Κυριακή, 31 Ιουλίου 2011

Ο Λουδοβίκος ο 16ος και η νέα συμβουλευτική δημοκρατία

Πηγή: ΤΟ ΒΗΜΑ (30/7/2011)
του Γ. Μαλούχου
Μία από τις επιπτώσεις της κρίσης, στην οποία, προφανώς, συμβάλλουν και οι θερινές θερμοκρασίες, είναι ότι έχουν χαθεί τα όρια της λογικής. Εχουν, κατά κάποιο τρόπο, κι αυτά διασταλεί: αλλιώς, πώς μπορεί να ερμηνεύσει κανείς γεγονότα που, υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν απλώς αδιανόητα και μάλιστα που δεν συνδέονται καν με την κρίση και τις συγκρούσεις που αυτή γεννά; Ένα τέτοιο και λίαν επικίνδυνο μάλιστα κρούσμα είναι το σχέδιο νόμου που φέρνει η κυβέρνηση για τα δημοψηφίσματα. Τι προβλέπει; Οτι το αποτέλεσμά τους μπορεί να είναι συμβουλευτικό κι όχι δεσμευτικό.
Πρόκειται για μια ξεκάθαρη αλλοίωση του πολιτεύματος μέσα από την πλήρη στρεύλωση της έννοιας του δημοψηφίσματος: αν είναι να μην δεσμεύσει, γιατί υπάρχει; Γιατί να γίνει; Ας γίνει στη θέση του μια δημοσκόπηση…
Το δημοψήφισμα είναι, δίπλα στις κάλπες των εθνικών εκλογών, το δεύτερο σε σημασία όχημα για την έκφραση της θέλησης του εκλογικού σώματος. Από τη φύση του δεν μπορεί παρά να είναι απόλυτα δεσμευτικό, εκτός ίσως αν πρόκειται για κάποια δευτερεύοντα θέματα και μόνον τοπικού ενδιαφέροντος.
Αλλά είναι δυνατόν να υπάρχει ακόμα και η σκέψη για εθνικής σημασίας ζητήματα να γίνονται… συμβουλευτικά δημοψηφίσματα; Δηλαδή θα μπορούσε λ.χ. να φανταστεί κανείς να ήταν συμβουλευτικό το δημοψήφισμα για το πολιτειακό αμέσως μετά τη δικτατορία; Πρόκειται όχι απλώς περί πλήρους διαστρεύλωσης του πολιτεύματος, αλλά περί καθαρής τρέλας…
Το πιο ακατανόητο όμως είναι ότι ουδείς πίεσε την κυβέρνηση να «ανακαλύψει» τα δημοψηφίσματα. Είναι δική της πρωτοβουλία, στα όρια της εμμονής, που μάλιστα χρησιμοποιήθηκε και εκβιαστικά κατά τους προηγούμενους μήνες για καθαρά δικά της οφέλη. Και τώρα, που φέρνει το σχετικό νόμο με τυμπανοκρουσίες, με τον ίδιο νόμο ουσιαστικά όχι απλώς τα ακυρώνει, αλλά κάτι χειρότερο: τα ευτελίζει και τα αλλοιώνει, παραβιάζοντας μαζί και τη δημοκρατική αρχή.
Πολύ ωραία ιδέα. Υπάρχουν μάλιστα κι άλλες σε αυτή την κατεύθυνση: γιατί λ.χ. να μην γίνουν και οι εκλογές συμβουλευτικές; Και αμά αρέσει στην κάθε κυβέρνηση το αποτέλεσμά τους, να το κρατάει. Αμά δεν την αρέσει, να λέει, «ευχαριστώ πολύ τον κυρίαρχο λαό για τη γνώμη του, αλλά δεν θα πάρω»…
Παιγνίδια σαν αυτά, αποτελούν ως φαίνεται το τελευταίο στάδιο της «συμμετοχικής δημοκρατίας»: είναι η «συμβουλευτική δημοκρατία», στην οποία το εκλογικό σώμα δεν καλείται να αποφασίζει ως το κυρίαρχο όργανο του πολιτεύματος, αλλά να… συμβάλλει στο διάλογο…
Όμως, το εκλογικό σώμα, που άλλωστε θα προβλέπεται να ψηφίζει σε αυτά τα δημοψηφίσματα, δεν είναι ούτε ο συμπαθής και καθ΄ όλα άξιος κύριος Ασεμπίγιο, ούτε κάποιος καθηγητής σε ξένο πανεπιστήμιο, ούτε κάποιος άλλος πρωθυπουργικός σύμβουλος ανακαλυφθείς στην Εσπερία: είναι αυτό που αποκαλείται, αν το θυμάται ακόμα κανείς, κυρίαρχος λαός. Αλλά όταν η ίδια η έννοια της κυριαρχίας έχει καταντήσει πατσαβούρα, τι σημασία έχουν τώρα αυτές οι λεπτομέρειες…
Φυσικά, όλα αυτά ταιριάζουν με τη σωτηριολογική προσέγγιση της πολιτικής, στην οποία με πάθος πιστεύει η κυβέρνηση, σύμφωνα με την οποία τα πεφωτισμένα μέλη της, που κατά τα λοιπά δεν μπορούν να μοιράσουν δυο γαιδουριών άχυρα, θα σώσουν όλους τους υπόλοιπους ημιβάρβαρους Ελληνες... Δεν ταιριάζουν όμως σε καμία περίπτωση με τη δημοκρατία. Και αυτό, όσο κι αν μας έχει χτυπήσει η κρίση, όσο κι αν έχουν σφίξει και οι ζέστες, είναι και παραμένει, μέχρι στιγμής τουλάχιστον, ένα κάπως σοβαρό πρόβλημα. Οσο ακόμα παραμένει…
Βεβαίως, πρέπει να σημειωθεί ότι υπάρχει ιστορικό προηγούμενο, το οποίο μπορούν, αν θέλουν, να επικαλεστούν οι εμπνευστές αυτής της τρέλας: είναι τα λεγομενα «Τετράδια των παραπόνων» του Λουδοβίκου του 16ου, στα οποία οι αγρότες και γενικά οι πολίτες, μπορούσαν να σημειώνουν τις… παρατηρήσεις τους τις οποίες ο διάδοχος του Βασιλιά Ηλιου θα λάμβανε υπόψη του.  
Υπήρξαν: απλώς, μαζί με αυτά, ήρθε και η Γαλλική Επανάσταση.

Σάββατο, 30 Ιουλίου 2011

Επεμβαση της αστυνομιας στην πλατεια, ξημερώματα Σαββάτου 30/07/2011.



Επεμβαση της αστυνομιας στην πλατεια!




 Η ωρα ειναι 5:01 το πρωϊ. Πριν απο περιπου 45 λεπτα, η αστυνομια, με συνδρομη εισαγγελεα, εκανε εφοδο. Συλληψεις, εως τωρα, υπηρξαν ελαχιστες, αλλα, συνεργεια του δημου,  υπο την καλυψη των ΜΑΤ, καταστρεφουν τα παντα, σκηνη προς σκηνη.  Υπαρχει φωτογραφικο, και κινηματογραφηση του συμβαντος, η οποια θα συγκεντρωθει το συντομοτερο δυνατον.

Απο την ομαδα Ειρηνοποιων, Γιαννης

http://real-democracy.gr/forum/epembsi-tis-astynomias-stin-plateia

Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2011

Με "τον ένα ή τον άλλο τρόπο" απειλεί να διώξει τους αγωνιζόμενους πολίτες απο την Πλατεία Συντάγματος, ο δήμαρχος - ντροπή της Αθήνας, Γιώργος Καμίνης.

