούμε εμείς οι Έλληνες τις απειλές της κ. Μέρκελ και την πρόθεση των Γερμανών να μας επιβάλουν ένα νέο γκαουλάιτερ… Τη φορά αυτή με γραβάτα…

Και για να αποδείξω πόσο πλούσια χώρα είναι η Ελλάδα και πόσο εργατικός και συνειδητοποιημένος Λαός είναι ο Έλληνας (συνείδηση του Χρέους προς την Ελευθερία και της αγάπης προς την πατρίδα) είναι η εποχή της Γερμανικής Κατοχής από το 1941 έως τον Οκτώβριο του 1944. Όταν τα SS και η πείνα σκότωσαν ένα εκατομμύριο πολίτες και η Βέρμαχτ κατέστρεφε συστηματικά την χώρα, έκλεβε την αγροτική παραγωγή και τον χρυσό από τις Τράπεζες, οι Έλληνες έσωσαν από την πείνα τον Λαό με τη δημιουργία του Κινήματος της Εθνικής Αλληλεγγύης και δημιούργησαν έναν παρτιζάνικο στρατό 100.000, που καθήλωσε στην χώρα μας 20 γερμανικές μεραρχίες.

Συγχρόνως όχι μόνο κατόρθωσαν οι Έλληνες χάρη στην εργατικότητά τους, να επιζήσουν αλλά υπήρξε και μεγάλη ανάπτυξη της νεοελληνικής τέχνης μέσα στις συνθήκες κατοχής, ιδιαίτερα στους τομείς της λογοτεχνίας και της μουσικής. Η Ελλάδα επέλεξε την οδό της αυτοθυσίας για την ελευθερία και συγχρόνως της επιβίωσης.

Και τότε μας χτύπησαν αναίτια κι εμείς απαντήσαμε με Αλληλεγγύη και Αντίσταση και επιζήσαμε. Το ίδιο ακριβώς κάνουμε και τώρα με τη βεβαιότητα ότι τελικός νικητής θα είναι ο ελληνικός λαός. Αυτό το μήνυμα στέλνω στην κ. Μέρκελ και στον κ. Σόϊμπλε δηλώνοντας ότι παραμένω πάντοτε φίλος του Γερμανικού Λαού και θαυμαστής της μεγάλης του συνεισφοράς στην Επιστήμη, τη Φιλοσοφία και την Τέχνη και ιδιαίτερα στη Μουσική! Και η καλλίτερη ίσως απόδειξη γι’ αυτό είναι ότι εμπιστεύθηκα το σύνολο του μουσικού μου έργου σε δύο Γερμανούς Εκδότες, τον Schott και το ν Breitkopf, που είναι από τους μεγαλύτερους εκδότες του κόσμου και η συνεργασία μου μαζί τους είναι άκρως φιλική.

Μας απειλούν ότι θα μας εκδιώξουν από την Ευρώπη. Εάν η Ευρώπη δεν μας θέλει μια φορά, εμείς αυτή την Ευρώπη των Μέρκελ - Σαρκοζί δεν την θέλουμε δέκα φορές.

Σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου, ετοιμάζομαι να πάρω μέρος κι εγώ μαζί με τον Μανώλη Γλέζο, τον ήρωα που κατέβασε τη Σβάστικα από την Ακρόπολη δίνοντας έτσι το σινιάλο για το ξεκίνημα όχι μόνο της ελληνικής αλλά και της ευρωπαϊκής αντίστασης ενάντια στον Χίτλερ. Οι δρόμοι και οι πλατείες μας θα πλημμυρίσουν από εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες που θα διαδηλώνουν την οργή τους κατά της κυβέρνησης και της Τρόικα.

Άκουσα χθες τον τραπεζίτη-Πρωθυπουργό στο διάγγελμά του προς τον Ελληνικό Λαό να λέει ότι «έχουμε φτάσει σχεδόν στο μηδέν». Ποιοι όμως μας έφτασαν μέσα σε δυο χρόνια στο ΜΗΔΕΝ; Οι ίδιοι, που αντί να βρίσκονται στη φυλακή, εκβιάζουν τους βουλευτές να υπογράψουν Νέο Μνημόνιο χειρότερο από το πρώτο, που θα εφαρμοστεί από τους ίδιους ανθρώπους και τις ίδιες μεθόδους που μας οδήγησαν στο ΜΗΔΕΝ. Γιατί; Γιατί αυτό επιτάσσει το ΔΝΤ και το Γιούρο Γκρουπ εκβιάζοντάς μας ότι εάν δεν υπακούσουμε, θα οδηγηθούμε στην χρεοκοπία… Εδώ παίζεται το θέατρο του παραλόγου. Όλοι αυτοί οι κύκλοι που ουσιαστικά μας μισούν (ξένοι και Έλληνες) και που είναι οι μόνοι υπεύθυνοι για την δραματική κατάσταση στην οποία οδήγησαν τη χώρα, απειλούν, εκβιάζουν, με σκοπό να συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο, δηλαδή να μας πάνε κάτω από το ΜΗΔΕΝ, έως την οριστική μας εξαφάνιση.

Έχουμε επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες μέσα από τους αιώνες και είναι βέβαιο ότι αν μας οδηγήσουν με τη βία στο προτελευταίο σκαλοπάτι πριν από τον θάνατο, οι Έλληνες όχι μόνο θα επιζήσουν αλλά και θα αναγεννηθούν. Αυτή τη στιγμή έχω αφιερώσει όλες μου τις δυνάμεις στην προσπάθεια να ενωθεί δυναμικά ο ελληνικός λαός. Προσπαθώ να τον πείσω ότι η Τρόικα και το ΔΝΤ δεν είναι μονόδρομος. Ότι υπάρχει άλλη λύση. Κι αυτή είναι να αλλάξουμε ριζικά την πορεία του έθνους μας και να στραφούμε προς την Ρωσία για οικονομική συνεργασία και για τη δημιουργία κοινοπραξιών που θα μας βοηθήσουν στην ανάδειξη του φυσικού πλούτου της χώρας με όρους που θα εξασφαλίζουν το εθνικό μας συμφέρον. Όσο για την Ευρώπη προτείνω να πάψουμε να αγοράζουμε πολεμικό υλικό από την Γερμανία και την Γαλλία. Όπως θα κάνουμε ό,τι είναι δυνατόν, ώστε η Γερμανία να εξοφλήσει τις πολεμικές αποζημιώσεις που μας οφείλει και που σήμερα μαζί με τους τόκους μπορεί να ανέρχονται στα 500 δισ. ευρώ.

Η μοναδική δύναμη που μπορεί να πραγματοποιήσει αυτές τις επαναστατικές αλλαγές είναι ο ελληνικός λαός ενωμένος σε ένα τεράστιο Μέτωπο Αντίστασης και Αλληλεγγύης, ώστε να εκδιωχθεί η Τρόικα (ΔΝΤ και Ευρωπαϊκές Τράπεζες) από την χώρα. Ενώ παράλληλα θα πρέπει να θεωρηθούν ως μη γενόμενες όλες οι παράνομες ενέργειές τους (δάνεια, χρέη, τόκοι, φόροι, αγορές του Δημόσιου πλούτου). Φυσικά οι Έλληνες συνεργάτες τους που έχουν ήδη καταδικαστεί στη συνείδηση του λαού μας ως προδότες, θα πρέπει να τιμωρηθούν.

Στον σκοπό αυτό (της ενότητας του Λαού σε ένα Μέτωπο) είμαι ολοκληρωτικά δοσμένος και πιστεύω ότι τελικά θα δικαιωθώ. Πολέμησα με το όπλο στο χέρι ενάντια στην Χιτλερική κατοχή. Γνώρισα τα μπουντρούμια της Γκεστάπο. Καταδικάστηκα από τους Γερμανούς σε θάνατο και έζησα ως εκ θαύματος. Στα 1967 ίδρυσα το ΠΑΜ, την πρώτη αντιστασιακή οργάνωση κατά της στρατιωτικής χούντας. Πάλεψα στην παρανομία. Πιάστηκα και φυλακίστηκα στο «σφαγείο» της χουντικής Ασφάλειας. Τελικά και πάλι επέζησα. Σήμερα είμαι 87 ετών και είναι πολύ πιθανόν να μη ζήσω τη σωτηρία της αγαπημένης μου πατρίδας. Όμως θα πεθάνω με τη συνείδησή μου ήσυχη, γιατί εξακολουθώ να κάνω το Χρέος μου απέναντι στα ιδανικά της Ελευθερίας και του Δικαίου ως το τέλος. Αθήνα,

12.2.2012

Μίκης Θεοδωράκης

" Όχι σε Όλα "

2012-02-13T12:28:00.004+02:00

Φωτογραφίες από το Συλλαλητήριο στο Σύνταγμα

Tο κίνημα δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις , //ΠαραλληλοΓράφος//
συσπειρωση αριστερων μηχανικων picasaweb.google.com
realdemocracygr.wordpress.com
tvxs.gr/news/

Σύνταγμα 12.02. 2012

Εκαταντάδες Χιλιάδες λαού χτυπήθηκαν απρόκλητα από την αστυνομία.

Αν ο λαός είχε, χτές, αποφασίσει να κάψει,

σήμερα δεν θα υπήρχε χώρα για να κυβερνήσετε.