                                                                   Αναδημοσίευση από το "www.real-democracy.gr"

“Σκηνές” απείρου κάλλους από την Ελληνική δικαιοσύνη


Επιτέλους, επιτέλους,επιτέλους!!!
Η Δικαιοσύνη δεν σταμάτησε να δουλεύει ούτε το καλοκαίρι.
Αφού έλυσε το πρόβλημα του χρόνου απονομής δικαίου στις διαδικασίες της.
Αφού σταμάτησε να αποφασίζει για μεγαλύτερους μισθούς για τον εαυτό της.
Αφού αποκάλυψε και συνέτριψε την διαφθορά στους κόλπους της με το παραδικαστικό.
Αφού κινήθηκε με αποφασιστικότητα για την υπόθεση Βατοπεδίου.
Αφού διαλεύκανε τα σκάνδαλα με τους χρηματισμούς (χορηγίες) των κομμάτων και των κομματικών στελεχών από τη Siεmens
Αφού επέβαλε το νόμο και την τάξη στην οικονομική ελίτ στην Ελλάδα.
Αφού διευρεύνησε τις σχέσεις του Νορβηγού τρομοκράτη Άντερς Μπρέιβικ με την ελληνική ακροδεξιά
Αφού έδειξε όλη της την επιείκια σε 20χρονα παιδιά δίνοντάς τους 130 χρόνια κρατικής φροντίδας.
Αφού φροντίζει να εφαρμόζει τους νόμους για την ανευθυνότητα των υπουργών.
Αφού έλαβε υπ' όψιν το κοινό περί δικαίου αίσθημα στην Ελληνική κοινωνία.
Eπιχειρεί να επιβάλει τον νόμο στην πλατεία Συντάγματος, την τελευταία γωνία ανομίας στη χώρα,
Στις “αυθαίρετες” σκηνές, όσων τολμούν να σκέφτονται αυθαίρετα.
Επιχειρεί να πράξει, όπως πράτει χρόνια τώρα για όλα τα αυθαίρετα κτίσματα σε δάση και παραλίες.
Από τις 25 Μαϊου στην πλατεία Συντάγματος, σε όλες τις πλατείες της χώρας, δίνουμε μια μεγάλη μάχη νομιμότητας, ενάντια: στις αυθαιρεσίες της πολιτικής εξουσίας, στο παράνομο χρέος, που δεν θα πληρώσουμε.
Ενάντια στο παράνομο μνημόνιο, τη δανειακή σύμβαση και το μεσοπρόθεσμο, ενάντια στις παράνομες τράπεζες. Όλο αυτό το διάστημα, και πιο πριν, κανένας λειτουργός της Δικαιοσύνης δεν έπραξε τα αυτονόητα, δεν κίνησε τις απαραίτητες διαδικασίες.
Από τις 25 Μαϊου δεν μας έχουν τρομοκρατήσει οι απειλές της κυβέρνησης, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η αστυνομική βαρβαρότητα, τα 3.000 χημικά, δεν μας έχουν τρομοκρατήσει η μεθοδευμένη σπίλωση από την πλειοψηφία των ΜΜΕ. Δεν μας τρομοκρατεί ούτε το πρωτοφανές γεγονός να διακόψουν απόψε τον φωτισμό στην κεντρικότερη πλατεία της χώρας.
Μετά από δύο μήνες και τρεις μέρες, δεν τρομοκρατούμαστε. Και αυτό γιατί είμαστε αποφασισμένοι. Και το επαναλαμβάνουμε σε όλους τους τόνους, για να το καταλάβουν και όσοι κάνουν πως δεν βλέπουν και πως δεν ακούν.
Είμαστε εδώ, παραμένουμε εδώ, θα είμαστε εδώ και στις νέες μεγάλες κινητοποιήσεις του λαού. Είμαστε εδώ, με τις συνελεύσεις και τις δράσεις μας, γιατί η χρήση των δημοσίων χώρων ανήκει σε όλους.

Υ.Γ. Αυτή τη στιγμή που γράφεται αυτή η ανακοίνωση η πλατεία Συντάγματος βρίσκεται σε συσκότιση θυμίζοντας μέρες κατοχής.

Καλούμε το Λαό της Αθήνας την Παρασκευή 29 Ιουλίου από τις 7 μ.μ στην Πλατεία Συντάγματος.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΦΥΓΟΥΝ.
ΔΕΝ ΦΕΥΓΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ.

28 Ιουλίου 2011, Λαϊκή Συνέλευση Πλατείας Συντάγματος

Τετάρτη, 27 Ιουλίου 2011

ΑΝ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΤΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΘΑ ΕΙΧΕ ΠΕΣΕΙ


ΠΗΓΗ: http://kafedimo.wordpress.com/

Ποια είναι τα θεμελιώδη δεδομένα της κατάστασης;

Πρώτον ∙ έχουμε μια κυβέρνηση η οποία έχει καταπατήσει και αντιστρέψει τελείως τις υποσχέσεις και το πρόγραμμα με το οποίο έχει εκλεγεί. Αυτό είναι μια παραβίαση των θεμελίων της δημοκρατίας και του δημοκρατικού συμβολαίου. Είναι δηλ. μια παραβίαση των θεμελίων της δημοκρατικής ζωής. Σε ότι αφορά το σύνταγμα της χώρας έχουμε παραβίαση του θεμελιώδους πρώτου άρθρου περί «λαϊκής κυριαρχίας». Αυτά δεν είναι κατηγορίες διατυπωμένες με ρητορικό τρόπο: Δηλώνουν ότι δεν μπορεί να συνεχισθεί με κανονικό τρόπο η πολιτική ζωή όταν τα θεμέλια της κοινωνικής πολιτικής συμφωνίας έχουν συντριβεί με τον χειρότερο τρόπο και με ευθύνη της κυβέρνησης. Με βάση τα παραπάνω, η κυβέρνηση δεν είναι απλώς αντιδημοκρατική, είναι πραξικοπηματική και στερούμενη νομιμοποίησης. Είναι με μία λέξη παράνομη*1.

Δεύτερον ∙ αυτή η παράνομη κυβέρνηση, με την παράνομη συναίνεση της πλειοψηφίας του κυβερνώντος κόμματος, έχει περάσει (επομένως) παράνομο νομοθετικό έργο, το οποίο εξαθλιώνει μεγάλα τμήματα του πληθυσμού. Αυτό την καθιστά διπλά παράνομη: Η κοινωνία και η δημοκρατία δεσμεύονται από το κοινωνικό συμβόλαιο και δεν έχουν δικαίωμα να εξαθλιώνουν πολίτες ή ομάδες πολιτών. Αυτή η δέσμευση από το κοινωνικό συμβόλαιο, περιγράφεται και από το σύνταγμα της χώρας σε διάφορα άρθρα του (δείτε ενδεικτικά τα 4, 5, 16, 21, 22, 25 άρθρα του συντάγματος). Επομένως, ακόμη και αν υπήρχε συγκατάθεση της πλειοψηφίας, δεν μπορούν να θίγονται θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών στο όνομα οποιασδήποτε πλειοψηφίας. Η δημοκρατία δεν είναι πολίτευμα της πλειοψηφίας, είναι πολίτευμα που ισχύει η αρχή της πλειοψηφίας στο βαθμό που αυτή δεν θίγει θεμελιώδη δικαιώματα πολιτών, έστω και ενός. Και είναι θεμελιώδες δικαίωμα του κάθε πολίτη η μη εξαθλίωση του. Θα κάνουμε εδώ μια ακόμη παρατήρηση: Για οποιαδήποτε κυβέρνηση που θέλει να ενεργεί νόμιμα και ηθικά, προηγείται το δικαίωμα των πολιτών της στη μη εξαθλίωση από τα όποια δικαιώματα των πιστωτών της.


Οι δύο περιπτώσεις κυβερνητικής συμπεριφοράς που περιγράψαμε πιο πάνω καθιστούν τη κυβέρνηση παράνομη και υπόλογη για βαρύτατα αδικήματα.

Απέναντι στις μεγάλες και θεμελιώδεις αυτές παρανομίες της κυβέρνησης, ποια είναι η συμπεριφορά των άλλων πολιτικών δυνάμεων που συμμετέχουν στο πολιτικό καθεστώς της μεταπολίτευσης;

Η Ν.Δ. είναι ο άλλος μεγάλος πυλώνας αυτού του καθεστώτος. Υπόλογη για παρόμοιες παρανομίες σαν αυτές που αναλύθηκαν πιο πάνω είναι και η ίδια. Είναι συνυπεύθυνη για το κτίσιμο του καθεστώτος της κομματοκρατίας καισαρικού τύπου (όπου καίσαρας ο εκάστοτε αρχηγός κόμματος). Αυτό το καθεστώς, το καθεστώς δηλαδή της μεταπολίτευσης, εμφανώς δεν είναι δημοκρατία. Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτές οι θεμελιώδεις παρανομίες πρώτη φορά συνδυάσθηκαν με τέτοια μαζική επίθεση του καθεστώτος εναντίον του λαού (ειδεχθή εγκλήματα). Μια επίθεση που έθεσε το καθεστώς στην απόλυτη υπηρεσία των ξένων και ντόπιων τραπεζιτών και διεθνών κέντρων εξουσίας που αυτή τη στιγμή ηγεμονεύονται από τη γερμανική οικονομικοπολιτική ελίτ. Η απόλυτη υποταγή του καθεστώτος στα άφρονα ξένα κελεύσματα μπορεί να αποδειχθεί μοιραία τόσο για το καθεστώς, όσο και για την νικηφόρα (μέχρι τώρα) προέλαση της παγκοσμιοποίησης. Η απαίτηση για εθνική αξιοπρέπεια και κυριαρχία (και όχι τόσο η απαίτηση για ένταση της ταξικής πάλης) μπορεί λοιπόν, στη περίπτωση της Ελλάδας, να αποδειχθεί ένας σημαντικός αστάθμητος παράγοντας που θα οδηγήσει τις δυνάμεις του καθεστώτος και της παγκοσμιοποίησης στην ήττα.

Πάμε τώρα στον τρίτο πυλώνα του καθεστώτος της μεταπολίτευσης: στα κόμματα της Αριστεράς. Τα κόμματα της Αριστεράς έχουν αποτύχει να κατανοήσουν την ουσία της σημερινής κυβέρνησης. Ότι δηλ. πρόκειται για μια πραξικοπηματική, παράνομη και θεμελιωδώς απάνθρωπη κυβέρνηση. Την αντιμετωπίζουν σαν μια ακόμα καπιταλιστική κυβέρνηση η οποία παίρνει (παραδέχονται τα χειρότερα) άδικα και αντιλαϊκά μέτρα. Και πιστεύουν ότι απλώς έχει «έλλειμμα δημοκρατικής νομιμοποίησης» (ανακοίνωση ΣΥΝ). Δεν πρόκειται όμως για έλλειμμα νομιμότητας και δημοκρατικότητας. Πρόκειται για τον ορισμό του πραξικοπήματος και για πλεονασμό παρανομίας.

Η Αριστερά στο βαθμό που ήθελε να υπερασπίσει τη δημοκρατία και τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών όφειλε να καταγγείλει τη κυβέρνηση σαν παράνομη και να την αντιμετωπίζει ολοκληρωτικά σαν παράνομη. Ο πρωθυπουργός, στη Βουλή και οπουδήποτε, έπρεπε να αντιμετωπίζεται σαν πραξικοπηματίας, παράνομος και υπόδικος πρωθυπουργός. Η Αριστερά όφειλε να μην νομιμοποιεί μια παράνομη κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό της με συμμετοχή της σε happenings τύπου συμβούλιο αρχηγών των κομμάτων. Αν αυτά τα είχε κάνει, αν είχε αναπτύξει ένα πραγματικά καταγγελτικό λόγο και λόγο ταυτόχρονα υπέρ της δημοκρατίας και της ουσιαστικής νομιμότητας, η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να σταθεί. Η κυβέρνηση θα είχε πέσει ή θα έπρεπε να προχωρήσει σε άλλου τύπου πραξικοπήματα όπως έχουν υπονοήσει ο Ψυχάρης (εκδότης του ΒΗΜΑΤΟΣ) και ο Πάγκαλος. Πέρα από το γεγονός ότι οι ξένοι επικυρίαρχοι δεν θέλουν μια τέτοια λύση στο βαθμό που οι προσπάθειες τους για νομιμοποίηση των μνημονίων θα κατέρρεαν με πάταγο, είναι πιθανό το καθεστώς να βρισκόταν προ μεγάλων εκπλήξεων, αφού στους κόλπους των ενόπλων δυνάμεων και των Σ.Α. υπάρχουν ισχυρές δυνάμεις που αντιλαμβάνονται σαν νόμιμο καθήκον τους την αποτροπή της κατοχής της χώρας από ξένα κέντρα εξουσίας.

Γιατί όμως η Αριστερά «απέτυχε να κατανοήσει την ουσία της σημερινής διακυβέρνησης» ;

- Θα έλεγε κανείς ότι καταρχήν υπάρχει η δύναμη της αδράνειας. Όταν το καθεστώς σχεδόν 40 χρόνων της μεταπολίτευσης είναι, πάνω απ’ όλα, ένα καθεστώς όπου τα κόμματα εξουσίας επιβάλλουν τη κυριαρχία τους πάνω στην κοινωνία και χρησιμοποιούν τη «δημοκρατία» σαν πρόφαση, όταν η παραβίαση των προεκλογικών υποσχέσεων και προγραμμάτων είναι συστηματική, φαίνεται ότι το μυαλό, υπνωτισμένο πλέον, κάθεται και παρακολουθεί χωρίς δύναμη ξεχωριστής αντίδρασης το τέλειο σοκ και τη τέλεια καταστροφή. Ακόμη και το μυαλό των στελεχών της Αριστεράς.

- Τα κόμματα της Αριστεράς έκριναν ότι μια τόσο απόλυτη καταγγελία θα δυναμίτιζε το πολιτικό κλίμα και φοβήθηκαν για τις συνέπειες της. Έκριναν εξαρχής ότι μια τόσο ριζική κριτική θα είχε τελικά σαν συνέπεια και το κάλεσμα σε εξέγερση. Και σε μια τέτοια σκέψη πανικοβλήθηκαν*2. Η επίσημη δικαιολογία είναι ασφαλώς ότι ο κόσμος δεν είναι ώριμος για τέτοια πράγματα και καταστάσεις.  Η συνέχεια βέβαια με το ξέσπασμα του κινήματος των «αγανακτισμένων» τα διέψευσε.

Αποδεικνύεται ότι αυτό που δεν θέλουν πάνω απ’ όλα να χάσουν, είναι η κανονικότητα της προβλέψιμης καθημερινής ζωής τους. Γιατί η μεγάλη αλήθεια είναι ότι τα κόμματα της Αριστεράς, όπως όλα τα κόμματα παντού και πάντα, «νέου» και παλαιού τύπο, επαναστατικά και μη, κρίνουν και αποφασίζουν με βασικό κριτήριο το κομματικό συμφέρον. Τα κόμματα είναι ένας ζωντανός οργανισμός που ενδιαφέρεται, πάνω απ’ όλα, να αναπαράγεται και μάλιστα με σίγουρο και εάν είναι δυνατό με διευρυμένο τρόπο. Η δημοκρατία των πολιτών και τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα είναι μεν το πεδίο που ενεργεί αυτός ο οργανισμός, αλλά εκείνο για το οποίο ενδιαφέρεται κυρίως είναι ο εαυτός του – τους ανθρώπους (και τα δικαιώματα τους) τους (τα) χρησιμοποιεί. Απ’ αυτή την άποψη η παθολογία των κομμάτων δεν μπορεί να ανιχνευθεί στο Κεφάλαιο του Μαρξ, που έζησε πολύ νωρίς ώστε να μην προλάβει να αναλύσει το φαινόμενο της κυριαρχίας και αναπαραγωγής του πολιτικού κεφαλαίου που ήλθε με εκκωφαντικό τρόπο στην επιφάνεια με τα σύγχρονα μαζικά κόμματα. Θεμελιώδης κριτικός, αντίθετα, της πολιτικής μορφής κυριαρχίας και των μαζικών και γραφειοκρατικών κομμάτων, αποδείχθηκε λίγο αργότερα ο Μαξ Βέμπερ. Το κείμενο του «Η πολιτική ως επάγγελμα» (1918) είναι αρχετυπικό αυτού του είδους της κριτικής. Τελικά, τα αριστερά και τα επαναστατικά κόμματα στηρίζουν την ιδεολογική ασυλία που θέλουν να υπάρχει στην ουσία της ύπαρξης τους, στο γεγονός ότι στο μαρξιστικό Κεφάλαιο υπάρχει μελέτη μόνο της οικονομικής εκμετάλλευσης και όχι (και) της διαδικασίας της πολιτικής εκμετάλλευσης .