Πηγή: Perseus999

Λίγο πριν τις 9 το βράδυ, οδός Μητροπόλεως. Χιλιάδες κόσμου μετά τις πρώτες επιθέσεις των ΜΑΤ στο Σύνταγμα αρνούνται να αποχωρήσουν και κατακλύζουν τις οδούς Ερμού, Κ. Σερβίας Μητροπόλεως, αλλά και τις πλατείες στο Μοναστηράκι και στη Μητρόπολη. Καθε φορά που αυτό το ποτάμι κόσμου αποπειράται να πλησιασει το Σύνταγμα δέχεται διαδοχικές εφόδους των ΜΑΤ με ασφυξιογόνα και κρότου-λάμψης. Ο κόσμος αρνείται πεισματικά να αποχωρήσει. Επί 2 ώρες ανασυντάσσεται στις παραπάνω οδούς και προσπαθεί ξανά και ξανά και ξανά. Την ίδια ώρα πληροφορούμαστε ότι τα Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης αναφέρουν στα δελτία τους ότι ο κόσμος είναι ελάχιστος και έχει αποχωρήσει. Άλλοι γελάνε, άλλοι εξαγριώνονται γιατί συνειδητοποιούν ότι το σχέδιο του Υπουργού Προστασίας του Μνημονίου, Παπουτσή, είναι οι συνεχείς επιθέσεις της αστυνομίας ώστε να κρατούν τον κόσμο εκτός πλ. Συντάγματος όπου βρίσκονται όλες οι κάμερες εγχώριων και ξένων καναλιών, αλλά κι ο τρόμος ότι όλες αυτές οι χιλιάδες που παραμένουν πεισματικά στα στενά έχουν στόχο το κυνοβούλιο κατά την ανακοίνωση του αποτελέσματος της ψηφοφορίας. Ξαφνικά μέσα στον κόσμο και χωρίς να συμβαίνει απολύτως τίποτε στο σημείο από την πίσω πλευρά ακούγονται σειρήνες και ο κόσμος αρχικά παραμερίζει πιστεύοντας ότι πρόκειται για ασθενοφόρο. Η συνέχεια στο βίντεο.

Σημείωση: Εκτός από τα χημικά που έριχναν διαρκώς οι ΔΙΑΣ και οι ΔΕΛΤΑ που εμβόλισαν τον κόσμο (όπως φαίνεται και στο βίντεο) πετούσαν εναντίον των συγκεντρωμένων φωτοβολίδες και καπνογόνα (επίσης φαίνεται στο βίντεο) και σε μία περίπτωση παραλίγο να πάρει φωτιά ένα παρκαρισμένο αμάξι.

Κατάληψη στο Δημαρχείο της Αθήνας - Συλλήψεις

Χθες έγινε κατάληψη στο Δημαρχείο της Αθήνας και ακολούθησε επέμβαση των ΜΑΤ. Υπάρχουν συλληφθέντες που έχουν μεταφερθεί στη ΓΑΔΑ. Αναγκαία η άμεση αλληλεγγύη, όπως και προς όλους τους συλληφθέντες.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΣΥΛΛΗΦΘΕΝΤΕΣ, ΔΕΥΤΕΡΑ 13/2, 9:00 π.μ., ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΕΥΕΛΠΙΔΩΝ, κτίριο 9

Ανακοίνωση της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης

Σήμερα 12/2/2012 η κοινωνία κατέκλεισε τους δρόμους της Αθήνας απαντώντας στην ολέθρια επίθεση από τα κοράκια του διεθνούς κεφαλαίου (Δ.Ν.Τ., Ε.Κ.Τ κτλ), από τους απρόσωπους και αυθαίρετους οργανισμούς. Όλοι αυτοί με τους λακέδες τους, την ακόμη πιο αυθαίρετη σημερινή κυβέρνηση της Ελλάδος, επιχειρούν να θέσουν σε ισόβια ομηρία έναν ολόκληρο λαό.

Ενώ το πολιτικό σύστημα συνΕδρίαζε στη Βουλή αποφασίζοντας τους όρους ομηρίας, το κέντρο της Αθήνας γονάτιζε μπροστά στη λαϊκή οργή, αφήνοντας πίσω τα αποκαϊδια των συμβόλων της οικονομικής και κρατικής εξουσίας.

Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση γύρω στις 10 μ.μ. κατέλαβε το δημαρχείο της Αθήνας ως μια πολιτική πράξη ενάντια στα λόμπι της εξουσίας, στη μεγαλύτερη αντικοινωνική επίθεση που εξαπέλυσαν από τη μεταπολίτευση ως σήμερα.

Η κοινωνία έδειξε για ακόμη μια φορά ότι μπροστά στο δόγμα της μηδενικής ανοχής που επιβάλεται από την κυριαρχία ορθώνει το ανάστημά της σπάζοντας το κλίμα του φοβικού.

Απέναντι σε ένα καθεστώς πλήρως απονομιμοποιημένο που κυβερνά με διατάγματα, δόθηκε μια αποφασιστική απάντηση για τη δύναμη των από τα κάτω, για το ότι εάν το αποφασίσουν μπορούν να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους.

Το πολιτικό σύστημα καταρρέει ενώ ένα νέο αναδύεται μέσα από κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής. Η κανονικότητα που προσπαθούν να μας επιβάλουν είναι έξω από τον πραγματικό κοινωνικό χρόνο.

Όσο μας αφορά δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι θα συμμετέχουμε στους αγώνες της κοινωνίας για ελευθερία και αξιοπρέπεια.

Τίποτα για εμάς
Όλα για όλους

ΑΝΤΙΕΞΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΘΗΝΑΣ

Το Ελληνικό Κοινοβούλιο Ψήφισε το 2ο Μνημόνιο. 12.02.2012

Η διαδήλωση έχει τελειώσει. Η μέρα είναι Κυριακή 12.02.2012.

Η συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ με διορισμένο Πρωθυπουργό τον τραπεζίτη Λουκά Παπαδήμο φέρνει στη βουλή για ψήφιση κατεπείγον νομοσχέδιο που περιλαμβάνει το Μνημόνιο2 την Επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και το PSI των Ελληνικών ομολόγων.

Εκατοντάδες χιλιάδες λαού συγκεντρώθηκαν έξω από το κοινοβούλιο απαιτώντας να μην ψηφιστεί το νέο μνημόνιο και να παραιτηθεί η συγκυβέρνηση Παπαδήμου.

Η αστυνομία χτύπησε απρόκλητα το πλήθος των διαδηλωτών πρίν καλά καλά συγκεντρωθεί κι ενώ ο κόσμος συγκεντρωνόταν κατά χιλιάδας στην Πλατεία Συντάγματος.

Ο λαός της Αθήνας αντιστάθηκε.

Τίποτα δεν τέλειωσε την τελευταία λέξη θα την πεί ο Λαός.

"Τα παιδιά του Φρίντμαν και της Σχολής του Σικάγου, διαπομπεύουν και καταστρέφουν την Ελλάδα" (Τατσόπουλος και Κούλογλου στη ΝΕΤ 10.02.2012)

2012-02-12T12:37:00.000+02:00

Απόσπασμα, video από πρωινή εκπομπή στην τηλεόραση της ΝΕΤ. στις 10.02.2012

Πηγή: karavaki.wordpress.com

Δείτε επίσης:

Η "Συναίνεση της Ουάσιγκτον" και η κριτική της. (Σταύρος Μαυρουδέας & Δημοφάνης Παπαδάτος, 2006)

Ο Οικονομικός Πόλεμος Αντικαθιστά Τη Δικτατορία (Ναόμι Κλάϊν, Το Δόγμα Του Σοκ, κεφάλαιο. 7)

Η KΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ Η ΡΩΣΙΑ ΚΑΙ Η ΝΕΑ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΧΥΔΑΙΑΣ ΑΓΟΡΑΣ ( Ναόμι Κλάιν, ΤΟ ΔΟΓΜΑ ΤΟΥ ΣΟΚ. κεφ.12)

"The Shock Doctrine". Μιά ταινία των Michael Winterbottom και Mat Whitecross. Βασισμένη στο βιβλίο της Naomi Klein. (Με ελληνικούς υπότιτλους)

Παπαδήμος - Ο εξολοθρευτής. (Ολόκληρο το εκβιαστικό διάγγελμα του δήθεν πρωθυπουργού της χώρας)

2012-02-12T11:11:00.000+02:00

Πηγή: antistachef.wordpress.com

...είδα το διάγγελμα Παπαδήμου και δεν άντεξα. Ορθώς στην ελληνοφρένεια τον αναφέρουν ως «τραπεζορομπότ». Ρομπότ που δεν καταλαβαίνει τίποτα από όσα γίνονται στην κοινωνία και είναι προγραμματισμένο για την καταστροφή της. Θα σταματήσει μόνο αν τον βγάλουν από την πρίζα. Αλλιώς θα παίζει λούπα, την ίδια κασέτα με το ίδιο παγωμένο ύφος, μπροστά στο οποίο το κρύο των ημερών μοιάζει τροπική ζέστη.

Τα λέμε αύριο Σύνταγμα…

Πηγή: Βαθύ Κόκκινο

Αποστομωτική απάντηση στους εκβιαστικούς και καταστροφολογικούς ψευδείς ισχυρισμούς του Παπαδήμου και της πολιτικής μαφίας που νέμεται τον τόπο μέσα από τη δήθεν συγκυβέρνηση και το δήθεν κοινοβούλιο της χώρας, δίνουν μεταξύ άλλων και οι Α.Καζάκος και Γ. Βαρουφάκης Μιλώντας στην ΕΤ3.