- Επομένως η βαθύτερη αιτία της λάθος διάγνωσης της Αριστεράς είναι μάλλον ότι τα κόμματα της δεν εμπνέονται πραγματικά από την δημοκρατία, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και το ηθικό καθήκον. Αντίθετα όλα αυτά υπολογίζονται και ξαναυπολογίζονται, μέχρι που χάνουν την αυθεντικότητα τους και τη θεμελιώδη ισχύ τους, υπό το πρίσμα «τακτικών» και πάλι «τακτικών», που στη βάση τους έχουν μόνο αυτό: Το συμφέρον του κόμματος ∙ που τελικά παρουσιάζεται, εννοείται, σαν το συμφέρον του λαού και των κινημάτων του.

Δεν είναι να απορεί κανείς επομένως που το κίνημα των Αγανακτισμένων στράφηκε και εναντίον των κομμάτων. Οι πολίτες αισθάνονται και αντιλαμβάνονται πολύ καλά τα παραπάνω, ακόμη και αν δεν τα εκφράζουν με επεξεργασμένο λόγο, και τελικά εξεγείρονται εναντίον οποιασδήποτε μορφής κυριαρχίας τους ταλαιπώρησε τα προηγούμενα χρόνια και συνεχίζει να τους ταλαιπωρεί και τώρα.

Όπως γράφτηκε σε ένα άλλο κείμενο:
«Τα κόμματα παρέδωσαν τον λαό στα ΜΑΤ!» (http://wp.me/pPn6Y-9n2)

*1 Παράνομη είναι η κυβερνητική ελίτ και ως προς το ίδιο της το κόμμα. Να τι λέει η Αριστερή Πρωτοβουλία ΠΑΣΟΚ σε δελτίο τύπου της (7-7-11):
«Οι ευθύνες είναι τεράστιες για τους υποστηρικτές αυτών των πολιτικών. Αυτές οι πολιτικές δεν έχουν καμία κομματική νομιμοποίηση. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ ούτε τις συζήτησε, ούτε τις συμφώνησε. Επειδή τα «απόνερα» αυτών των επιλογών το ΠΑ.ΣΟ.Κ θα τα χρεωθεί, πρέπει το κίνημα να αποκτήσει λόγο. Πρέπει να αποφασίσει και για όλα αυτά, που λίγοι αποφασίζουν για αυτό,  αλλά και για το μέλλον του»

*2 Είναι εκκωφαντική η σιωπή της Αριστεράς απέναντι στη θέση συνταγματολόγων ότι έχει ενεργοποιηθεί το άρθρο 120 του συντάγματος.

kafedimo

Shortlink: http://wp.me/pVzKU-55

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

ΠΕΡΙΠΛΑΝΩΜΕΝΟΣ ΕΥΡΩΘΙΑΣΟΣ: Ερήμην υπαγωγή της Ελλάδας στο «άρθρο 99» του διεθνούς πτωχευτικού κώδικα


Οι εχθροί του πλανήτη είναι οι πλεονασματικές οικονομίες – συγκεκριμένα εκείνες οι βιομηχανικές χώρες, οι οποίες στηρίζουν τα υπερβολικά πλεονάσματα τους αφενός μεν στην εκμετάλλευση, στην καταπίεση καλύτερα των Πολιτών τους, αφετέρου στα τεχνητά υποτιμημένα νομίσματα τους. 

Επομένως η Γερμανία, η οποία είναι επί πλέον ο μεγάλος εχθρός της Ευρώπης, διασφαλίζοντας την υποτίμηση του νομίσματος της εις βάρος των χωρών του Νότου, η Κίνα, η χώρα στην οποία εδρεύει ο απολυταρχικός καπιταλισμός και η Ιαπωνία - η οποία, μεταξύ άλλων, συνεχίζει να στηρίζει την ανάπτυξη της στις εξαγωγές, όπως ακριβώς η Γερμανία και η Κίνα, εμποδίζοντας με κάθε τρόπο τις εισαγωγές (αν και ακόμη δεν μπορεί να συνέλθει από την «τιμωρία» που της επέβαλλαν οι Η.Π.Α. τη δεκαετία του ’80, αναγκάζοντας την τότε, μεταξύ άλλων, να αυξήσει την ισοτιμία του νομίσματος της κατά 30%). 

Περαιτέρω, τα προβλήματα του πλανήτη δεν είναι τα ελλείμματα και τα δημόσια χρέη, αλλά η άδικη, η ανύπαρκτη καλύτερα αναδιανομή των εισοδημάτων (κρατών και Πολιτών), καθώς επίσης η συνεχώς μειούμενη απασχόληση. Η «εντάσεως ανεργίας» ανάπτυξη, σε συνδυασμό με τον διαρκή περιορισμό των πραγματικών αμοιβών των εργαζομένων προς όφελος μίας μικρής ολιγαρχίας, αποτελούν δυστυχώς μία θλιβερή πραγματικότητα της εποχής μας.

Οι παράγοντες αυτοί (οι πλεονασματικές χώρες δηλαδή, η ανύπαρκτη αναδιανομή εισοδημάτων και η ανεργία) ανατροφοδοτούν τις επαναλαμβανόμενες υφέσεις που βιώνουμε - οι οποίες ουσιαστικά «παράγουν» τα δημόσια ελλείμματα και τα χρέη. Επίσης, «εκτρέφουν» τα συναλλαγματικά και λοιπά «μέτωπα» του πρώτου παγκόσμιου οικονομικού πολέμου, ενώ ενισχύουν τόσο το Καρτέλ, όσο και το διεθνές, μανιοκαταθλιπτικό χρηματοπιστωτικό σύστημα - τα οποία έχουν πλέον καταλάβει την εξουσία, με τη βοήθεια της «διατεταγμένης» Πολιτικής (άρθρο μας). 


Ανεξάρτητα τώρα από τις παραπάνω «κεντρικές διαπιστώσεις», οφείλουμε να εξετάσουμε την απόλυτα ασαφή συμφωνία που επιτεύχθηκε, κυριολεκτικά ερήμην της Ελλάδας, κατά τη διάρκεια της τελευταίας συνόδου κορυφής της Ευρωζώνης - προσπαθώντας να καταλάβουμε εάν τελικά θα λειτουργήσει σαν ηρεμιστικό ή, ως συνήθως, σαν διεγερτικό για τις «αγορές», καθώς επίσης εάν είχε κάτι το θετικό για τη χώρα μας. Στα πλαίσια αυτά, ίσως βοηθούν οι παρακάτω τοποθετήσεις, σε ελεύθερη απόδοση, κάποιων ευρωπαϊκών εντύπων:  

Die Presse, Βιέννη:Το σχέδιο των ηγετών της Ευρωζώνης, σύμφωνα με το οποίο θα μεταλλασσόταν το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο σε μία οικονομική διακυβέρνηση της ένωσης, μάλλον οφείλει να ενταφιαστεί - μετά τα αποτελέσματα της τελευταίας συνόδου κορυφής. Πάνω από δέκα φορές μέχρι σήμερα έχουν ασχοληθεί οι Βρυξέλες με την κρίση χρέους και δανεισμού. Κάθε φορά οι συμμετέχοντες ισχυρίζονταν ότι θα έκαναν τα πάντα, για να εξασφαλίσουν τη σταθερότητα του Ευρώ – κάθε φορά η επόμενη ημέρα ήταν χειρότερη από την προηγούμενη. Η ευρωπαϊκή «κουστωδία» (ο «περιπλανώμενος θίασος», οι γυμνοί βασιλιάδες-πιόνια των αγορών) προτείνει συνεχώς ηρεμιστικά, τα οποία όμως λειτουργούν ως διεγερτικά, «ντοπάροντας» τις αγορές”.

Aftonbladet, Στοκχόλμη:Οι ηγέτες της Ευρωζώνης αποφάσισαν τελικά ένα νέο σχέδιο διάσωσης της Ελλάδας – οτιδήποτε άλλο θα αποτελούσε μία ολοκληρωτική καταστροφή. Οι οικονομικές απαντήσεις για την παρούσα κρίση υπήρχαν από πολύ καιρό πριν – αφού οικονομικά ήταν εύκολο να αντιμετωπισθεί. Το πρόβλημα είναι πολιτικό: δεν υπάρχει κανένας ικανός ηγέτης ενώ, όλοι όσοι θα μπορούσαν να ηγηθούν, δεν το επιθυμούν.

Ειδικά όσον αφορά τη Γερμανία, η διαπίστωση πως έχει κερδίσει πάρα πολλά από το Ευρώ, οπότε θα πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες της για να μην καταστραφεί η Ευρωζώνη, φαίνεται ότι έχει «παρασυρθεί από τον άνεμο». Είναι δε εμφανές ότι, οι ηγέτες της Ευρωζώνης μπορούν να αποφασίζουν μόνο όταν ευρίσκονται κάτω από τη λαιμητόμο – όπως σήμερα, στη σύνοδο κορυφής”.  

P.Bofinger, Γερμανία:Το μέλλον της υπερχρεωμένης Ευρώπης ευρίσκεται κατά 25% στα χέρια των κυβερνήσεων και κατά 75% στα χέρια των αγορών – ενώ μέχρι σήμερα κανένα σχέδιο διάσωσης ή πρόγραμμα λιτότητας δεν σταμάτησε τη νευρικότητα των αγορών. Οι επιθέσεις του χρηματοπιστωτικού συστήματος εναντίον των κρατών θα συνεχισθούν”.  

Manager, Γερμανία: “Σε τελική ανάλυση, αυτό που συνέβη χθες ήταν μία διαγραφή χρέους της Ελλάδας (haircut), ύψους περίπου 20% - εάν συμμετέχουν πράγματι οι ιδιώτες. Απλούστερα, πρόκειται για μία light-χρεοκοπία – για την υπαγωγή της Ελλάδας δηλαδή στο «άρθρο 99» της προστασίας της από τους πιστωτές, όπου όμως τις διαπραγματεύσεις έχουν αναλάβει οι ηγετικές δυνάμεις της Ευρωζώνης: η Γερμανία δηλαδή, συνεπικουρούμενη από την αδύναμη πλέον Γαλλία (σ.σ.).

Ουσιαστικά το Ευρώ είναι ένα ξένο νόμισμα, για κάθε χώρα της Ευρωζώνης. Για παράδειγμα, σε αντίθεση με τις Η.Π.Α., τα κράτη-μέλη δεν μπορούν πλέον να βοηθηθούν από τις κεντρικές τράπεζες τους, όσον αφορά τα προβλήματα χρέους που τυχόν αντιμετωπίζουν.

Δεν μπορούν λοιπόν να τυπώσουν χρήματα, αντιμετωπίζοντας με τη βοήθεια του πληθωρισμού το χρέος οπότε, συνδεδεμένα κυριολεκτικά με ένα ξένο νόμισμα, είναι «καταδικασμένα» είτε σε επώδυνες διασώσεις, είτε σε τρομακτικές χρεοκοπίες. Επομένως, εάν η ΕΚΤ και η Ευρωζώνη συνεχίσουν να έχουν τη συγκεκριμένη «κατασκευή», το τέλος του Ευρώ, μέσα από τις «Merkel-κρίσεις», είναι προδιαγεγραμμένο ”.  

Ο ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΒΟΛΟΥ

Για την ολοκλήρωση των παραπάνω αναφορών των διεθνών εντύπων, οφείλουμε να προσθέσουμε ότι, η ευρωπαϊκή κρίση χρέους δημιουργείται από μία ανατροφοδοτούμενη «διαδικασία-ντόμινο», η οποία λειτουργεί ως εξής:

Μία χώρα αντιμετωπίζει συσσωρευμένα οικονομικά προβλήματα, με αποτέλεσμα ο χωρίς νομισματικά όπλα αγώνας επιβίωσης της να δημιουργεί αμφιβολίες, σε σχέση με τη σταθερότητα άλλων κρατών-μελών. Σε όλες αυτές τις χώρες λοιπόν αυξάνονται σταδιακά τα επιτόκια δανεισμού, τα οποία επιδεινώνουν τους προϋπολογισμούς τους, οπότε δημιουργούνται περαιτέρω αμφιβολίες στις αγορές - ειδικά όταν τα κράτη ψηφίζουν βιαστικά προγράμματα λιτότητας, όπως πρόσφατα η Ιταλία, τα οποία μειώνουν το ΑΕΠ (οδηγούν σε υφέσεις), οπότε αυξάνουν τη σχέση χρέους προς ΑΕΠ.

Όσο περισσότερο αυξάνονται τώρα τα επιτόκια, τόσο επιδεινώνονται οι προϋπολογισμοί και μεγαλώνει το χρέος – κάτι που αποσταθεροποιεί ακόμη πιο πολύ τη χώρα. Το αποτέλεσμα είναι να αυξάνονται ξανά τα επιτόκια (να «τιμολογείται» δηλαδή ακόμη πιο ακριβά το πιστωτικό ρίσκο από τις αγορές), να χρειάζεται δεύτερο πακέτο διάσωσης της, να διευρύνεται περαιτέρω η κρίση σε άλλες χώρες κοκ. - έως τη στιγμή που είτε χρεοκοπεί, είτε μεταλλάσσεται σε προτεκτοράτο των υπολοίπων, ξεπουλώντας τη δημόσια περιουσία της κλπ.

Η «διαδικασία» αυτή συνεχίζεται με την επόμενη χώρα, με τελική κατάληξη την υποταγή όλων στην πλέον ισχυρή – κάτι που πιθανολογούμε ότι σχεδιάζει σιωπηλά, ερήμην τόσο των «υπηκόων», όσο και των «εταίρων» της, η μερκαντιλίστρια Γερμανίδα καγκελάριος (ακολουθώντας πιστά, αν και με άλλα «όπλα», τα «ίχνη» του Χίτλερ). 

Ένας από τους τρόπους που συζητούνται ευρέως για να διασπαστεί ο κύκλος αυτός του διαβόλου είναι τα ευρωομόλογα – μέσω των οποίων θα μπορούσαν να δανεισθούν οι χώρες που αντιμετωπίζουν την επίθεση των αγορών, με χαμηλά επιτόκια. Αυτό όμως σημαίνει αφενός μεν ότι, τα πλεονασματικά κράτη της Ευρωζώνης θα έπρεπε να εγγυώνται για τα ελλειμματικά, αφετέρου πως θα ήταν υποχρεωμένα (η Γερμανία ουσιαστικά), να επιβαρύνονται με υψηλότερα επιτόκια. Κατ’ επέκταση, απαραίτητη προϋπόθεση θα ήταν μία αλληλέγγυα Ευρωζώνη - η οποία όμως θα μπορούσε τότε μόνο να υπάρξει, εάν προγραμματιζόταν σοβαρά η πολιτική της ένωση.

Στην περίπτωση αυτή θα μπορούσε για παράδειγμα να τοποθετηθεί σε κάθε χώρα μία «επιτροπή χρέους», η οποία θα είχε αντικείμενο το δημοσιονομικό έλεγχο του κάθε κράτους μέλους – ενώ όλες μαζί αυτές οι επιτροπές θα υπάγονταν στο Υπουργείο Οικονομικών της Ευρωζώνης. Επίσης μία κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ) με τις δικαιοδοσίες της Fed, ένα ευρωπαϊκό νομισματικό ταμείο και ενδεχομένως μία ευρωπαϊκή Bad bank – η οποία θα συγκέντρωνε όλα τα επισφαλή ομόλογα. 