Μνημόνιο - Δανειακή Σύμβαση: Μιλούν στην ΕΤ3, ο Α.Καζάκος και ο Γ. Βαρουφάκης

2012-02-11T23:45:00.002+02:00

Μπορείτε να διαβάσετε Ολόκληρο το 2ο Μνημόνιο στα Ελληνικά εδώ

Πηγή και πρωτότυπο κείμενο στα Αγγλικά: συσπειρωση αριστερων μηχανικων

Μπορείτε επίσης να διαβάσετε ολόκληρο το κείμενο:Η Δανειακή Σύμβαση για το PSI Πηγή: συσπειρωση αριστερων μηχανικων

Πηγή: ενωτικό – αριστερό
via You Pay Your Crisis

Η Ελλάδα μπορεί να επικαλεσθεί “δημοσιονομική αδυναμία” (State of Necessity) και να σωθεί

2012-02-11T14:27:00.003+02:00

Πηγές: tvxs.gr/news/

You Pay Your Crisis
http://www.antinews.gr/2012/01/12/142667/

Πέρα από την τρομοκρατία που ασκείται στους Έλληνες για το ενδεχόμενο «χρεωκοπίας» της Ελλάδας, επιστροφής στη δραχμή κλπ., η ουσία είναι ότι ενώ η στάση πληρωμών αποτελεί ρεαλιστικό ενδεχόμενο, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία σοβαρή προετοιμασία της Ελλάδας για να την αντιμετωπίσει, εάν χρειαστεί. Η γενική παραπληροφόρηση – τηλεοπτική και μη – συσκοτίζει την κατάσταση ακόμη περισσότερο. Ο κόσμος ακούει «στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» και φαντάζεται τα χειρότερα.

Η αλήθεια είναι όμως, ότι ακόμη και εάν ένα κράτος κηρύξει στάση πληρωμών προς τους δανειστές του (αυτό εννοεί ο όρος «χρεωκοπία» κράτους), το κράτος εξακολουθεί να έχει στη διάθεσή του χρήματα από φόρους για πληρωμές των βασικών του λειτουργιών. «Στάση πληρωμών» ή «χρεωκοπία» κράτους στη διεθνή οικονομική αργκό δεν σημαίνει ότι το κράτος δεν έχει καθόλου χρήματα, αλλά ότι το κράτος παύει να εξυπηρετεί τα δάνειά του. Άσχετα από το επιθυμητό ή μη μιας στάσης πληρωμών των ελληνικών δανείων, η Ελλάδα πρέπει να προετοιμαστεί για μια τέτοια περίπτωση, για τον πολύ απλό λόγο ότι το ενδεχόμενο αυτό γίνεται όλο και πιο πιθανό. Πώς όμως θα πρέπει να χειριστεί μια τέτοια κατάσταση;

Αυτό που δεν μας λένε: State of Necessity

Επιμελώς αποκρύπτεται στην Ελλάδα από όλους ότι το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει σε ένα κράτος που βρίσκεται σε κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας (αγγλ.: State of Necessity) το δικαίωμα να αναστείλει την πληρωμή των δανείων του. Αυτό δεν είναι η γνώμη του ανώνυμου Επώνυμου, αλλά όσα κωδικοποίησε η Διεθνής Νομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών (International Law Commission) από εφαρμογή αυτού του κανόνα για πάνω από έναν αιώνα στο διεθνές δίκαιο. Δείτε στο ILC-Yearbook του 1980 πόσα ενδιαφέροντα επιχειρήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει η Ελλάδα έναντι των δανειστών της (από τη σελίδα 14 και μετά, ειδικά από το σημείο 25 και έπειτα) και αφήστε το ΣΥ.ΡΙ.Ζ.Α. να ζητάει «λογιστικό έλεγχο του χρέους», ενώ η Ελλάδα έχει στο χέρι της τη δυνατότητα να πει ένα νομιμότατο «ελάτε όταν έχω» στους δανειστές της.

Αυτό που αποκρύπτεται ακόμη πιο επιμελώς είναι ότι υπάρχει σήμερα όλο και πιο έντονη διεθνής αμφισβήτηση της δυνατότητας αναστολής των πληρωμών όταν τα δάνεια οφείλονται σε ιδιώτες δανειστές (όχι κράτη) και υπάγονται σε αλλοδαπό δίκαιο. Η σημαντικότερη αμφισβήτηση αυτού του είδους τα τελευταία χρόνια προήλθε από το γερμανικό συνταγματικό δικαστήριο το 2007, σε σχέση με τα χρέη της Αργεντινής, τη στιγμή που άλλα ανώτατα δικαστήρια (όπως της Ιταλίας το 2005) είχαν αναγνωρίσει ότι η Αργεντινή δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές των δανείων προς ιδιώτες πιστωτές, ακόμη και εάν αυτά υπάγονται στο αγγλικό δίκαιο.

Αυτός είναι λοιπόν ο λόγος, για τον οποίο υπάρχει τέτοια πίεση για το αγγλικό δίκαιο και ταυτόχρονα (κάτι που δεν λέγεται τόσο πολύ δημοσίως) για το δικαστήριο που θα κρίνει α) αν η Ελλάδα είναι πράγματι σε state of necessity και β) αν δικαιούται να αναστείλει τις πληρωμές προς ιδιώτες. Είναι η μόνη ελπίδα που έχουν σήμερα οι ιδιώτες πιστωτές να ξεπεράσουν το σημαντικότατο νομικό εμπόδιο της State of Necessity.

Οι δυνατότητες της Ελλάδας σε καθεστώς State of Necessity

Η δυνατότητα να επικαλεστεί η Ελλάδα State of Necessity σε περίπτωση χρηματοδοτικού αδιεξόδου είναι το βασικό της όπλο, που κινδυνεύει με το αγγλικό δίκαιο. Το ελληνικό δίκαιο (άρθρο 31 ν. 1914/1990) προβλέπει ότι οι όροι των ομολόγων (επιτόκιο, χρόνος αποπληρωμής κλπ.) ρυθμίζονται με απλές υπουργικές αποφάσεις. Αυτό σημαίνει ότι, όταν η Ελλάδα επικαλεστεί State of Necessity, μπορεί την άλλη στιγμή με μια απλή υπουργική απόφαση να σταματήσει την τοκογονία των ομολόγων (0% επιτόκιο) και να αναστείλει την πληρωμή τους για όσο διαρκεί η State of Necessity. Με τον τρόπο αυτό, ρίχνει το έλλειμμά της κατά 6% ή περισσότερο (όσο είναι η δαπάνη των τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ) και σταματάει να έχει την πίεση της αποπληρωμής του χρέους. Το σημαντικότερο: Η νομιμότητα μιας τέτοιας ενέργειας θα κριθεί (πλην περιπτώσεων όπου ενεργοποιούνται ρήτρες διεθνούς διαιτησίας) από τα ελληνικά δικαστήρια.

Το ίδιο ακριβώς μπορεί να κάνει και με τα δάνεια του Μνημονίου, με τη διαφορά ότι εδώ θα χρειαστεί νόμος της Βουλής και όχι απλή υπουργική απόφαση. Εδώ η επίκληση της State of Necessity θα είναι όμως πιο ασφαλής, διότι η εφαρμογή της State of Necessity δεν αμφισβητείται έναντι άλλων κρατών ή διεθνών οργανισμών – ασχέτως του ότι η δανειακή σύμβαση του Μνημονίου προβλέπει παραίτηση της Ελλάδας από ασυλίες εθνικής κυριαρχίας: Αυτά δεν ισχύουν όταν υπάρχει State of Necessity, που αποτελεί αναγκαστικό διεθνές δίκαιο. Εδώ η νομιμότητα της State of Necessity θα κριθεί από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που δύσκολα θα αρνηθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται πράγματι σε State of Necessity.

Σε απλή αριθμητική, η επίκληση της State of Necessity σημαίνει για την Ελλάδα αυτόματη μείωση του ελλείμματός της στο 3-4%, το οποίο μπορεί να καλυφθεί (εντός του ευρώ και χωρίς καμία ανάγκη για μετάβαση στη δραχμή) είτε με εσωτερικό δανεισμό, είτε με στοχευμένες περικοπές δαπανών, είτε με δανεισμό από τρίτα κράτη, που θα είχαν ενδιαφέρον ή συμφέρον να δανείσουν την Ελλάδα. Για τους δανειστές της Ελλάδας σημαίνει ότι κρατούν όλο το κεφάλαιό τους, αλλά θα ξεκινήσουν ξανά να εισπράττουν τόκους και να μπορούν να ζητήσουν αποπληρωμή του κεφαλαίου τους, όταν η Ελλάδα δηλώσει ότι έχει ξεπεράσει τη State of Necessity. Αυτό θα συμβεί από τη στιγμή που θα επιτευχθούν τα πρώτα πλεονάσματα και βελτιωθεί η διεθνής χρηματοπιστωτική εικόνα της Ελλάδας, ώστε να μπορεί να απευθυνθεί ξανά στις αγορές χρήματος.

Θεωρίες συνωμοσίας

Εδώ τίθεται το ερώτημα: Αν είναι τόσο απλό και τόσο εύκολο, γιατί δεν θέλουν όλοι να ακολουθήσει η Ελλάδα αυτή την λύση, που αφήνει ευχαριστημένους και την Ελλάδα, που θα ξεφύγει από το Μνημόνιο, και τους δανειστές, που δεν θα πρέπει να υποστούν κανένα haircut;

Πρώτον, διότι από τον Οκτώβριο του 2009 και μετά η ηγεσία της Ελλάδας υπηρετεί οποιαδήποτε άλλα συμφέροντα, εκτός από τα ελληνικά.