Εάν όμως δεν γίνει κάτι τέτοιο, εάν δηλαδή δεν ενωθεί πολιτικά η Ευρωζώνη, τότε δεν πρόκειται ποτέ να υιοθετηθούν ευρωομόλογα – ενώ όσο η επεκτατική Γερμανία παραμένει στη ζώνη του Ευρώ, επιδιώκοντας την υποδούλωση των «εταίρων» της, δεν πρόκειται ποτέ να υπάρξει αλληλεγγύη. Επομένως, είναι εντελώς εκτός πραγματικότητας, «ουτοπική» καλύτερα η «απαίτηση» για ευρωομόλογα, αφού προϋποθέτει αφενός μεν μία καλοπροαίρετη Γερμανία, αφετέρου τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης – κάτι που πολύ αμφιβάλλουμε ότι θα μπορούσε ποτέ να επιτευχθεί, από τους σημερινούς «πολιτικούς ηγέτες».     

ΤΟ ΠΑΚΕΤΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΤΟΥ ΕΥΡΩ ΚΑΙ ΤΩΝ ΤΡΑΠΕΖΩΝ

Σύμφωνα με αυτά που έχουν ανακοινωθεί (πηγή: FTD), η Ελλάδα θα λάβει για τα έτη 2012 έως 2014 επί πλέον 109 δις €, με στόχο την αποπληρωμή των ληξιπρόθεσμων ομολόγων (δεν έφταναν τα 110 δις € της Τρόικας), καθώς επίσης των νέων ελλειμμάτων του προϋπολογισμού της.  Εκτός αυτού, θα επιμηκυνθεί ο χρόνος αποπληρωμής των υφισταμένων δανείων της, από τα 7,5 έτη στα 15, με τον παράλληλο περιορισμό των επιτοκίων στο 3,5% (αναφερόμαστε πάντοτε στα δάνεια εκ μέρους της Τρόικας και όχι στα ομόλογα).

Η εθελοντική συμμετοχή των ιδιωτών (τράπεζες και επενδυτικά κεφάλαια) στο πακέτο των 109 δις € ορίσθηκε στα 37 δις € μέχρι το 2014 (ενδεχομένως στα 106 δις € μέχρι το 2019). Επί πλέον 12,6 δις € θα προέλθουν επίσης από τους ιδιώτες μέχρι το 2014, λόγω του ότι θα αγορασθούν από αυτούς ελληνικά ομόλογα αξίας 32,6 δις €, έναντι όμως 20 δις €. Δηλαδή, θα αγορασθούν ουσιαστικά ομόλογα χαμηλότερα από την ονομαστική τους αξία, με τη ζημία (12,6 δις €) να επιβαρύνει τους κατόχους τους. Τέλος, η Ελλάδα θα παραμείνει εκτός αγορών έως το 2020 – οπότε θα πρέπει να ανταπεξέλθει με τα παραπάνω δάνεια, γεγονός που σημαίνει ότι οφείλουν να μηδενισθούν άμεσα τα ελλείμματα του προϋπολογισμού της. Ο Πίνακας Ι που ακολουθεί είναι βοηθητικός:

ΠΙΝΑΚΑΣ Ι: Λήξη Ομολόγων, με ημερομηνία καταγραφής 29.04.2010*, σε δις €

Έτος
Ελλάδα
Ιταλία
Ισπανία
Πορτογαλία
Ιρλανδία






2010*
15,80
251,50
76,50
17,90
8,60
2011
31,30
192,20
84,00
15,90
4,60
2012
31,70
168,20
61,20
8,60
6,00
2013
24,90
100,40
51,50
8,20
6,00
2014
31,60
89,10
46,80
13,60
10,00
2015
21,10
85,40
24,70
9,90
0,20
2016
15,10
51,10
16,10
5,60
8,60
2017
22,10
64,40
29,80
6,20
0,00
2018
9,80
46,20
16,50
6,50
8,20
2019
24,70
86,50
28,70
7,90
14,50
2020
5,30
52,70
8,30
5,00
16,70






Σύνολο
233,40
1.187,70
444,10
105,30
83,40
Πηγή: Bloomberg
Πίνακας: Β. Βιλιάρδος
      
Σύμφωνα με τον Πίνακα Ι (έκτοτε έχουν εκδοθεί ακόμη περισσότερα ομόλογα, κυρίως τρίμηνης και εξάμηνης διάρκειας), η Ελλάδα χρειάζεται μόνο για την αποπληρωμή των ομολόγων, τα οποία είχε ήδη εκδώσει πριν την «κατάληψη» της από το ΔΝΤ, συνολικά 233,4 δις € έως το 2020. Εάν εδώ προσθέσουμε τα 110 δις € του πρώτου πακέτου διάσωσης με τα 109 δις € του δευτέρου (συνολικά 219 δις €), θα διαπιστώσουμε ότι είναι λιγότερα κατά 14,4 δις € από αυτά που έχουμε στον Πίνακα Ι.

Επομένως, τα δύο πακέτα στήριξης μαζί, δεν φτάνουν για την εξόφληση των ομολόγων που λήγουν έως το 2020 – πόσο μάλλον για την κάλυψη των ελλειμμάτων του προϋπολογισμού μας, τα οποία μόνο για το 2010 και το 2011 θα είναι τουλάχιστον 40 δις €.   

Περαιτέρω, προτάθηκε στους κατόχους ελληνικών ομολόγων η επιστροφή ή η ανταλλαγή των ομολόγων, με τις εξής επιλογές (ουσιαστικά μία παραλλαγή των Brady Bonds, με τα οποία επιδιώχθηκε η αποχρέωση χωρών της Λατινικής Αμερικής τη δεκαετία του ’80) :

(α)  Τα καινούργια ομόλογα που θα λάβουν σε αντικατάσταση των παλαιών θα έχουν την ίδια ονομαστική αξία, αλλά θα λήγουν πολύ αργότερα (σε 30 έτη), ενώ θα τοκίζονται με χαμηλότερα επιτόκια.

(β)  Τα καινούργια ομόλογα θα έχουν χαμηλότερη ονομαστική αξία από τα παλαιά (haircut), αλλά υψηλότερα επιτόκια – ενώ θα λήγουν επίσης σε 30 έτη.

(γ)  Τα καινούργια ομόλογα θα έχουν αρκετά χαμηλότερη ονομαστική αξία από τα παλαιά, αλλά θα λήγουν σε 15 έτη.

Η κάθε μία από τις παραπάνω μάλλον πρόχειρες, εάν όχι εντελώς μπερδεμένες  «κατασκευές», τις οποίες μπορούν να επιλέξουν ελεύθερα οι «αγορές», οδηγεί σε μείωση ουσιαστικά της ονομαστικής αξίας των ομολόγων κατά περίπου 21%. Φυσικά μόνο όσων επιλέξουν να κάνουν χρήση της «προσφοράς», πιστεύοντας προφανώς ότι τελικά θα χρεοκοπήσει η Ελλάδα (διαφορετικά δεν θα επέλεγαν να ζημιώσουν). Η εξήγηση λοιπόν που δόθηκε από την Ελληνική κυβέρνηση, σύμφωνα με την οποία δεν θα πληγούν τα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων ή των ιδιωτών, μόνο σαν «γκεμπελική» μπορεί να θεωρηθεί – αφού είναι στην ελεύθερη επιλογή τους.  

Μία επόμενη πρόταση προς τους ιδιώτες είναι η εθελούσια επαναγορά των ομολόγων τους από την Ελλάδα (με τη βοήθεια του EFSF, του ταμείου στήριξης δηλαδή), σε τιμές λίγο υψηλότερες από αυτές που έχουν διαμορφωθεί στην ελεύθερη αγορά - οι οποίες είναι στο 50% περίπου της σημερινής ονομαστικής αξίας των ελληνικών ομολόγων. 