Δεύτερον, διότι η ελληνική κρίση προκλήθηκε στα πλαίσια ευρύτερου νομισματικού πολέμου και συντηρείται στα πλαίσια του ίδιου νομισματικού πολέμου.

Τρίτον, διότι η ελληνική κρίση είναι μια θαυμάσια ευκαιρία για πλιάτσικο στην ελληνική δημόσια περιουσία και στο ελληνικό χρηματοπιστωτικό σύστημα και αυτοί που κινούν τα νήματα δεν θέλουν να αφήσουν τέτοια ευκαιρία να πάει χαμένη.

Αυτά όλα μπορεί να είναι θεωρίες συνωμοσίας, όμως είναι και η μόνη λογική εξήγηση γιατί μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί η προφανής (και νόμιμη) λύση για την Ελλάδα, που είναι η, σε διαπραγμάτευση με τους εταίρους, κήρυξη της Ελλάδας σε προσωρινή State of Necessity (δημοσιονομική αδυναμία), ζητώντας από τους πιστωτές να μην χάσουν κεφάλαιο (όπως στο PSI), αλλά μόνον τόκους για κάποιο χρονικό διάστημα, μέχρι να στρώσει η Ελλάδα τα οικονομικά της.

Κάθε αντίλογος είναι ευχαρίστως δεκτός. Δεδομένα είναι όμως ότι α) η State of Necessity ως κανόνας του διεθνούς δικαίου είναι εκεί και ήταν εκεί πάντα και β) κανείς δεν μιλάει για αυτή τη ρεαλιστικότατη εκδοχή, ενώ διαδεδομένες είναι οι μη ρεαλιστικές συζητήσεις για λογιστικό έλεγχο του χρέους κλπ.

Αν αυτά από μόνα τους δεν μας υποψιάζουν ότι οι θεωρίες συνωμοσίας έχουν κάποια βάση, ας δούμε τουλάχιστον κατάματα την πραγματικότητα μιας ενδεχόμενης ελληνικής χρεωκοπίας: Η Ελλάδα πρέπει να μπορεί να διαχειριστεί μια τέτοια κατάσταση προς το συμφέρον της. Και το καθαρό συμφέρον της είναι, αν χρειαστεί να επικαλεστεί State of Necessity, όπως είναι όλο και πιθανότερο, να το κάνει αυτό με τα ελληνικά ομόλογα υπό το υπάρχον καθεστώς τους.

Επώνυμος

Δείτε και το σχετικό άρθρο:

Διευκρινίσεις για την “κατάσταση δημοσιονομικής αδυναμίας” («State of Necessity»)

http://www.antinews.gr/2012/01/15/143125/

Καταλάβετε τα Κυβερνητικά Κτίρια σε 'Ολη τη Χώρα

2012-02-09T21:08:00.002+02:00

Αυτά είναι τα μέτρα του νέου Μνημονίου

Μνημόνιο συγκυβέρνησης Παπαδήμου 8.2.2012

Ολόκληρο το κείμενο με τα μέτρα, (μεταφρασμένο) όπως το μετέδωσε ο τηλεοπτικός σταθμός Alpha

Όταν η Συντεταγμένη Πολιτεία έχει καταλυθεί, οι συντεταγμένες μορφές αγώνα έχουν χάσει πλέον κάθε πολιτική ισχύ. Δεν υπάρχει καμία κυβέρνηση να πιεστεί, δεν υπάρχει πολιτικό προσωπικό διαθέσιμο να ακούσει την κοινωνική διαμαρτυρία, δεν υπάρχει καμία κοινοβουλευτική πλειοψηφία που να είναι δυνατόν να μεταπειστεί.

Μπροστά σε μία Ανοιχτή Εκτροπή, η Υπεράσπιση της Δημοκρατίας βρίσκεται στα Χέρια της Κοινωνίας.

Οι κυρίαρχες τάξεις και το πολιτικό προσωπικό που τις υπηρετεί, σχεδίασαν και εκτελούν μεθοδικά εδώ και δυόμισι χρόνια τον αφανισμό της ελληνικής κοινωνίας και το πλιάτσικο του δημόσιου πλούτου της χώρας.

Οι σφετεριστές της βούλησης του λαού, η τριμερής σκιώδης συγκυβέρνηση του τραπεζίτη Παπαδήμου τελειώνουν σήμερα τη δουλειά που ανέλαβαν για λογαριασμό της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ με ένα και μόνο "νόμο" ο οποίος προσαρτεί τη χώρα και τους πολίτες της στις διεθνείς τράπεζες.

Η Τρικομματική Τυραννία ΠΑΣΟΚ - ΝΔ - ΛΑΟΣ δεν άφησε ανοιχτό κανένα πεδίο συμβιβασμού με τον αγωνιζόμενο εδώ και δυό χρόνια ελληνικό λαό, κανένα βήμα οπισθοχώρησης και κανένα περιθώριο ανοχής.

Εκπροσωπώντας κυνικά και χωρίς κανένα δισταγμό την παγκόσμια χρηματοπιστωτική δικτατορία επιχειρούν με την ψήφο των δήθεν βουλευτών - μετόχων της εταιρίας ΕΛΛΑΣ ΑΕ την οποία κατέλαβαν εξ εφόδου στις 11.11.11 να την παραδώσουν μαζί με το αιχμάλωτο προσωπικό της (τους εργαζόμενούς της ) στα διεθνή αφεντικά τους μέσα σε τρείς μέρες.

Με ένα Μνημόνιο το οποίο ακόμα και σε τέτοιες συνθήκες παραπλάνησης και εκβιασμού του λαού έχει Υπέρ του το 12% μόλις του εκλογικού σώματος σύμφωνα με το Πολιτικό Βαρόμετρο της public issue για το Φεβρουάριο του 2012.

Στην ίδια δημοσκόπιση της public issue που μπορείτε να δείτε εδώ βλέπουμε επίσης τα παρακάτω εντυπωσιακά ευρήματα.

Είμαστε το 79% , το 92% και το 91% του λαού και απέναντί μας έχουμε το 12%, το 7% και το 5% των ικανοποιημένων του καθεστώτος που στηρίζουν την συγκυβέρνηση Παπαδήμου!!!

Αυτός είναι ο λόγος που βιάζονται να εκτελέσουν το συμβόλαιο καταστροφής της χώρας μέσα σε μια νύχτα. Ξέρουν πολύ καλά πως είναι πολιτικά απομονωμένοι και στηρίζονται αποκλειστικά πλέον στην εξαπάτηση, την παραπλάνηση, τη βία και την σχεδιασμένη μεθοδικά απόγνωση του λαού.

Μπορούμε να τους σταματήσουμε. Μπορούμε να τους διώξουμε.

Τρείς μέρες με απεργίες με διαδηλώσεις με καταλήψεις όλων των Κυβερνητικών Κτιρίων της χώρας.

Τρείς μέρες γι' αυτούς, τρείς μέρες και για μας. Ισως οι τρείς σημαντικότερες μέρες στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας.

ΕΚΔΗΛΩΣΗ: « Α. Badiou: Οι Εξεγέρσεις και η συμβαντική αφύπνιση της ιστορίας»

2012-02-08T15:16:00.003+02:00

ΕΚΔΗΛΩΣΗ

Το περιοδικό αληthεια και το group Badiou οργανώνουν

την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου 2012, στις 8:30 μ.μ στο NOSOTROS

βραδυά με ομιλητή τον Δημήτρη Βεργέτη και θέμα:

« Α. Badiou: Οι Εξεγέρσεις και η συμβαντική αφύπνιση της ιστορίας»

10.2.2012

Παρακολουθήστε την εισήγηση του Δημήτρη Βεργέτη

Πηγή: ektos-dromou.blogspot.com

Παρουσιάζουμε στη συνέχεια ένα μέρος της συζήτησης που πραγματοποιήθηκε κατά την εκδήλωση, όπως το βιντεοσκόπησε και το παρουσίασε στη σχετική ανάρτησή του το ιστολόγιο enosy.blogspot.com

Στο ίδιο ιστολόγιο μπορείτε να διαβάσετε και μια συνοπτική παρουσίαση ορισμένων πλευρών της εκδήλωσης στην ανάρτησή του με τίτλο: Συζητώντας για τον Α. Badiou στο NOSOTROS (9/2/12)

Απεργιακή Συγκέντρωση στην Πλατεία Συντάγματος 07.02.2012. Έφοδος Διαδηλωτών στο Κτίριο της Βουλής.

2012-02-07T15:10:00.002+02:00

Πηγή: radiobubble.gr

Πηγή: newsbeastgr

Πηγή: newsbeastgr

Πηγή: kdrasi.wordpress.com

Πηγή: enosy.blogspot.com

Όλοι τη Δευτέρα 06.02.2012 στις 6:00 μμ στην Πλατεία Συντάγματος.

2012-02-06T01:29:00.001+02:00

Να φύγει ΤΩΡΑ η τρόικα απ΄τη Χώρα.
Να παραιτηθεί ΤΩΡΑ η συγκυβέρνηση Παπαδήμου.

Όλοι στην Πλατεία Συντάγματος, Δευτέρα 06.02.2012 στις 6:00 μμ

Αύριο, Τρίτη 07.02. 2012

ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ

Συγκέντρωση ΓΣΕΕ - ΑΔΕΔΥ στην Πλατεία Συντάγματος στις 11:00 πμ