Οι χώρες της Ευρωζώνης υπολογίζουν ότι, με κάποιον από τους παραπάνω τρόπους, θα ανταλλαχθεί το 90% των ομολόγων που λήγουν έως το 2020 – όπου ο ξένος ιδιωτικός τομέας κατέχει ομόλογα αξίας 150 δις €. Ο μηχανισμός στήριξης (EFSF), οι φορολογούμενοι της Ευρωζώνης δηλαδή, θα εγγυάται για την εξόφληση των 30ετών ομολόγων.

Συνεχίζοντας, οι εταιρείες αξιολόγησης προειδοποίησαν την Κομισιόν ότι, η Ελλάδα θα υποτιμηθεί κατά τη διάρκεια της περιόδου ανταλλαγής των ομολόγων (μερική χρεοκοπία), ενώ τα νέα ομόλογα θα αξιολογηθούν θετικότερα. Η υποτίμηση αυτή θα διαρκέσει μερικές ημέρες, ενώ θα μπορούσε να συμβεί το Σεπτέμβρη.

Κατά τη διάρκεια του χρονικού διαστήματος, όπου η Ελλάδα θα χαρακτηρισθεί από τους Οίκους ως «μερικώς χρεοκοπημένη» (καθεστώς περιορισμένης χρεοκοπίας), η ΕΚΤ δεν επιτρέπεται να αγοράζει Ελληνικά ομόλογα – σύμφωνα με τους κανόνες των εταιρειών αξιολόγησης. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να δημιουργήσει σημαντικές δυσκολίες στις τράπεζες, επειδή εξασφαλίζουν ρευστότητα μέσω της πώλησης ομολόγων. Οι χώρες της Ευρωζώνης συμφώνησαν να αναλάβουν αυτές το ρίσκο και όχι η ΕΚΤ – οπότε ο μηχανισμός στήριξης θα καταθέσει ανάλογο ποσόν σε ειδικό λογαριασμό της ΕΚΤ, έτσι ώστε να εξασφαλισθεί η ρευστότητα των τραπεζών, οι οποίες δεν θα μπορούν πλέον να χρηματοδοτούνται με ομόλογα από την ΕΚΤ, αλλά με τα χρήματα που θα καταθέσει ο EFSF.

Ο μηχανισμός στήριξης (EFSF) συμφωνήθηκε να λειτουργήσει μελλοντικά, κατά κάποιον τρόπο ανταγωνιστικά με τις «αγορές». Δηλαδή, εάν μία χώρα απειλείται από τις αγορές, τότε ο μηχανισμός θα μπορεί να παρέχει πιστωτικά όρια στη χώρα, με «αντάλλαγμα» τη λήψη μέτρων λιτότητας από αυτήν – όπως ακριβώς συνηθιζόταν από το ΔΝΤ, πριν μεταλλαχθεί σε όργανο της εξωτερικής πολιτικής των Η.Π.Α. Για όσο χρονικό διάστημα όμως η χώρα δεν κάνει χρήση των πιστωτικών ορίων της, δεν θα υποχρεούται στη λήψη μέτρων.

Εκτός αυτού, ο μηχανισμός θα μπορεί να αγοράζει ομόλογα από η δευτερογενή αγορά, σε χαμηλότερη τιμή από την ονομαστική, όπως ακριβώς ενεργούσε η ΕΚΤ μέχρι σήμερα. Επίσης, θα μπορεί να δανείζει τις χώρες της Ευρωζώνης, για την κεφαλαιακή ενίσχυση των τραπεζών τους.

Τέλος, έγινε κάποια ασαφής αναφορά σε ένα σχέδιο «τύπου Marshall» για τη χώρα μας, με τη βοήθεια του οποίου θα εξασφαλιζόταν η επαναβιομηχανοποίηση της – χωρίς όμως συγκεκριμένα ποσά, χρονοδιάγραμμα και τρόπους εφαρμογής του.

Η ΑΠΟΨΗ ΜΑΣ

Με τα παραπάνω εντελώς ασαφή δεδομένα, τα οποία δεν προσδιορίζουν ακριβώς τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στο πρόγραμμα στήριξης της Ελλάδας, δεν διευκρινίζουν εάν στην ενίσχυση των 109 δις € συμπεριλαμβάνεται αυτή η συμμετοχή, δεν συγκεκριμενοποιούν εάν τυχόν συνυπολογίζονται τα 50 δις € των αποκρατικοποιήσεων, δεν έχει καταγραφεί επίσημα τίποτα, δεν αναφέρονται ανταλλάγματα της Ελλάδας κλπ., είναι αδύνατον να εκφράσει κανείς υπεύθυνη άποψη.

Εν τούτοις, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι, η «εμπλοκή» των αγορών, ειδικά η διαγραφή χρεών, σημαίνει αυτόματα τη χρεοκοπία μίας χώρας η οποία, στην περίπτωση μας, φαίνεται πως θα εξελιχθεί σε μία ελεγχόμενη, μόνιμη πτώχευση - ενώ οι διαπραγματεύσεις γίνονται «ερήμην» της Ελλάδας, αφού τις έχει αναλάβει η Γερμανία. Φυσικά δεν πρόκειται για μία ουσιαστική χρεοκοπία (τουλάχιστον όχι ακόμη), αφού η χώρα μας θα συνεχίζει να πληρώνει τις υποχρεώσεις της, ενώ η αγορά δεν έχει στερέψει από ρευστότητα.

Παράλληλα, γίνεται έμμεση προσπάθεια αποπροσανατολισμού των Ελλήνων από τα κύρια προβλήματα τους: το μεσοπρόθεσμο έγκλημα με τον ανεφάρμοστο νόμο του, την μη αναπτυξιακή πολιτική και την ενδοτική εκποίηση δημόσιας περιουσίας και επιχειρήσεων, σε μία εποχή απόλυτης απαξίωσης τους.  

Συμπερασματικά λοιπόν, η όποια συμφωνία επιτεύχθηκε (για την οποία η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ξανά σαν πειραματόζωο), είναι ένα ακόμη «πυροτέχνημα» του πλανοδίου θιάσου της Ευρωζώνης. Η «συμφωνία» αυτή μάλλον σκόπιμα δεν συγκεκριμενοποιήθηκε, ενώ διατυπώθηκε με στοχευμένες ασάφειες - έτσι ώστε να «μετρηθούν» οι αντιδράσεις των αγορών, οι οποίες θα λάβουν ξανά τις τελικές αποφάσεις, ανακοινώνοντας σύντομα την «ετυμηγορία» τους. Επίσης, οι αντιδράσεις των πλατειών των πολιτών, αφού η ελίτ δεν θέλει σε καμία περίπτωση να οδηγηθεί ο πλανήτης σε κοινωνικές αναταραχές και σε επαναστάσεις, οι οποίες θα απειλούσαν την δικτατορική ηγεμονία της. 

Περαιτέρω, όσον αφορά τα CDS, πρέπει απλά να συνειδητοποιήσουμε ότι, τυχόν ενεργοποίηση τους βλάπτει τις Η.Π.Α. και ωφελεί την Ευρώπη (τράπεζες), ενώ το αντίθετο δεν ζημιώνει τις Η.Π.Α., ενώ μάλλον δεν βλάπτει την Ευρώπη. Σε κάθε περίπτωση, είναι κάτι που εμάς τουλάχιστον δεν πρέπει να μας απασχολεί, αφού δυστυχώς δεν αποτελεί πια όπλο μας - έχοντας πλέον εξουδετερωθεί, επειδή δεν λήφθηκαν πέρυσι οι σωστές αποφάσεις (άρθρο μας).

Ίσως βέβαια πρέπει να σημειώσουμε εδώ ότι, τόσο η Ιταλία, όσο και η Ισπανία, τα επόμενα πιθανά θύματα δηλαδή, προφανώς θα «τρέμουν» – γεγονός που επεξηγεί τη βιασύνη τους να «εκθειάσουν» το δεύτερο πρόγραμμα «στήριξης» της Ελλάδας, καθώς επίσης τους νέους «μηχανισμούς αποτροπής κρίσεων» που ανακοίνωσε η Ευρωζώνη, στη σύνοδο κορυφής.     

Σε κάθε περίπτωση λοιπόν, εμείς οφείλουμε να παραμείνουμε στις θέσεις μας, σύμφωνα με τις οποίες η Ελλάδα χρειάζεται σήμερα επιτόκια ίσα με το βασικό της ΕΚΤ (1,5%), μακροπρόθεσμο, σαφή διακανονισμό του χρέους (40 έτη) και ένα σχέδιο επαναβιομηχανοποίησης της «τύπου» Μάρσαλ - έτσι ώστε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της και να λυθεί το πρόβλημα του αρνητικού ισοζυγίου εξωτερικών συναλλαγών.

Επίσης, σωστή μείωση των δημοσίων δαπανών, ένα λειτουργικό πλαίσιο ομαλής λειτουργίας των επιχειρήσεων και εξορθολογισμό της φορολογίας, για την ομαλή αύξηση των εσόδων του κράτους – έτσι ώστε, σε συνδυασμό με το ριζικό περιορισμό των επιτοκίων, να λυθεί το πρόβλημα του ελλειμματικού προϋπολογισμού.

Η Ελλάδα χρειάζεται λοιπόν μία βιώσιμη λύση, η οποία θα της εξασφαλίσει την επάνοδο στην ανάπτυξη - σε καμία περίπτωση νέα τοκογλυφικά δάνεια, ειδικά όταν οι οφειλές της Γερμανίας απέναντι της (πολεμικές αποζημιώσεις) είναι μεγαλύτερες από το δημόσιο χρέος της. Επομένως, καμία διαγραφή χρεών του είδους που θα της στερούσε για πολλά χρόνια την πρόσβαση στις αγορές και όχι κάποια ή μερικά από αυτά τα μέτρα - αλλά όλα μαζί και γρήγορα.

Τέλος, εάν δεν ξεφύγουμε από τις μεγάλες απειλές της ύφεσης, του χρέους, των τοκογλυφικών επιτοκίων και των δίδυμων ελλειμμάτων, είναι αυτονόητο ότι δεν πρέπει να πουλήσουμε ούτε ένα μέτρο Ελλάδας – πόσο μάλλον ελληνικές επιχειρήσεις εν μέσω μίας παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής κρίσης, αφού οι τιμές που θα επιτυγχάναμε θα ήταν το λιγότερο εξευτελιστικές (όπως αποδείχθηκε άλλωστε από την πρόσφατη εκποίηση του ΟΤΕ στους Γερμανούς).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Γερμανικής κυβέρνησης είναι αναμφίβολα η Deutsche Bank, η οποία μονοπωλεί σχεδόν την τραπεζική αγορά της χώρας (μέσα από εξαγορές, συγχωνεύσεις και χρεοκοπίες των ανταγωνιστών της), ενώ δεν είναι πια καθόλου Γερμανική – όπως σύντομα θα συμβεί και στην Ελλάδα, ενδεχομένως από την ιδιωτικοποιημένη Εθνική Τράπεζα. Η οικονομική ισχύς της Γερμανίας τώρα στηρίζεται κυρίως σε τρεις πυλώνες:

(α) στη διαφθορά των κυβερνήσεων πολλών κρατών από τις πολυεθνικές-διαφθορείς της (άρθρο μας), οι οποίες έτσι μόνο κερδίζουν από τις εξαγωγές τους (στην Κίνα σήμερα θα πρέπει να οργιάζουν – επίσης στην Αφρική, με τη βοήθεια των «εμπορικών επισκέψεων» της καγκελαρίου) 

(β) στην εκμετάλλευση της μικρομεσαίας τάξης της από το ίδιο το κράτος («Η Γερμανία πάνω από όλα» - Deutschland uber alles), καθώς επίσης

(γ) στην απίστευτη αστυνόμευση όλων των Πολιτών της – ιδίως από την οικονομική της αστυνομία (ακόμη και στην πρώην Α. Γερμανία η Stasi ήταν «κράτος εν κράτει», όπως όλοι πλέον γνωρίζουν).

Όσον αφορά τον πρώτο πυλώνα, τα σκάνδαλα της Siemens, της ΜΑΝ, της Ferrostaal και πολλών άλλων γερμανικών ομίλων ανά τον κόσμο, σε περισσότερες από σαράντα χώρες, είναι κάτι παραπάνω από γνωστά σε όλους μας.  

Όσον αφορά το  δεύτερο πυλώνα, αρκεί ίσως να αναφέρουμε ότι, παρά τη μεγάλη ανάπτυξη που παρατηρείται στη χώρα, όλο και περισσότεροι εργαζόμενοι της οδηγούνται σε «μικροδουλειές» (mini-jobs). Σύμφωνα με τη στατιστική υπηρεσία της Γερμανίας, στα τέλη του 2010 περίπου 7,4 εκ. απασχολούμενοι αμείβονταν με λιγότερα από 400 € μηνιαία – 650.000 περισσότεροι από το 2009, γεγονός που μάλλον οφείλεται στη μεγάλη εξασθένηση των εργατικών συνδικάτων, τα οποία φαίνεται ότι έχουν χάσει πια το παιχνίδι (όπως συνέβη και στη Μ. Βρετανία, από την M.Thatcher). 

Εκτός αυτού, παρά το ότι η ανταγωνιστικότητα της Γερμανίας αυξήθηκε σημαντικά τα τελευταία δέκα χρόνια, ενώ τα κέρδη των πολυεθνικών επιχειρήσεων της εκτοξεύθηκαν στα ύψη, σχεδόν όλοι οι εργαζόμενοι της έχασαν μαζικά σε όρους αγοραστικής δύναμης. Τα πραγματικά τους εισοδήματα μειώθηκαν έως και 22% σε σχέση με το 2000 - σε αντίθεση με αυτά των ανώτερων στελεχών, τα οποία αυξάνονται διαρκώς. 

Όσον αφορά τον τρίτο και τελευταίο πυλώνα, η Γερμανία διακρίνεται μεταξύ άλλων από έναν «εξελιγμένο» φορολογικό μηχανισμό (ΣΔΟΕ), ο οποίος έχει μετατραπεί σταδιακά σε μία τεράστια, ανεξέλεγκτη γραφειοκρατική εξουσία – η οποία παρομοιάζεται από πολλούς με «τα φασιστικά SS ενός οικονομικού καθεστώτος». Πρόκειται για ένα τρομακτικό «Κράτος εν Κράτει», το οποίο διαθέτει σαν «πέπλο προστασίας» τη γενική απροθυμία, το ζωώδη φόβο, τον «πανικό» καλύτερα να το αγγίξει οποιοδήποτε τμήμα της κοινωνίας, με τελικό αποτέλεσμα να μην λογοδοτεί πουθενά – όπως στο παρελθόν τα SS.

Παρά το ότι λοιπόν η χώρα διαθέτει μία εξελιγμένη κοινωνία, με προηγμένη δημοκρατική συνείδηση, με πολιτισμό και με αυξημένες ευαισθησίες στο κεφάλαιο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, οι σκοτεινές αυτές εστίες των φορολογικών και λοιπών αστυνομικών μηχανισμών της φωλιάζουν, αυτονομούνται και δρουν σχεδόν ανενόχλητες - παρακολουθώντας και τρομοκρατώντας σε τελική ανάλυση τους πάντες και τα πάντα. 

Επομένως, εάν τυχόν υποχρεωθούμε να γίνουμε προτεκτοράτο της Γερμανίας, κάτι που ενδεχομένως θα συμβεί όσο επιλέγουμε τους συμβιβασμούς από τις συγκρούσεις, χωρίς ποτέ να έχουμε το θάρρος να πούμε το «ΟΧΙ» των προγόνων μας, είναι καλά να γνωρίζουμε τι θα ακολουθήσει – καταστάσεις που, κατά τη γνώμη μας, θα είναι πολύ πιο επώδυνες για τους απλούς Πολίτες, πόσο μάλλον για τη Δημοκρατία, ακόμη και από την ίδια τη χρεοκοπία. 

Αθήνα, 24. Ιουλίου 2011
viliardos@kbanalysis.comΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.